การนึกสมาธิและประสบการณ์ส่วนตัว : หน้า 87/164

โต! พระนที ขอให้ข้าพเจ้าเขียน 11-10 ประสบการณ์จากการนึก สมาธิของข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้านึกย้อน กลับไปถึงวันที่ได้พบท่านครั้งแรก จำได้ ว่าเป็นเดือนกันยายน ๒๕๓๙ ข้าพเจ้า ไปถึงวัดพุทธเมย์วูดเร็วกว่าเพื่อนคนไทย และเนื่องจากข้าพเจ้าไม่เคยพบพระไทย มาก่อน ข้าพเจ้าได้แสดงความไม่รู้กาล เทศะ โดยเริ่มด้วยพยายามที่จะจับมือ ทักทายกับพระนที และในตอนท้ายท่าน ได้แนะนำ วิธีการนั่งสมาธิด้วยความใจเย็น อดทน เพื่อให้ข้าพเจ้าทราบวิธีการที่ถูก ต้องในการฝึกสมาธิให้เข้าถึงธรรมภายใน หลังจากนั้น ข้าพเจ้าได้นึกสมาธิ จนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ใน ที่ว่าข้าพเจ้าจำเป็นต้องการความช่วยเหลือ การเล่าประสบการณ์นี้ท่านทั้งหลายที่มี สำหรับการเริ่มต้นนึกสมาธิแล้ว จากการ ความสนใจในการฝึกสมาธิ ข้าพเจ้าบ่ง หวังว่าจะมีส่วนช่วยเป็นกำลังใจในการ ไม่มีข้ออ้างต่างๆ และให้จริงจังกับความ พยายามในการฝึกฝนสิ่งที่มีค่านี้ สำหรับผู้ที่พูดภาษาอังกฤษเป็นภา- ษาหลัก ข้าพเจ้าขอแนะนำว่า อย่าให้ ความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรมมาขวาง กั้นคุณไว้ การฝึกสมาธินั้น นึกได้ทุกคน และคนไทยที่วัดพุทธเมย์วูดมีความเป็น กันเอง และพร็อมที่จะให้ความช่วยเหลือ เท่าที่ข้าพเจ้าเคยพบเห็นมา วัดเป็นร่ม ฟังเทปแนะนำ การฝึกสมาธิ กเร กรอก -เเวว 655 เป็นประโยชน์มากในช่วงขั้น ค้นของการนึกสมาธิของข้าพเจ้า หลาย อาทิตย์ต่อมา ข้าพเจ้าได้ซึมซาบขั้นตอน การปฏิบัติขั้นพื้นฐาน และข้าพเจ้าสา มารถนั่งสมาธิได้โดยไม่ต้องเปิดเทปช่วย (ข้าพเจ้าขอแนะนำ ผู้เริ่มต้นนึกสมาธิว่า ใน ช่วงอาทิตย์แรกๆ นั้นยากที่สุด หลังจาก นั้นจะง่าย) หลายเดือนต่อมาข้าพเจ้านึกสมาธิ ได้ก้าวหน้าขึ้น ทั้งๆ ที่บางครั้งรู้สึกราบ ไม้ชายคาที่ปลอดภัยและเป็นแหล่งบุญที่ เรียบมั่นคง แต่จริงๆ แล้ว สิ่งที่ทำให้ ก่อให้เกิดบรรยากาศที่เหมาะสมสำหรับ การฝึกสมาธิของข้าพเจ้าก้าวหน้าอีกระ การฝึกสมาธิ และการพัฒนาตนเอง ข้าพเจ้าขอถ่อมตนว่า ความพยา ดับหนึ่ง ก็คือการได้เข้าร่วมคอร์สปฏิบัติ ธรรมพิเศษ 01 ครั้งในหนึ่งเดือนติดๆ กัน ยามในการฝึกสมาธิครั้งแรกของข้าพเจ้า ผลลัพธ์ที่น่าทึ่งของการฝึกสมาธิอย่างต่อ โดยลำพังคนเดียว ข้าพเจ้าเรียนรู้ได้เร็ว ว่า ข้าพเจ้าได้ตกเป็นทาสความต้องการ ของใจ ทั้งที่ตั้งใจและที่ถูกกระตุ้น ข้าพเจ้า เนื่องในคอร์สนี้ ปรากฏผลภายหลังโดย ทั่วไป ๑ อาทิตย์หลังจบคอร์ส เมื่อข้าพเจ้าเริ่มนั่งสมาธิ ข้าพเจ้า ประหลาดใจที่ว่า การบังคับใจให้เป็น ชอบที่จะนึกถึงดวงแก้วเหมือนฟองสบู่ใส ระเบียบเพียงชั่วขณะนั้นถูกต่อต้านได้อย่าง สีรุ้ง ลอยอย่างเบาๆ ลงที่ศูนย์กลางกาย ไร จากประสบการณ์นี้นำไปสู่ความจริง หลังจากจบช่วงการนั่งสมาธิประมาณชั่ว โมงกว่า ข้าพเจ้ามักจะเห็นดวงแก้วซึ่ง บางครั้งเปลี่ยนเป็นสีรุ้งของมุกบางทีก็หมุน บางทีก็เปลี่ยนเป็นเพชรเจียระไน กรณีนั้นภาพที่เห็นจะเล็กลง ก่อให้เกิด ใน พลังแห่งความสุขที่รวมตัวหนาแน่นขึ้นภาย ในตัวข้าพเจ้า ช่วงเวลาอื่นๆ ข้าพเจ้ามีความรู้สึก ว่ามือของข้าพเจ้าได้เข้าไปภายในร่างกาย ของข้าพเจ้า และนิ้วมือของข้าพเจ้าได้ สัมผัสดวงแก้วอย่างแผ่วเบาเมื่อเหตุการณ์ นี้เกิดขึ้น ข้าพเจ้ารู้สึกอย่างชัดเจนต่อ พลังที่ส่องแสงออกจากศูนย์กลางกายของ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายังได้เห็นแสงสีขาวสว่าง เหมือนแสงโคมไฟด้วย ครั้งแรกที่เกิด ปรากฏการณ์นี้ค่อนข้างตื่นเต้นเล็กน้อย ซึ่งทำให้ใจวอกแวก ขณะนี้ข้าพเจ้าพยา ยามที่จะไม่ให้เกิดความตื่นเต้นอย่างนั้น อีก ข้าพเจ้าปล่อยให้ความตื่นเต้นนั้น เกิดขึ้นมาและให้กลับไปโดยไม่ได้ติดอยู่ จริงๆ แล้วการนึกเห็นดวงแก้วให้ได้และ สว่างค่อนข้างง่ายสำหรับข้าพเจ้า แต ข้าพเจ้าไม่สามารถนึกเห็นดวงแก้วที่ศูนย์ กลางกายได้ตลอดเวลา หลวงพี่หลายๆ รูปได้แนะนำ ข้าพเจ้าให้หยุดใช้ความพยา ยามอย่างมาก และท่านยืนยันว่าสำคัญ มากที่จะต้องไม่ใช้กำลังบังคับ ให้ผ่อน คลายจริงๆ ขณะนั้นข้าพเจ้ายังไม่เชื่อ คำแนะนำนี้ ดูเหมือนว่าง่ายเกินไป แต่ เมื่อข้าพเจ้าดื้อดึง ในที่สุดก็เหมือนเดิม และข้าพเจ้าก็ยอบให้ตัวเองม่อนคลาย จริงๆ ข้าพเจ้าพบว่า การวางดวงแก้ว ตรงศูนย์กลางกายนั้นง่าย เป็นเรื่องของ ความตั้งใจที่ไม่ใช้กำลังเลย เมื่อนึกถึงขั้นนี้ ข้าพเจ้าพยายาม ที่จะรักษาดวงแก้วให้อยู่ที่ศูนย์กลางกาย ตลอดวัน ไม่ว่าข้าพเจ้ากำลังเดิน กำลัง ออกกำลังกายหรือแม้ว่ากำลังล้างจานอยู่ แม้ว่าบางครั้งเผลอสติไป ข้าพเจ้าพบว่า กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๙ ๘๕