การสร้างบารมีและความประมาท : หน้า 79/132

บุญบารมี ทุกลมหายใจเข้าออกที่รู้สึกตัวตั้งแต่ตื่นนอนจน เข้านอนจึงเป็นโอกาสทองของชีวิตผู้ไม่ประมาท ปี ๗๕ ปี โดยอายุของคนทั่วไป สำหรับมนุษย์บนโลก ถือว่าน้อยมากสำหรับการฝึกตัวให้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและ จรณะ ถือว่านิดเดียวเท่านั้นเอง สำหรับการสั่งสมเสบียง เพื่อเดินทางไปในภพชาติเบื้องหน้า ผู้ที่ประมาทดูเบาใน การสร้างบารมีมัวแต่ปล่อยตัวปล่อยใจให้กระแสโลกกระแส กิเลสจูงจมูกเหมือนวัวเหมือนควาย ดูแล้วเหมือนไม่มี ความทุกข์อะไร แต่จะรู้ซึ้งเมื่อความตายมาเยือน ชีวิต หลังจากตายแล้ว เราขณะมีชีวิตอยู่ไม่สามารถรู้ได้ ว่าจะ เป็นอย่างไร แต่ชีวิตหลังจากตายแล้วย่อมขึ้นอยู่กับการ กระทำในขณะมีชีวิตอยู่นั่นเองเป็นสำคัญ การที่ปล่อยให้ กิเลสจูงอยู่เป็นร้อยปีพันปี ก็ไม่มีวันที่จะทำให้กิเลสเต็มได้เลย มีแต่จะขยายที่ใส่มันให้ใหญ่ขึ้นจึงมีคำพูดว่า หากจะเอาโลก ทั้งใบหรือเอาภพสามเป็นที่ใส่กิเลสเพื่อให้ชีวิตอิ่มด้วยกิเลส ถึงเต็มแล้วก็ไม่มีวันที่คนเราจะสามารถอิ่มได้เลย และ แน่นอนว่ายิ่งมีมากเท่าใด ก็ต้องตามชดใช้กรรมมากเท่านั้น นี้เองจึงจะน่าเปรียบเทียบกับคำว่า กินน้ำผึ้งผสมยาพิษ อย่างแท้จริง ตราบใดที่ยังไม่ลงมือสร้างบุญบารมี ใช้ชีวิตไปสิบปี ร้อยปี ก็เท่ากับหลอกตนเองไปสิบปีร้อยปี คนที่หลอกคนอื่น ใครๆ ล้วนตราหน้าว่า เป็นคนชั่วเป็นคนไม่ดี แต่เขาก็ หลอกคนอื่นได้บางครั้งบางคราว สำหรับคนที่หลอกตนเอง ไม่ยอมหันหน้าเข้าศึกษาธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมา สัมพุทธเจ้า ไม่ยอมลงมือทำตามคำสั่งสอนของพระสัมมา สัมพุทธเจ้า จัดว่าเป็นคนชั่วประเภทมิจฉาทิฏฐิที่เดียว หนึ่งร้อยปีจะเอาหัวโผล่มาจากใต้น้ำ ขึ้นมาสอดให้ถูกห่วงๆ เดียวที่ลอยอยู่ในมหาสมุทร และไม่แน่ว่า ร้อยปีที่โผล่มาจะ สามารถสอดถูกห่วงไปทุกครั้งไม่ และจากการพิสูจน์ ทางการแพทย์พบว่า Sperms ที่จะมาผสมกับไข่ของ มารดาแล้วเจริญเติบโตขึ้นมาเป็นเรา มีเป็นล้านๆ ตัว ตัวที่ แข็งแรงที่สุดเท่านั้นจึงจะสามารถผสมเกิดมาเป็นมนุษย์ได้ จากพ้นจากหมื่นเหลือหนึ่งนับว่ายากแล้ว แต่นี้จากล้าน กว่าตัวเหลือเพียงหนึ่งที่มาเกิดเป็นเราจะยากสักแค่ไหน แต่ความยากลำบากของชีวิตก่อนจะมาเกิดเป็นคน จะไม่มี วันว่า สมกับความยากลำบากกับความโชคดีอย่างนั้นเด็ดขาด หากไม่ลงมือทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนาสร้างบุญ บารมียิ่งๆ ขึ้นไป มีชีวิตก็นับว่าไร้ชีวิต เพราะการมีชีวิต ความสำคัญและคุณค่าพิสูจน์ที่การลงมือสร้างบุญสร้างบารมี ไม่ใช่สิ่งอื่นนอกจากนี้เลยแม้แต่นิดเดียว เราอาจลำบากทั้ง ชาติที่เกิดมาด้วยความวิริยอุตสาหะเพื่อก่อร่างสร้างเนื้อ สร้างตัวให้เป็นคนที่สมบูรณ์ด้วยทรัพย์สินเงินทอง เกียรติยศชื่อเสียง แต่ถ้าไม่แสวงหาโอกาสสร้างบุญสร้างบารมี ฝึกตัวด้วยการรักษาศีล และเจริญสมาธิภาวนา พระสัมมา สัมพุทธเจ้าทรงตรัสไว้เลยว่า เป็นชีวิตที่สูญเปล่า ซึ่ง พระองค์ใช้ศัพท์ว่า โมฆะ คือการสูญเปล่าจริงๆ สิ่ง ทั้งหลายที่เรามีอยู่ในภพชาติปัจจุบันเมื่อเราตายแล้วแม้แต่ เข็มเล่มเดียวซึ่งเราคิดว่าเป็นทรัพย์สมบัติของเราแท้ๆ ก็ยัง นำติดตัวไปไม่ได้ ฉะนั้น แน่นอนเลยกับความจริงข้อหนึ่งที่ รอการพิสูจน์ รอการขบคิดว่าถูกต้องตามที่พระสัมมา สัมพุทธเจ้าพระองค์ตรัสไว้หรือเปล่าคือ เย ปะมัตตา ยะถา มะตา ผู้ประมาทแล้ว เหมือนคนตายแล้ว ร้อยปีของผู้ เพราะสุดท้ายก็จะไม่เชื่อเรื่องบุญเรื่องบาปเรื่องโลกนี้โลกหน้า ประมาทก็คือร้อยปีของซากศพที่เดินได้หายใจได้หนึ่งร้อยปี เรื่องนรกสวรรค์เป็นการหลอกตนเองที่มีโทษรุนแรงมากที่สุด น่าเสียดาย กับความยากลำบากกว่าชีวิตหนึ่งจะเกิด มาเป็นคนได้ ซึ่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตรัสว่า การที่จะเกิดมาเป็นคนได้ ยากเหมือนการที่เต่าตาบอดตัว นั่นเอง เมื่อหนึ่งปีของชีวิตผ่านไป เราก็ได้อายุเพิ่มมากขึ้น อีกหนึ่งปี นับตั้งแต่วันแรกที่เราลืมตามาดูโลกแสดงว่าเรา เดินหน้าเข้าหาความตายมากขึ้นทุกวัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ใคร การมีชีวิตที่ยืนยาวเป็นที่ปรารถนาของทุกคน แต่จะมีคุณค่าอันใด หากมีชีวิตอยู่แล้ว ไม่ สร้างบุญบารมีติดตัวไปภพชาติเบื้องหน้า คุณค่าของชีวิต คือการได้ใช้เวลาชีวิตสร้างบุญ สร้างบารมี กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๔๖ ๗๗