การค้นหาวิธีพ้นทุกข์ : หน้า 149/164

จะเพียงแวบเดียวก็ตาม แต่เขาว่า ความ รู้ลูกนั้นได้อย่างแม่นย่า นี่!!! วิธีที่จะช่วยให้เขาพ้น ทุกข์...สมาธิ เขาอยากนั่งสมาธิ เจตนาคร่ำครวญโหยไห้ถึงวิญ- แอบไปนั่งจมอยู่มุมใดมุมหนึ่งในร้านอา- ญาณพ่อแม่ ฟ้องร้องราวเด็กน้อยเมื่อ หาร บางคราวอยากจะดื่มให้เมามาย โดนรังแก น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินยาม เหมือนผู้ชายเจ้าทุกข์ทั่วไป แต่เขารู้ว่า อยู่ลำพัง ไม่ต้องปิดบังใคร ร้าวราน.... ...ถนอม...หม่นไหม้ จะหาใครซึมซับคอยรันขวัญ นั่นเป็นวิธีที่ใช้ไม่ได้ ในครอบครัวเขา ไม่มีใครเคยท่าอย่างนั้นให้เขาเอาเป็น เยี่ยงอย่าง เจตนาเคยเห็นเพื่อนๆ เขา นอกพ่อซบตักแม่แปรเปลี่ยนพลัน เมาอย่างไร้สติ เขาทนเห็นตัวเองใน ไม่มีวันอีกแล้วโอ้...แก้วตา สภาพนั้นไม่ได้ วันคืนผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่าย ไม่มีกะจิตกะใจจะทําอะไรทั้งนั้น การ เจตนาเอาหลังพิงฝา นั่งในท่า สัญชาตญาณการเอาตัวรอดซอง งานมากมายถูกกองทิ้งไว้ในห้องทํางาน มนุษย์ เริ่มก่อตัวขึ้น หลังจากใจบอบ อย่างไม่แยแส ช้าอย่างแสนสาหัส เจตนาค้นหาวิธีพ้นทุกข์ให้ใจ ขัดสมาธิ พลันบางสิ่งวาบขึ้น ภาพใน อย่างจริงจัง เขาออกจากบ้านไปโน่น อดีตเมื่อ กว่าปีก่อน แจ่มชัด ใน ไปนี่ตามใจปรารถนา ชายทะเล ภูเขา ความทรงจำ เขาเคยนั่งในท่านี้ ต่อหน้า ๑๐ เจตนาเตรียมพร้อมด้วยการอาบ น้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาด สดชื่น สวมเสื้อผ้าสบายๆ เข้าไปนั่งขัดสมาธิ ในห้องพระ เริ่มต้นท่าใจให้สงบ ตาม ที่สมองพอรื้อทิ้นความทรงจํา ได้ เขา ตั้งใจแน่วแน่ จะให้ใจพ้นจากความ ทุกข์ที่หมักหมมนี้เสียที ตัวตั้ง หลังตรง ใจนึกถึงค่า ภาวนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างจริงจัง ครู เดียวภาพเก่าๆ ผุดขึ้นในห้วงคิดอย่าง ไม่ขาดสาย ภาพพี่สาวกับเงินจำนวน มาก ภาพที่นามรดกที่เปลี่ยนเจ้าของ ไปแล้ว ภาพโรงงานของเขาที่กำลังก่อ สร้าง และสุดท้าย ภาพแฟนสาวคน สวยที่กำลังท่าท่าจะสลัดรัก ความหวั่นไหวก่อตัวขึ้นอีกทีละ เล็กทีละน้อยเหมือนลมที่เริ่มแปรปรวน พัดหวนไปหวนมา มากขึ้น เร็วขึ้น จน กลายเป็นพายุใหญ่...พายุในใจเจ้าของ หัวใจเจ็บช้ำดวงนี้ ในที่สุด ก็ระเบิด เสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กเล็กๆ ไม่ มีใครเข้าใจเลยว่าเขาว่าเหว่หวาดหวั่น น้ำตก สถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่งที่ พระอาจารย์ที่สอนการนั่งสมาธิให้แก่ เขาไป ไปให้ตัวเองพ้นจากความคิด นิสิตในสถาบันที่เขาเคยเรียน พระ- คับแค้นใจเพียงใด เน่าๆ ที่เฝ้าวนเวียนแต่เรื่องเก่าๆ อาจารย์สอนว่าอย่างไรว่า ไม่ได้เสียแล้ว เจตนาล้มตัวลงนอนเกลือกกลิ้ง บางครั้ง เจตนาหลบหน้าผู้คน รู้แต่ว่าในช่วงนั้นเขารู้สึกเบาสบาย แม้ นี่หรือชีวิตเขา จะต้องมานอนจมกอง /โไไ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗ วัน