ประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับการปฏิบัติธรรม : หน้า 60/164

เรื่องของตัวเอง และต้องขออภัยถ้าหากผิดจรรยาบรรณด้วย การเขียนเรื่องส่วนตัวไปบ้าง เพราะไม่ตั้งใจจะอวดโออย่างไร แต่ต้องการจะบอกไห้โลกรู้ว่า ผลบุญที่เกิดจากการปฏิบัติ ธรรม ท่าสมาธิ และตั้งหน้าตั้งตาทำ ความดีนั้นมีจริง เรื่องนี้เกิดขึ้นที่สนามบินจังหวัดเชียงใหม่ ในวันที่ ๑๙ กันยายน ๒๕๓๙ ที่ผ่านมานี้ ที่จริงเกิดขึ้นตั้งแต่บนฟ้า ขณะเครื่องบินเหาะเกาะอากาศผ่านหมู่เมฆฝนที่หนาแน่น จน ทำให้การขับเคลื่อนของเครื่องบินไม่ผิดอะไรกับรถที่วิ่งบนถนน ที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ อาการสั่นสะเทือนของเครื่องบินท่า ให้ กระดูกหลังซึ่งปรกติเปราะบางมาก (เนื่องจากร่างกายขาด ฮอร์โมนส์ และขาดแคลเซี่ยมมาตั้งแต่อายุได้ ๒ ปี ทำ ให้ ผลจากการผ่าตัดเมื่อสิบเดือนที่แล้วพบว่า ตัวเองมีลักษณะ กระดูกเปราะบางราวกับคนชราที่มีอายุอยู่ประมาณ การสั่นสะเทือนทำให้กระดูกบริเวณสะเอวปวดร้าวเป็นอย่าง มาก จนมีความรู้สึกเหมือนจะทนไม่ไหว ต้องนั่งหลับตา เอาความสว่างตรงศูนย์กลางกายเป็นที่พึ่ง โดยไม่ปริปาก บอกกับผู้ช่วยที่นั่งมาข้างๆ เลย ด้วยคิดว่าเดี๋ยวเมื่อถึงสนาม บินแล้วก็คงจะดีขึ้น Q;0 ปี) แต่การไม่เป็นเช่นนั้น เพราะความแรงของลม หรือ ความกดของลมก็ไม่ทราบ ท่า ให้ล้อเครื่องบินกระทบรันเวย์ แม้จะนั่งอยู่ตรงส่วนหน้าของเครื่องบินก็ แรงกว่าปรกติ สะเทือนไม่น้อย สะเทือนจนคิดว่าทรงตัวไม่ไหว แต่ “ใจ” ยังเป็นใหญ่อยู่ ยังคงปืนหยัดค่า ว่าไม่เป็นไร นั้นใจกับความ สว่างอย่างเดียวเท่านั้น แม้มือเท้าจะเย็นเฉียบจนคนมารับ ตกใจก็ตาม กัลยาณมิตร โไ ธ. พฤศจกายน ๒๕๓๙