ความหมายของธัมมทเทส : หน้า 136/164

มีทรัพ สินเงินทองอยู่เป็นจํานวนมาก ทั้งบน พื้นดินและบนอากาศ แต่ธัมมทเทสข้อที่ว่า “ใลกไม่มีอะไรเป็นของของตน จำต้องละทิ้ง เห็น ได้ยิน ได้ฟัง ในข้อความนี้แล้ว มีความเข้าใจจึงออกบรรพชา” พระเจ้าโกรัพยะทรงสดับค้า อธิบายชิมบุทเทสข้อ ๔ แล้ว ทรง เข้าพระทัยแจ่มแจ้ง “ท่านรัฐปาละผู้เจริญ น่า อัศจรรย์เหลือเกิน ข้อว่า โลก ทิ้งทั้งม่วงไม่, ความข้อนี้จะหนาบความเป็น ไนน พร่องอยู่เป่นนิตย์ ไม่รู้จักอิ่ม เป็น ทาสแห่งตัณหา” อันพระผู้มีพระ กาคเจ้าพระองค์นั้นทรงรู้ ทรงเห็น ตรัสดีแล้ว เป็นความจริงที่ถูกต้อง นัก ท่านรัฐปาละ บัดนี้ข้าพเจ้าได้ เพียงเล็กน้อย พระองค์จะทรงตัด ว่า “ข้าแต่ท่านรัฐปาละ ข้าพเจ้าก็ พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัม- พุทธเจ้าทรงรู้ทรงเห็น ตรัสดีแล้ว ทำให้ข้าพเจ้าเข้าใจความหมายของ พระเจ้าโกรัพยะตอบรับทันที ข้อความนี้อย่างแจ่มแจ้ง” เมื่อมาถึงความหมายในธันฯ จะนำทหารไปตีเอาเมืองนั้นมาเป็น บุทเทสขอสุดท้าย ที่กล่าวว่า โลก พร่องอยู่เป็นนิตย์ ไม่รู้จักอิ่ม เป็น เมืองชั้นเสียเท่านั้นเอง” “ขอถวายพระพร พระองค ทาสแห่งตัณหา พระรัฐปาละก็ได้ ทรงเข้าพระทัยว่า แม้พระราชาของ อรรถาธิบายความหมายเชิงเปรียบ แว่นแคว้นอื่นๆ จะมีพระราชดำริ G เสื่อมทั้ง ๔ อย่างมาเลยจึงได้บรรพ ชาอุปสมบทในพระพุทธศาสนา” “ถวายพระพร มหาบพิตร ยังมีความจริงที่อาตมาได้รู้เห็นแล้ว เกิดความเบื่อหน่าย และตัดสินใจ ออกบวชเป็นบรรพชิด ก็ความจริง หายสงสัยในการบรรพชาอุปสมบท ของท่านแล้ว ว่าเพราะเหตุใดท่าน สินพระทัยอย่างไรกับข้อเสนอเช่นนี้ รัฐปาละผู้ซึ่งไม่เคยประสบกับความ นั้นพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมา เทียบให้พระเจ้าโกรัพยะเข้าใจว่า เช่นเดียวกับพระองค์ในข้อเสนอทำ สัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ดีแล้ว” ครั้น ตัวของพระเจ้าโกรัพยะเองแม้ขณะ นองเดียวกันนี้หรือไม่” แล้วพระรัฐบาลเถระก็ได้แสดงความ นี้จะได้เป็นพระราชาครอบครองแว่น “แน่นอนท่านรัฐปาละ ข้าพ จริงพิเศษอันเป็นถ้อยกถาที่มีใจความ แคว้นกุรอันกว้างใหญ่ไพศาล แต่ เจ้ามั่นใจว่าพระราชาองค์อื่นๆก็ต้อง ไพเราะสละสลวย ให้พระเจ้า ถ้าหากว่ามีราชบุรุษที่รับใช้ใกล้ชิด ติดเช่นเดียวกันกับข้าพเจ้า” พระ โกรัพยะได้เข้าพระทัยแจ่มแจ้งยิ่ง เป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัย มาเข้า เจ้าโกรัพยะตรัสตอบด้วยความมั่น ขึ้นไปอีกว่า เฝ้ากราบทูลว่า ยังมีเมืองที่มั่งคั่ง อุดมสมบูรณ์ กว้างใหญ่ไพศาล มี สตรีเป็นผู้ครอบครองเมืองนั้น และ พระทัยเต็มที่ ที่นั่นก็สามารถจะตีเอามาเป็นเมือง พร่องอยู่เป็นนิตย์ ไม่รู้จักอิ่ม เป็น ชั้นได้อย่างง่ายดายด้วยกำลังทหาร ทาสแห่งตัณหา” ซึ่งอาตมาได้รู้ ได้ กัลยาณมิตร *** พฤศจิกายน ๒๕๓๙ "มหาเศรษฐีที่เห็นๆ กันอยู่ “เหตุนี้แหละ! มหาบพิตร ในโลกนี้ ส่วนมากเมื่อได้ทรัพย์แล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า “โลก จะเก็บสะสม ไม่ยอมให้ทาน และ ยิ่งปรารถนากามมากชั้นไม่มีที่สิ้นสุด พระราชาช่วงชิงเอาแม่นดิน