ศีลข้อ ๑ ถึง ๕ : หน้า 47/164

หลายต่างก็รักชีวิต เพราะฉะนั้น ใครๆ ก็ต้องไม่ฆ่า ศีลข้อ ๑ คืองดเว้นจากการฆ่าสัตว์ตัดชีวิต จึงเกิดขึ้น จะเห็นได้ว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าไม่ได้ทรงบังคับ ให้รักษาศีลข้อ ๑ แต่ทรงชี้ให้เห็นความจริงของโลก เพราะ ฉะนั้นถ้าใครฝ่าฝืนไปฆ่า ก็เท่ากับเอาร่างกายไปท่า พิษภัย ให้แก่ผู้อื่น แสดงว่าผู้นั้นไม่เข้าใจความจริงของชีวิต ชีวิตอยู่ได้ด้วยอะไร อย่างน้อยก็อยู่ได้ด้วยทรัพย์สิน แม้ไม่ฆ่า แต่ลักทรัพย์สินไปหมดตัว ถึงไม่ตายก็แทบตาย เพราะฉะนั้น ใครๆ ก็ต้องไม่ลักทรัพย์ ไม่ขโมยของของใคร หากใครไปท่า ก็เท่ากับเอากาย วาจา ใจ ไปสร้างพิษภัย แก่คนอื่น และจะส่งผลเป็นพิษร้ายตอบสนองคืนแก่ตน นี่ คือที่มาของศีลข้อ ๒ ไม่ลักขโมย แม้ไม่ฆ่า ไม่รัก แต่แย่งของรัก ของหวงไป แม้ไม่ ตายก็เหมือนตายทั้งเป็น ที่สุดรักสุดหวงของคนก็ไม่มีอะไร เกินบุตร ภรรยา และสามี เพราะฉะนั้น ใครๆ ก็ต้องไม่แย่ง ของรักของใคร จึงเกิดเป็นศีลข้อ ๓ คือ ไม่ประพฤติมิดใน กาม ๓ ใครที่เรารัก หากวันหนึ่งวันใดจับได้ว่าขาดความ พฤศจิกายน ๒๕๓๙ จริงใจ ก็หมดรัก หมดความไว้วางใจวันนั้น เพราะฉะนั้น ใครๆ ก็ต้องไม่พูดเท็จ นี่คือที่มาของศีลข้อ (ฮ ใครไม่ฆ่า ผู้นั้นได้ชื่อว่าให้มหาทาน คือให้ชีวิต ใครไม่ลัก ผู้นั้นได้ชื่อว่าให้มหาทาน คือให้ความ ปลอดภัยในทรัพย์ ใครไม่เจ้าชู้ ผู้นั้นได้ชื่อว่าให้มหาทาน คือให้ความ ปลอดภัยในคู่ครอง จริงใจ ใครไม่พูดเท็จผู้นั้นได้ชื่อว่าให้หาทาน คือให้ความ ® มหาทานทั้ง 37 นี้ จะยังอยู่ได้ตราบเท่าที่สติสัมป ชัญญะยังมีอยู่ ขาดสติเมื่อใด มหาทานทั้ง ๑ นี้ก็ให้ไม่ได้ สตินี้เป็นของเหนียวแน่น ต่อให้ป่วยแทบตาย ก็ยังคิดท่า ดี ตัวอดแทบตาย ก็ยังรับผิดชอบต่อครอบครัว ไม่ปล่อยให้ อดอยาก แต่สติสัมปชัญญะที่ว่านี้พ่ายแพ้แก่สุรายาเสพติด แค่เพียงแต่คิดว่าจะเสพ สติสัมปชัญญะก็ขาดผึ้งเสียแล้ว ไม่ต้องไปรอให้ถึงขั้นเหล้าเข้าปากแล้วเมาจนหมดสติ เพื่อ รักษาสติสัมปชัญญะ เพราะฉะนั้น ใครๆ ก็ต้องไม่ดื่มสุรา ยาเสพติด นี่คือที่มาของศีลข้อ ๕ กัลยาณมิตร