การดูแลเด็กที่เจ็บป่วย : หน้า 93/164

ง่าย อาการไม่มีแรง อาการอยู่ไม่สุข เป็นต้น ซึ่งพฤติกรรมต่างๆ เหล่านี้ มักจะทำให้คุณพ่อ คุณแม่วิตกกังวล ไม่สบายใจ บางท่านถึงขนาดไม่พอ ใจ เนื่องจากพฤติกรรมบางอย่างไม่น่ารักเหมือนแต่ ก่อนเสียแล้ว ขันที่จริงแล้วทั้งหมดเป็นผลมาจากความ วิตกกังวล ความกลัว ฯลฯ ภายในจิตใจของเด็ก ดังนั้น เราควรจะเข้าใจ ทำใจให้เย็นๆ ค่อยๆ ปลอบใจเด็ก และช่วยแก้ไขความไม่สบายใจ ความไม่เข้าใจ ให้ทาย หมดไป ถึงจะถูก หากว่าความเจ็บป่วยนั้นเข้าสู่สภาวะเรื้อรัง เช่น เด็กที่ป่วยเป็นโรคปอด โรคไต โรคหัวใจ เป็นต้น เด็ก จะต้องปรับตัวอย่างมาก และไข้ระยะเวลา แต่โรคยัง เข้าข้างเด็กอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าความเจ็บป่วยจะมีระยะ หรือความรุนแรงอาจถึงขั้นทำให้เด็ก เวลายาวนาน พิการก็ตาม แต่การดูแลด้านจิตใจของเด็ก และความ ปรองดองกันในครอบครัว มีส่วนช่วยทำให้เด็กมีพัฒนา การของจิตใจให้ดีทีเดียว เด็กต่างวัยกันจะมีการรับรู้เกี่ยวกับความเจ็บป่วย แตกต่างกันไป เช่น ©.เด็กก่อนวัยเรียน จะไม่เข้าใจและคิดว่าความ เจ็บป่วยนี้ เป็นผลจากพ่อแม่ ดังนั้น จึงอาจมีพฤติ กรรมแสดงออกมาโดยการเรียกร้องและอยากอยู่ใกล้ชิด พ่อแม่ตลอดเวลา ถ้าหากพ่อแม่ไม่เข้าใจ เด็กจะมี ความรู้สึกว่าถูกทอดทิ้งได้ เอ.เด็กวัยเรียน จะมีความเข้าใจมากขึ้น แต่จะ แปลความหมายของการเจ็บป่วยเสมือนการถูกท่าโทษ เนื่องจากตนเองเป็นคนไม่ดี บางครั้งอาจแสดงพฤติ กรรมโกรธพ่อแม่คล้ายเด็กก่อนวัยเรียนได้เหมือนกัน ๓.เด็กวัยรุ่น มักจะเข้าใจถึงสาเหตุของโรคได้ดี กว่า แต่ปฏิกิริยาทางด้านจิตใจก็จะซับซ้อนกว่าเช่นกัน เขาอาจจะรู้สักเสียใจเกี่ยวกับตนเอง และครุ่นคิดเกี่ยว กับโรคของเขา พ่อแม่อาจช่วยคลี่คลายความสงสัย ของเขา โดยใช้หลักปรัชญาและศาสนาช่วย ในวัยนี้ อาจต้องดูแลกันใกล้ชิดหน่อย เพราะมีบางรายอาจแสดง อาการออกไปในทางมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมก็เป็นได้ ปฏิกิริยาของพ่อแม่ในระยะแรก อาจมีตั้งแต่ ความวิตกกังวล ความโกรธ ความน้อยเนื้อต่ำใจ และ พฤศจิกายน ๒๕๓๙ ความรู้สึกผิด รวมไปถึงอารมณ์เศร้าด้วย พ่อแม่บาง คนมีแนวโน้มที่จะไม่ยอมรับความเจ็บป่วย หรือความ พิการของเด็กที่เป็นมากขึ้น ไม่ยอมรับถึงความรู้สึก และอารมณ์ของตัวเอง และผลักความไม่สบายใจตั้ง กล่าวไปยังแพทย์ผู้รักษา คิดว่าแพทย์อาจจะไม่มีความ สามารถ รวมทั้งการด่าหนิแพทย์ เมื่อสภาพของเด็ก ไม่ดีขึ้น แต่น่าเสียดายที่สุดคือปฏิกิริยาของจิตใจลัน นี้อาจเป็นปราการที่ปิดกั้นไม่ให้พ่อแม่ให้ความร่วมมือ แพทย์ในการรักษาเด็กในที่สุด ในระยะต่อมา พ่อแม่ส่วนใหญ่มักจะยอมรับ ความจริง และสามารถจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ให้กับตัวเด็กได้ ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป ให้เด็กได้เข้า ร่วมกิจกรรมต่างๆ ให้มากที่สุด และแสดงอารมณ์ ออกมามากกว่าการที่จะถอยหนี หรือแบกตัวเองอยู่คน เดียว การเข้ารับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล นับว่าเป็น ประสบการณ์ที่ท้าทาย น่าตกใจ อย่างที่จะหาจากที่ ไหนไม่ได้อีกแล้ว เด็กจะต้องแยกจากพ่อแม่ บ้านและ เพื่อนมาเผชิญกับสิ่งแวดล้อมใหม่ แพทย์และพยาบาล ที่แปลกหน้าและกระบวนการวินิจฉัยและรักษาหลายๆ อย่างที่น่ากลัว และไม่สะดวกสบายเลย มีดควรปฏิบัติของผู้ปกครองเมื่อเด็กของท่าน เจ็บป่วยและมาอยู่โรงพยาบาลดังนี้ ๑.หมั่นมาเยี่ยมบ่อยๆ สม่ำเสมอทุกวัน เพื่อไม่ ให้เด็กเกิดความรู้สึกถูกทอดทิ้ง ล้าท่านมาเยี่ยมเองไม่ ได้ ควรส่งข่าวคราวถึงเด็ก และ/หรือ จัดผู้แทน เช่น ญาติมาเยี่ยม ๒.เด็กเล็ก โดยเฉพาะอายุต่ำกว่า ๕ ปี ควรมี เวลาอยู่กับเด็กนานตามชั่วโมงที่กำหนด หากเด็กต่ำ กว่า ๒ ปี ผู้ปกครองควรอยู่ด้วย ๓. ไม่แสดงความวิตกกังวลจนเกินไป หรือแสดง ความรู้สึกผิดหวัง หมดหวัง หรือรังเกียจ เบื่อหน่ายต่อ หน้าเด็ก ควรพูดปลอบประโลม และแสดงท่าทีที่เป็น กำลังใจ x.ไม่พูดขู่หรือหลอกเด็กเป็นทำนองทอดทิ้งเขา หรือเชิงรับอันตราย เพราะเด็กจะมีความหวาดกลัว และกังวลมากขึ้น ตัวอย่างเช่นไม่ใช้คำว่า “คืออย่างนี้ กัลยาณมิตร