การปรินิพพานของพระพุทธเจ้า : หน้า 94/132

พระพุทธองค์ ตรัสว่า “มารผู้ลามก เรารู้จักท่าน ท่านอย่าเข้าใจว่าพระสมณะไม่รู้จักเรา ท่านเป็นมาร ท่าน หามีความอนุเคราะห์ด้วยจิตเกื้อกูลไม่ จึงกล่าวกับเราอย่างนี้ ท่านมีความดำริว่า พระสมณโคดมจักแสดงธรรมแก่ชน เหล่าใด ชนเหล่านั้นจักล่วงวิสัยของเรา(มาร)ไป...." บังใจพระอานนท์ เมื่อปลายพุทธกาล พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกับพระ อานนท์พุทธอุปัฏฐากว่า “อิทธิบาท ๔ อันผู้หนึ่งผู้ใดเจริญแล้ว กระทำให้มากแล้ว ผู้นั้นเมื่อต้องการดำรงอยู่ได้กับหนึ่ง หรือเกินกว่ากับหนึ่ง ก็จะอยู่ได้” พระพุทธองค์ ได้ตรัสอย่างนี้กับพระอานนท์หลาย ครั้งและหลายที่ ครั้งล่าสุดที่ปาวาลเจดีย์ แต่พระอานนท์ก็ ไม่อาจรู้ทัน จึงมิได้ทูลวิงวอนพระพุทธองค์ให้อยู่ตลอดกับ เพื่อประโยชน์สุขแก่ชนเป็นอันมาก เพราะถูกมารเข้าดลใจ เมื่อพระอานนท์หลีกไปแล้ว มารได้เข้าเฝ้าทูลขอให้ พระผู้มีพระภาคเจ้าปรินิพพาน โดยทวงสัญญาที่ให้ไว้ว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระ ดำรัสไว้ว่า ดูก่อนมารผู้มีบาป พรหมจรรย์ของเรานี้จักยัง ไม่สมบูรณ์ แพร่หลายกว้างขวาง รู้กันโดยมาก มั่นคง จนกระทั่งพวกเทวดา และมนุษย์ ประกาศได้ดีแล้วเพียงใด เราจะยังไม่ปรินิพพานเพียงนั้น ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ก็บัดนี้พรหมจรรย์ของพระผู้ มีพระภาคเจ้าสมบูรณ์แล้ว แพร่หลาย กว้างขวาง รู้กันโดย มาก มั่นคง จนกระทั่งเทวดา และมนุษย์ประกาศได้ดีแล้ว ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าจงปรินิพพาน เถิด ขอพระสุคตจงปรินิพพานในบัดนี้เถิด บัดนี้เป็นเวลา ปรินิพพานของพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว” เมื่อมารกราบทูลอย่างนี้ พระพุทธองค์ตรัสตอบว่า “ดูก่อนมารผู้มีบาป ท่านจงมีความขวนขวายน้อยเถิด การ ปรินิพพานแห่งพระตถาคตเจ้า จักมีในไม่ช้า แต่นี้ล่วงไปอีก ๓ เดือน ตถาคตจักปรินิพพาน” เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงปลงอายุสังขาร ณ ปา วาลเจดีย์แล้ว ได้เกิดแผ่นดินไหว แม้พระอานนท์ได้สติทูล ขอให้พระพุทธองค์ทรงดำรงอยู่ต่อแต่ก็สายเกินการณ์เสียแล้ว โมคคัลลานะไล่มาร พระโมคคัลลานะ อัครสาวกเบื้องซ้าย เดินจงกรมใน ที่แจ้ง ถูกมารผู้ลามกเข้าไปในท้องในไส้ พระโมคคัลลานะ ดำริว่า “ทำไมเราเข้ากลางไม่คล่อง ในกลางเราหนักๆ เหมือนมีก้อนหินหนักๆ เป็นเพราะอะไรหนอ” พระเถระจึงลง จากที่จงกรมสู่วิหาร นั่งสมาธิจนใจหยุดนิ่งสมบูรณ์แล้ว จึงได้เห็นมารที่ซ้อนอยู่ในกลาง พระโมคคัลลานะ จึงเรียกมาร “มารผู้ลามก ท่านจง ออกมา ๆ ท่านอย่าเบียดเบียนพระตถาคตเจ้าและพระสาวก เลย การเบียดเบียนนั้น อย่าได้มีเพื่อโทษ ไม่เป็นประโยชน์ เพื่อทุกข์แก่ท่านตลอดกาลนาน" มารดำริว่า “สมณะนี้ไม่รู้ ไม่เห็นเรา ทำไมพูดเช่นนี้ แม้พระศาสดา ยังไม่พึงรู้จักเราได้เร็วไว ก็พระสาวกไฉนจะ รู้จักเรา” พระโมคคัลลานะ “มารผู้ลามก ท่านอย่าเข้าใจว่า สมณะนี้ไม่รู้จักเรา มารผู้ลามก ท่านจงออกมาๆ ..." มารชั่ว ดำริว่า สมณะนี้รู้จักเราและเห็นเรา จึงออก จากตัวพระโมคคัลลานะ แล้วยืนอยู่ที่ข้างบานประตู พระเถระเห็นมารยืนอยู่ จึงกล่าวว่า “มารผู้ลามก เราเห็นท่าน แม้ที่ข้างบานประตู ท่านอย่าเข้าใจว่า สมณะนี้ ไม่เห็นเรา” พระโมคคัลลานะเล่าให้มารฟังว่า อดีตตนเองก็เป็น มารชื่อ ทูสี มีน้องสาวชื่อ กาลีมารที่คุยด้วยนี้เป็นบุตรน้องสาว คือเป็นหลานชาย สมัยนั้นเป็นยุคของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่า กกุสันโธ มีพระสาวกมากมาย ทสีมารพยายามหลายพระภิกษุยุคนั้น โดยดลใจ พวกพราหมณ์และคฤหบดีให้ด่า บริภาษ เสียดสี เบียดเบียน ภิกษุทั้งหลาย เมื่อภิกษุมีจิตแปรปรวน ทูสีมารก็จะได้ช่องทาง ทำลาย ครั้งนั้นมนุษย์ที่เสียชีวิตลงย่อมเข้าถึงนรกโดยมาก พระกกุสันโธพุทธเจ้า ตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายรับสั่งว่า "ภิกษุทั้งหลาย พวกพราหมณ์และคฤหบดีถูกทูสีมารดลใจ ชักชวนให้ด่า บริภาษ เสียดสี เบียดเบียน ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอจงมีจิตที่ระคนด้วยความเมตตาเถิด” พระภิกษุได้ กระทำตามพุทโธวาท ทำให้มารไม่ได้ช่อง เมื่อแผนการแรกไม่ได้ผล ทำสีมารจึงให้พวก พราหมณ์และคฤหบดีทำการสักการะ บูชาภิกษุทั้งหลาย