ประเพณีการจุดเทียนในพิธีกรรม : หน้า 98/164

ความถี่&แ^ระมณี เรื่อง : ลำขตา ศกุนะสิงห์ ภาพ : ภุธด พูดสงคราม ความฝัอเละประเพณีเย ก า ร ทำ า ศ พ ต่อจากฉบับที่แล้ว ท่านก็อธิบายว่าเป็นเทียนขี้ผึ้งแท้สีขาวหนัก ๑ มาท แต่ท่านไม่ทราบว่าสมัยโบราณใช้เล่ม เดียวกันหรือไม่ อาจใช้เล่มเดียวกันก็ได้ คือใช้ - จุดเมื่อเกิด ถือว่า “ไฟแห่งชีวิต” ได้เริ่มแล้ว อาบนํ้าศพและแต่งตัวศพ เมื่อคนป่วยหมดลม ญาติก็จุดเทียนกา ละเม็ด ซึ่ง ม.จ.พูนพิศมัย ดิศกุล (๒๕๑๓ : ๑๑๙) ทรงอธิบายว่า เป็นไฟประจำ ชีวิต ที่คนโบราณ เขาจุดให้เมื่อวันเกิดดวงนั่นเอง ตั้งไว้ข้างเตียง อาจจุดสักครู่พอเป็นพิธี พอให้รู้ว่าเด็กรอดแน่ (ท่านว่าอาจจะใช้เทียนเป็นแสงสว่างในการทำ คลอด ถ้าเกิดตอนค่ำก็คงสู้แสงสว่างจากตะเกียง ไม่ได้ เพราะมีหลอดแก้วบังลมไม่ให้ไฟเปลว วูบวาบดับง่ายเมื่อต้องลม อนึ่ง เทียนไขขี้ผึ้ง แท้สมัยไหนๆ ก็หายาก มักเป็นขี้ผึ้งเทียม ราคาก็แพงกว่าราคาน้ำมันมะพร้าวซึ่งชาวบ้าน ผลิตกันเองอยู่แล้ว) เมื่อเห็นว่าเด็กรอดแล้ว ไม่แตะต้องรบกวนผู้ตายก่อนไฟดวงนั้นจะหมด คงดับเทียนเขียนชื่อเด็กพร้อมวันเดือนปีเกิดที่ เล่ม เพื่อให้เวลาให้ญาติแน่ใจว่าผู้นั้นตายแน่ ไม่ตื่นอีกแล้ว เทียน แล้วห่อเก็บไว้ใต้โต๊ะพระ เมื่อตายจึง นำมาใช้จุดอีกจนหมดเล่ม ถือว่า ไฟแห่งชีวิต ดับแล้วพร้อมกับแสงเทียน ที่จริงจุดเทียนเพื่อ เรื่องเทียนกาละเม็ด ผู้เขียนได้เคยเรียน ถามมารดา (นางบุนนาค สุวัณณาคาร) ว่าเป็น เทียนอะไรเล็กใหญ่ขนาดไหน และเทียนที่ใช้ จุดตอนเกิดกับตอนตายเป็นเล่มเดียวกันหรือ จะตราลังคนเจ็บที่ยังไม่ตายจริงกระมัง กัลยาณมิตร ........... ให้เวลาให้แน่ใจว่า คนเจ็บคนป่วยตายแน่นอน เพื่อจะได้จัดการศพต่อไปมากกว่า คงเกรงว่า ๙๖ พฤศจิกายน ๒๕๓๙ แต