ปริศนาและการทดสอบ : หน้า 145/164

พินิจเผ่าพิศเพ่ง เฒ่าแลเล็งเห็นผ่องใส มิได้ไม่เป็นการณ์ พระภูบาลทรงโกรรา ส่วนตัวเฒ่านั้นไซร้ ให้ตกใจหน้าคือผี ตักเตือนกันแล้วไซร้ แยกกันไปบ้านเคหา มโหสถกุมารา แลดูหน้าเฒ่าทันที ทั้งสี่พราหมณพฤฒา คิดปริศนาในราตรี ตกใจใช่พอดี เจ้าคือผิดเมามัว เสนกใจหยาบข้า ท่ามารยาแสร้งยิ้มหัว กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ ทีท่าว่าไม่กลัว ท่าแก้ตัวอหังการ เมื่อนั้นมโหสก หัวเราะส่งเลียงตัง หน้าที่นั่งพ นังพระราชา เลิศสาปรากฏ ด้วยพระบารมี ย้อนถามมิได้ขา โปรดเกศาจะปรานี บังคมผ่านพิา กราบลาด้วยดี ปริศนาอันนี้ไซร้ คิดมิได้พระพันปี ไปหาเทวี อุทุมพรนงคราญ จะขับจากบุรี สิ้นทั้งนี้ฤๅไฉน ครั้นถึงตำหนัก สมเด็จพระภูบาล มิโองการตรัสทันใจ ถามนางนงลักษณ์ ใหรูอาการ ถ้าใครคิดมิได้ จะขับไล่จากพารา ข้าแต่พระพี่ วานนี้ภูบาล เสนกพฤฒาจารย์ ก้มกราบกรานบังคมลา เสด็จสำราญ ข้านานที่ใด ทั้งสี่ฒ่าพฤฒา ขวนกันมาบ้านเรือนตน อุทุมพรเทวี พูดจากันทั้งสี่ เราครั้งนี้จะอับจน นางแจ้งคดี มีนานทันใจ ปริศนาพระจุมพล ยากจะค้นคิดแก้ไข ดูราเจ้าพี่ วาน ภูวไนย จงกินจึ่งอาหาร ให้สําราญในน้าใจ เสด็จเยี่ยมแกลขัย ทางทิศหรดี พินิจคิดให้ได้ ตรึกนึกในรโหราน ถ้าว่าคิดไม่ได้ จักเกิดร้ายใช่สามานย้ อ่านต่อฉบับหน้า พฤศจิกายน ๒๕๓๙ O กัลยาณมิตร