การเรียนพระอภิธรรม : หน้า 46/132

เรียนน้อยลง จากหลักสูตรเต็ม ๗ ปีครึ่ง อาจจะให้เหลือสัก ๓ ปี แต่ให้ได้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่ในการที่จะนำไปใช้ใน ชีวิตประจำวันได้ โดยให้มีการเรียนการสอนตามศูนย์ กัลยาณมิตรประจำจังหวัดควบคู่กับการปฏิบัติธรรมได้ด้วย” คุณป้าถวิล วัติรางกูล “แม้เป็นเพียงการเรียนภาคปริยัติศึกษา ก็ทำให้ได้ ปัญญาในการรู้ (สุตตมยปัญญา) และปัญญาจากการคิด (จินตมยปัญญา) มาก สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ ตลอดเวลา เพราะอภิธรรมศึกษา เป็นการเรียนธรรมะขั้นสูง เป็นข้อธรรมล้วนๆ ที่มาประกอบรวมกันเป็นชีวิตสัตว์ใน ภพภูมิต่างๆ เช่นเรื่อง จิต เจตสิก รูป นิพพาน และธรรม หมวดต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องเป็นเหตุเป็นผลกัน แยกให้เห็น ชัดเจนว่า การที่เรายึดถือตัวตนเป็นเราเป็นเขา เป็นสัตว์ เป็นบุคคลนั้น เป็นการยึดถือผิด ๆ แท้ที่จริงสิ่งเหล่านั้นไม่มี เป็นเพียงของสมมุติเรียกเท่านั้น เวลานั้นทราบว่า การเรียนพระอภิธรรมศึกษาที่แท้ ต้องเรียนด้วยการปฏิบัติให้เห็นความรู้เหล่านั้นจากญาณทัส สนะ ภาพภายในจิตจากการปฏิบัติภาวนา จึงจะเป็นความรู้ ที่สมบูรณ์ที่สุด ถูกต้องที่สุด และได้ประโยชน์สูงสุด แต่เมื่อ ยังปฏิบัติไม่ได้ถึงขั้นนั้น เรียนแต่ภาคทฤษฎี ก็สามารถให้ ประโยชน์แก่จิตใจได้ไม่น้อย หลังจากได้เล่าเรียนพระ อภิธรรมแล้ว ได้นำคำสอนเหล่านั้นมาแยกแยะให้ข้อคิดแก่ ชีวิตทันที คิดอยู่เสมอๆ ว่าความทุกข์เกิดได้เพราะการยึด ติดว่ามีตัวตนนี่เอง เราเป็นคนนั้นคนนี้ คนโน้นควรทำกับ เราอย่างนี้ คนนี้ควรทำกับเราอย่างนั้น เมื่อไม่เป็นไปตาม ความอยาก ย่อมทำให้ทุกข์เมื่อตัวเราไม่มี ตัวอยากก็ไม่ต้องมี ๔๔ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๕๒ คิดอยู่อย่างนี้ เป็นประจำ ๆ ให้ใจคุ้นเคย ในที่สุด ความทุกข์ทั้งหลายก็พอผ่อนคลายหายไปและยิ่งพบปะ คลุกคลีกับผู้คนน้อยเท่าใด โอกาสเพิ่มความทุกข์ทั้งหลาย ยิ่งน้อยลงไปมากเท่านั้น นี่คือประโยชน์ที่ป้าได้รับโดยตรง จากการเรียนพระ อภิธรรม คือลดการยึดถือตัวตนลง และสามารถอ่านพระ อภิธรรมปิฎกรู้เรื่อง.... ในขณะที่เรียนรู้ และนำข้อธรรมเหล่านั้นมาใช้ ได้ ประโยชน์ในชีวิตอยู่นั้น ก็นึกถึงผู้คนในโลกทุกคนทีเดียว อยากให้ได้ศึกษาพระอภิธรรมกัน โดยเฉพาะพระภิกษุ สามเณรในพระพุทธศาสนา ยังนึกเสียดายที่ประเทศพม่า พระภิกษุเล่าเรียนพระอภิธรรมกันมาก แต่ทางราชการของ เขาไม่สนับสนุนเท่าที่ควร เพราะเป็นประเทศสังคมนิยม ทำให้ไม่มีการศึกษาเรื่องนี้แพร่หลาย ส่วนประเทศไทย ก็นิยมเรื่องการเรียนเปรียญธรรม กันเป็นหลัก หนักไปในเรื่องภาษาบาลี ผู้คนชื่นชมผู้ที่เรียน จบเปรียญ ๙ เป็นอย่างยิ่ง เรื่องการเรียนพระอภิธรรมเพิ่ง จะมีขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และยังไม่นิยมเท่าเทียมกับการ เรียนเปรียญ เคยคิดถึงการเรียนพระอภิธรรมของวัดพระธรรม กายเวลานั้นเหมือนกัน แต่เนื่องจากทางวัดอยู่ระหว่าง ก่อสร้าง การเรียนทางด้านเปรียญธรรมก็เพิ่งเริ่มต้น แถม ครูบาอาจารย์ก็ไม่มี จึงไม่ได้เสนอโครงการแต่ประการใด ทำได้มากที่สุดแค่เขียนความรู้ที่ได้เคยเล่าเรียนมาประกอบ ไว้ตามบทความต่างๆ ที่มีโอกาสเผยแพร่ซึ่งก็มีการตอบรับ อย่างดีจากผู้อ่าน ตลอดเวลา ๒๐ ปีที่ผ่านมา เมื่อมีโอกาสสนทนา ธรรมในที่ใดก็ตาม มักนำความรู้พระอภิธรรมมาสอดแทรก ไว้ในการสอนอยู่เสมอ เพียงแต่ประยุกต์ใช้ให้ง่ายเข้า พูด สอนกันรู้เรื่อง ไม่ใช่หลักวิชายากๆ โดยตรง เช่น เรื่องจิตใจ เรื่องร่างกาย เรื่องกรรม เรื่องภพภูมิต่างๆ รวมทั้งนำธรรม ฝ่ายปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกัน นำมาสอนประกอบไปด้วย เพราะวิชชาธรรมกายสามารถพิสูจน์พระอภิธรรมได้ แจ่มแจ้งชัดเจนทุกเรื่องราว และคิดอยู่ในใจเสมอว่า วันใดวันหนึ่งเมื่อทางวัด พระธรรมกายมีการศึกษาเปรียญธรรมกว้างขวางเข้มแข็ง