การเผยแผ่พระพุทธศาสนา : หน้า 114/132

Gob ทำลายล้างผลาญจึงมีบาปกรรมหนัก มีเวรมหันต์ ประชาชนที่ร่วมกันทำกรรมชั่วดังกล่าวนี้ จึงมีผลกรรม ทำให้ไปสู่อบายภูมิ พวกที่กรรมไม่หนักมาก ได้มาเกิดเป็น ผู้คนในดินแดนของตนเองอีก แต่เมื่อเศษกรรมยังมีค้างอยู่ ก็ต้องถูกทวงหนี้อย่างที่ทราบกัน มีความเห็นผิดเป็นมิจฉา ทิฏฐิ เป็นโมหะ ซุปเปอร์ไซโคลนก็กวาดราบเรียบไป บาง คราวเป็นหมื่น บางคราวเป็นแสน และคงเป็นอย่างนี้ไปอีก นานแสนนาน กว่าจะสิ้นสุดพุทธกาลพระพุทธเจ้าพระองค์นี้ ศาสนาของเราเป็นศาสนาของปัญญา ตามหลักการ ที่แท้จริงผู้นับถือ จะต้องเรียนแล้วปฏิบัติจนรู้เห็นด้วยตนเอง ถึงความเป็นไปในชีวิต เกิดเป็นคนอยู่นี้มาจากไหน มีชีวิต อยู่ควรทำอะไร ตายไปจะไปไหน วัฏสงสารเป็นอย่างไร ทำ วิธีใดจึงจะพ้นออกไปจากวัฏฏะ แล้วปฏิบัติตนตามนั้น พุทธศาสนิกชนที่ดีต้องรู้เห็นด้วยตนเองอย่างถ่องแท้ แล้วปฏิบัติตามด้วยปัญญา ไม่ใช่ให้นับถือด้วยการเชื่อฟังคำ สอนอย่างเดียว ไม่ต้องรู้เห็นด้วยตนเองอย่างไร ใครไม่เชื่อ กลับเป็นบาป นั่นเป็นการสอนให้งมงายแท้จริง การเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่วัดพระธรรมกายของ เรากระทำอยู่ เป็นการกระทำตามหลักการที่พระสัมมา สัมพุทธเจ้าประทานไว้ รู้ปริยัติศึกษาเพื่อให้เป็นเสมือน แผนที่เดินทาง แล้วลงมือปฏิบัติตามเพื่อให้ได้ผลเป็น ปฏิเวธธรรม โดยถ้าเป็นฆราวาสก็ปฏิบัติด้วยหลัก ทาน ศีล ภาวนา ถ้าเป็นนักบวชก็ใช้หลัก ศีล สมาธิ ปัญญา ทาง วัดกระทำดังนี้มากว่า ๓๐ ปี มีผลงานสร้างคนดี สร้างพระ ตีให้เกิดขึ้นมากมายในบ้านเมือง มาถึงยุคนี้เกิดมีผู้อ้างตัว ว่าเป็นนักปกป้องพระพุทธศาสนา โจมตีว่าการสอนผู้คนให้ ทำสมาธิเป็นการทำให้เสพย์ติด แล้วก็มีคนจำนวนไม่น้อย เชื่อตาม พยายามช่วยต่อต้านโจมตีกันให้วุ่นวาย สมาธิเป็นการรวมใจให้อยู่ในอารมณ์ที่ดีงามอย่างใด อย่างหนึ่งเพียงอย่างเดียว เมื่อจิตเป็นสมาธิแนบแน่นมั่นคง ความเป็นจริงตามมา ปัญญาจะเกิดเองโดยไม่ผ่านสมาธิไม่ได้ การกล่าวโทษการทำสมาธิว่าเป็นสิ่งเสพย์ติด จึงเป็นเรื่อง ของคนมิจฉาทิฏฐิแท้ๆ ไม่ใช่ผู้ปกป้องพระพุทธศาสนา ที่จริงคือผู้ทำลายศาสนาอย่างชัดเจนที่สุด อย่างไรก็ตาม เราก็โกรธคนมิจฉาทิฏฐิเหล่านั้นไม่ได้ ต้องเห็นใจพวกเขา เขาเกลียดวัด เกลียดพระเดชพระคุณ หลวงพ่อของเราด้วยเหตุอะไรก็ตาม เขาก็ต้องพาลหาเรื่อง เกลียดคำสอนของวัด ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อไปด้วย โดยไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่า คำสอนเหล่านั้นแท้ที่จริงคือคำสอน ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านแท้ๆ ลักษณะของผู้เป็นพาล เป็นธรรมดาอย่างนั้น เกลียดก็คือเกลียด คนที่ตนเกลียด ทำอะไรเป็นผิดไปหมด คนเหล่านี้จึงเป็นคนน่าสงสาร หาก ช่วยแก้ไขให้เป็นสัมมาทิฏฐิได้ เราก็ต้องช่วยกัน ช่วยไม่ ไหวจริงๆ จึงค่อยปล่อยไป เพราะเหตุว่าเมื่อกรรมชั่วส่งผล เช่นภัยพิบัติต่างๆ เกิด เราอยู่ในสังคมเดียวกัน อย่างไรเสีย ก็ต้องถูกกระทบไปด้วย ไม่ถูกโดยตรงก็โดยอ้อม เช่นบ้าน เราไม่ถูกพายุ ไม่ถูกน้ำท่วม แต่เราก็ต้องพลอยซื้อ ข้าวของแพงไปตามราคาท้องตลาด เพราะความขาดแคลน เรื่องของคนใจใหญ่ ทำงานใหญ่อย่างพระเดช พระคุณหลวงพ่อของเรา ต้องพบอุปสรรคเป็นเรื่องธรรมดา ถ้างานของท่านไม่มีเรื่องเกี่ยวกับรายได้จำนวนมากๆ ที่ ผู้คนศรัทธาอุทิศให้ ก็คงไม่ถูกเพ่งเล็งหาเรื่องจับผิดมาก คุยกับคุณถึงตรงนี้ ป้าย้อนนึกไปถึงเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๙ ป้า เดินทางไปมณฑลเสฉวน ประเทศจีน ได้ไปเยี่ยมชมสถานที่ สำคัญแห่งหนึ่ง เป็นพระพุทธรูปแกะสลักไว้ที่ผาริมน้ำ องค์ ใหญ่มาก ผู้นำเที่ยวได้เล่าประวัติว่า พระภิกษุผู้ริเริ่มสร้าง ใช้เวลาทั้งชีวิตของท่านหลายสิบปียังทำไม่เสร็จ เพราะใช้ เครื่องมือที่ใช้มือเท่านั้น เช่น สิ่ว ขวาน จอบเสียม ไม่มี เครื่องทุ่นแรงอย่างอื่น ผู้คนทราบข่าวต่างพากันเดินทางมา ช่วยเหลือ ที่มีเงินก็บริจาคเงิน ที่ไม่มีก็ใช้แรงงานตนเอง แล้ว สามารถทำให้เกิดปัญญายิ่งใหญ่ รู้เห็นทุกสิ่งตาม ช่วยเหลือ พุทธศาสนิกชนที่ดีต้องรู้เห็นด้วยตนเองอย่างถ่องแท้ แล้วปฏิบัติตามด้วยปัญญา ไม่ใช่ ให้นับถือด้วยการเชื่อฟังคำสอนอย่างเดียว ไม่ต้องรู้เห็นด้วยตนเองอย่างไร ใครไม่เชื่อ กลับเป็นบาป นั่นเป็นการสอนให้งมงายแท้จริง