ความทุกข์และความคิด : หน้า 148/164

มีใครสักคนเคยพูดว่า ช่วงที่เรามีความสุข เวลามีนย่านไปเร็วเหมือนจรวด แต่ในห้วงแห่งความสุกข์ เวลามีนจรค่อยๆ ขยับเขยื้อน เหมือนรถยดถนน แหละ เอาเลยตามสบาย ความอดทน ของเจตนาสิ้นสุดลง เขาทันหลังกลับ อะไรๆ ให้มันสาแก่ใจ อยากจะตาย “ไม่รู้ซี บางครั้งฉันอยากจะทำ อย่างไม่ยอมเสียเวลาร่ำลา คนที่จะรับ ตายไปซะ” “มันเป็นความคิดที่โง่มากนะ” คนในกระจกโพล่งขึ้น รู้ความทุกข์ของเขาคงไม่ใช่ “เธอ” พี่สาวกับแฟนสวย ร้ายทั้งคู่ นี่ มันอะไรกัน พระศุกร์เข้าพระเสาร์ แทรกหรืออย่างไร เขาเจ็บร้าวร้อนรน อย่างบอกไม่ถูก ในใจเขาเหมือนมีกอง “ฉันรู้ ฉันถึงไม่ว่า ไงล่ะ บาง ครั้งก็อยากจะแก้แค้น เอาให้มันวอด วายทั้งคนทั้งของเลย คนอะไรวะ มัน เพลิงที่ลุกโชติช่วงร้อนแรงอยู่ตลอดเวลา ว่า ได้กระทั่งน้องตัวเอง ทุเรศที่สุด เผาไหม้เนื้อใจจนไหม้เกรียม หน้าตา ของก็ไม่ใช่ของมัน ยังขี้โกงได้ อยาก หม่นหมอง ความคิดวนเวียนอยู่กับ จะฆ่ามันจริงๆ” เรื่องราวที่เกิดขึ้น พรุ่งนี้เถอะ รอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างคงจะดีขึ้น เจตนาหวัง อย่างนั้น แต่...เวลาคืนนี้ชิ มันช่างเนิ่น นานเหลือเกิน มีใครสักคนเคยพูดว่า ช่วงที่เรามีความสุข เวลามันผ่านไป เร็วเหมือนจรวด แดในห้วงแห่งความ ทุกข์ เวลามันจะค่อยๆ ขยับเขยื้อน เหมือนรถบดถนน ฟ้าสางแล้ว เจตนาไม่อาจข่ม ตาให้หลับลงได้แม้สักนาทีเดียว ภาพ ที่เขาเห็นในกระจกเงา เป็นภาพชาย แววตาวาวโรจน์ราวกับเพลิงแค้น จะปะทุออกมาจากควงตา คนในกระ จกเตือนสติ “นายคิดหรือว่า นายทำ อย่าง นั้นแล้วจะรู้สึกดีขึ้น” “ไม่ ฉันรู้ว่ามันไม่มีทางทำ ให้ อะไรดีขึ้น แต่มันก็สะใจ!” เจตนาใช้ มือทั้งสองจิกผมตัวเองนัยน์ตาเบิกโพลง ทุกข์หนอทุกข์ ช่างทำ ร้ายทำ ลาย กระหน่ำซ้ำเติมอะไรมากมายถึง ปานนี้ หัวใจเล็กๆ ของมนุษย์แทบจะ ทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว หนุ่มเสื้อผ้ายัน ผมเผ้ายุ่งเหียง ทุกข์เพราะสูญเสียของรัก ทุกข์ ขอบตาเริ่มดำ คล้ำ เขามองเงาตัวเอง นิ่งนาน “สารรูปนายคอนนี้ เหมือนคน ไม่เคยรู้จักความสุข” เจตนารำพึงกับ ตัวเอง มุมปากยกขึ้นราวกับจะเยาะ คนในกระจก เพราะสูญเสียคนเคยรักเคยอาทร เสีย ดายเงิน เสียดายความรู้สึก เสียดาย ความรักความผูกพันที่เคยมีให้ และได้ มา “พ่อจ๋า...แม่จา....อยู่ไหน? มาดู สี มาดูการกระทำ ของลูกสาวพ่อกับแม่ พ่อแม่ดูสิ” “นายจะจมอยู่ในกองทุกข์อย่าง เขากำลังจะฆ่าน้องตัวเองอย่างเลือดเย็น นี้อีกนานแค่ไหน” คนในกระจกถาม .กัลยาณมิตร/ ๑๔๖ พฤศจิกายน ๒๕๓๙