การปฏิบัติธรรมและการต่อสู้กับมาร : หน้า 95/132

ภิกษุจะได้ลุ่มหลงในลาภสักการะนั้น แล้วไม่ปรารภความเพียร ทำให้ มารได้ช่อง พระพุทธองค์ได้ทรงแนะนำ ให้ภิกษุทั้งหลาย ทำภาวนาให้ใจ หยุดนิ่ง พิจารณากายในกาย พิจารณาสังขารทั้งหลาย ฯลฯ พระภิกษุท่านก็กระทำตาม ทำให้มารไม่ประสบโอกาส ทําลายเลย แต่ทสีมารไม่ได้หยุดเพียงนี้ ได้สิงเด็กคนหนึ่งแล้ว เอาก้อนหินขว้างที่ศีรษะพระวิธุระผู้ตามเสด็จพระพุทธเจ้า จนศีรษะแตก พระกกุสันโธพุทธเจ้า ตรัส “ทูสีมารนี้มิได้รู้ ประมาณเลย” ทูสีมารก็เข้าถึงมหานรกพร้อมด้วยพระกิริยา ที่ชำเลืองดู มารได้ฟังพระโมคคัลลานะตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เกิด ความเสียใจ ได้หายไปในที่นั้นเอง วิธีไม่ให้มารสิงใจ พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ) ผู้รักการปฏิบัติธรรม เจริญภาวนา จนไปรู้ไป เห็นธรรมะที่ละเอียดอ่อน เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังที่มา ครอบงำจิตใจ แล้วใช้คำว่า “ฉากหลัง” วิธีไม่ให้มารสิงใจ ก็ต้องไปให้สุดฉากหลังนี้ให้ได้ "...ฉากหลังนั้นเป็นตัวสำคัญ ให้มนุษย์เป็นอยู่ หญิงก็ดี ชายก็ดี ให้เป็นคนชั้นสูง เป็นคนประณีตก็ได้ ให้เป็นที่ไหว้ ที่เคารพ ที่บูชา ที่สักการะเขาทั้งหมดก็ได้ ให้เขาติเตียนนินทา ค่าแช่งก็ได้ ... มนุษย์หญิงชายที่มานั่งฟังเทศน์อยู่นี่ ฉากหลังมี ฉากหลังกระซิบอยู่ข้างในนั้นแหละ ให้เทศน์เรื่องนั้นเรื่องนี้ ให้พูดอย่างนั้นอย่างนี้ ผู้ฟังก็อยู่ข้างในเหมือนกัน กาย มนุษย์ก็นั่งไป ไอ้ฉากหลังก็กระซิบไป ให้จำเท่านั้น เท่านี้ ... ผู้เทศน์นี่ตรวจเข้าไปฉากหลังนี่แหละ ๒๕ ปี ยังไม่ เต็มดี ในการตรวจฉากหลังนั้น ยังไม่เต็มเดือนเต็มวันดี ยังไม่หมดฉากหลัง ยังไม่สุดฉากหลัง.... ผู้เทศน์ก็ยังเป็น บ่าวเป็นทาสเขาอยู่ ยังเอาตัวรอดไม่ได้ เพราะอะไร? ไปยัง ไม่สุดฉากหลัง เขายังปกครองเราอยู่... ถ้าบังคับฉากหลังได้ละก็ ก็ เลิกเป็นบ่าวเป็นทาสเขา มันก็เป็น เจ้าเป็นนายเขาบ้าง นี่เป็นชั้นๆ นะ ...เราจะต้องเริ่มต้นในชาตินี้ทีเดียว เรารอไม่ได้ ถ้าว่าชาตินี้ยังไม่รู้ฉาก หลัง ยังไม่พบฉากหลัง เราจะต้อง ยอมตาย ต้องเข้าถึงฉากหลังให้ได้.... อย่าโกงตัวเอง อย่าดูถูกตัวเอง ให้อุตส่าห์พยายาม ตรวจฉากหลังของตัวเองให้สุดให้ได้ ถ้าไม่สุดฉากหลังของ ตัวละก็ ตัวก็เป็นบ่าวทาสเขาอยู่นั่น ไม่ต้องไปสงสัย...." บทส่งท้าย ไม่ว่าจะเป็นใคร ทั้งมนุษย์ ทิพย์ พรหม หรือพระ อริยบุคคลอย่างพระอานนท์ พระโมคคัลลานะ ก็ยังถูกมาร สิ่งใจได้ เราเป็นมนุษย์ธรรมดา ยิ่งต้องรักษาใจให้ดี ไม่ให้ มารมาช่วงชิง “กลาง” ไปได้ จึงหมั่นทำใจให้หยุดนิ่งที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ จนเข้าถึงพระธรรมกายแล้วกวดจน ไปถึงที่สุดแห่ง “ฉากหลัง” จึงจะเอาตัวรอดได้อย่างสมบูรณ์ อ้างอิง ๑. พระสูตรและอรรถกถาแปล มหามกุฏราชวิทยาลัย : อุทุมพริกสูตร ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค (เล่ม ๑๕) : ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท (เล่ม ๔๒) - พรหมนิมันตนิกสูตร มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ (เล่ม ๑๙) : เจติยสูตร สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค (เล่ม ๓๑) : มารตัชชนียสูตร มัชฌิมนิกาย มูลปัณณาสก์ (เล่ม ๑๙) ๒. “ทานานุโมทนากถา” รวมพระธรรมเทศนา หลวงพ่อวัดปากน้ำ กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๕๒ ๙๓