ความทุกข์ทรมาน : หน้า 135/164

อาตมาขอถามพระองค์ว่า เคยทรง “ดูก่อนมหาบพิตร พระองค์ ไม่สามารถทำให้ใครมาช่วยแบ่งปัน นี้จะหมายความเป็นไฉนหรือท่าน ทรงเข้าพระทัยความข้อนี้เป็นไฉน ความทุกข์ทรมานนั้นออกไปได้อีก ประชวรหนักมาก่อนบ้างไหม” พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงเป็นผู้รู้ผู้เห็น พระทัยความข้อนี้เป็นไฉน จึงตรัสธัมมุทเทสข้อที่ ๒ ว่า โลกไม่ “มหาบพิตร พระองค์ทรงเข้า พระรัฐปาละได้อรรถาธิบาย “เคยสิท่าน” พระราชาโก มีผู้ต้านทาน ไม่เป็นใหญ่เฉพาะตน ความหมายโดยกล่าวเปรียบเทียบว่า รัพยะตรัสตอบ อาตมาได้รู้เห็นและได้พิงแล้ว จึง “ขอถวายพระพร บัดนี้พระ “พระองค์ทรงประชวรหนัก อยู่ขณะนั้น มีพระประยูรญาติเฝ้า แวดล้อมอยู่หรือไม่” พระรัฐบาล ถามตอ “มีอยู่ท่าน บรรดาญาติสนิท มิตรสหายที่เฝ้าแวดล้อมข้าพเจ้าอยู่ ต่างก็เข้าใจว่าพระเจ้าโกรัพยะป่วย ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิต” องค์ทรงดำเนินชีวิตพรั่งพร้อมบริ ความหมายของธัมพุทเทสข้อที่ ๒ เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปในภายหน้า ทำให้พระราชาโกรัพยะแจ่มแจ้งใน หากพระองค์จะต้องเสด็จไปอยู่ใน พระทัย ตรัสอุทานขึ้นว่า “พระรัฐปาละผู้เจริญ อัศจรรย์เหลือเกิน ในความหมาย หนักจักต้องสวรรคตแน่นอน” ของคำว่า “โลกไม่มีผู้ต้านทาน ไม่ ในขณะที่มหาบพิตรเจ็บปวด เป็นใหญ่เฉพาะตน” พระอรหันตสัม ด้วยทุกขเวทนาแสนสาหัสอยู่นั้น มาสัมพุทธเจ้าตรัสดีแล้ว พระองค์ทรงขอร้องให้บรรดาพระ ทรงรู้ทรงเห็นถึงความเป็นไปในข้อ ประยูรญาติทั้งหลายช่วยแบ่งเบา ความนี้ ข้าพเจ้าขอน้อมรับว่าเป็น พระรัฐปาละกล่าวอธิบายถึง บูรณ์ด้วยกามคุณ ๕ แต่เมื่อกาล โลกอื่น พระองค์จะทรงปรารถนา น่า ว่าจะทรงพรั่งพร้อมด้วยกามคุณ ๕ เพราะ อยู่เช่นนี้ หรือว่าขนเหล่าอื่นจะได้ ครอบครองสมบัติเหล่านี้แทนพระ องค์ ส่วนพระองค์ก็จะเสด็จไปตาม ลำพังด้วยบุญและกรรมของพระองค์ เอง” ความเจ็บปวดไปจากพระองค์ เพื่อ ความจริงทีเดียว ท่านรัฐปาละ” “ท่านรัฐปาละผู้เจริญ บัดนี้ แม้ข้าพเจ้าจะพรั่งพร้อมบริบูรณ์ด้วย บรรเทาความทุกข์เวทนาของพระ “ถวายพระพรมหาบพิตร” กามคุณ ๕ แต่ต่อไปในภายหน้า องค์ไปบ้างจะได้หรือไม่” พระเจ้าโกรัพยะทรงหมด ทรัพย์สมบัติที่พรั่งพร้อมเหล่านี้จัก “มิได้ท่านรัฐปาละ” พระ ราชาโกรัพยะทรงปฏิเสธในทันที ผ่านไปแล้ว ครั้นตรัสถามถึงความ และมีพระดำรัสต่อไป “ข้าพเจ้าไม่ แบ่งเวทนาไปจากข้าพเจ้าได้เลย เพราะอย่างไรเสียข้าพเจ้าก็ต้องเสวย “ข้าแต่ท่านรัฐปาละ ในราช ตระกูลของข้าพเจ้านี้ มีทรัพย์สิน เงินทองอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งบน พื้นดินและบนอากาศ แต่ธัมมทเทล ซื้อที่ว่าโลกไม่มีอะไรเป็นของของตน ความสงสัยในธัมพุทเทสทั้ง ๒ ข้อ ต้องตกไปเป็นของบุคคลอื่น ส่วน อาจบอกให้บุคคลเหล่านั้นมาช่วย ดำริถึงพระราชทรัพย์ในท้องพระคลัง ทุกขเวทนานั้นด้วยตัวเองทั้งหมด ไม่ มีใครช่วยได้เลย ท่านรัฐปาละ” “เหตุนั้นแหละ มหาบพิตร เพราะแม้แต่ความเจ็บป่วยของร่าง กาย ก็ไม่ปรากฏว่าจะมีใครสามารถ ของพระองค์แล้ว ก็ตรัสขึ้นด้วย ความมั่นพระทัยว่า ข้าพเจ้าก็จะละโลกนี้ไปด้วยแรงบุญ หมายของธัมมทเทส ข้อที่ ๓ ทรง และกรรม” “เช่นนี้แหละมหาบพิตร พระ ผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงรู้เห็นแล้ว จึง ตรัสไว้ว่า “โลกไม่มีอะไรเป็นของของ คน ว่าต้องละทิ้งสิ่งทั้งปวงไป” ซึ่ง เป็นข้อธรรมที่อาตมาได้รู้ได้เห็น ได้ ยินได้ฟังแล้ว จึงสละบ้านเรือนออก บวชเป็นบรรพชิต ขอถวายพระพร” ห้ามความเจ็บป่วยของตนได้ ทั้งยัง จำต้องละทิ้งสิ่งทั้งปวงไป ความข้อ “สาธุ ประเสริฐดีแท้ ท่าน รัฐปาละ น่าอัศจรรย์เหลือเกินที่ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๗