การศึกษาธรรมและการปฏิบัติ : หน้า 26/140

รูปร่างสันทัด หน้าผากกว้างบ่งถึง ลักษณะของผู้ทรงปัญญาอันล้ำเลิศ ลม เย็นพัดมาวูบหนึ่ง ผ้ากาสาวพัสตร์ ที่ครองอยู่สั่นพลิ้วน้อย ๆ พร้อมกับมี เสียงถอนลมหายใจยาว ดังจนได้ยินชัด เดียว รุ่งขึ้นก็เรียนกรรมฐานกับหลวงพ่อ โหน่ง อินฺทสุวณฺโณ ผู้เป็นพระอนุสาว นาจารย์ ศึกษาควบคู่กับการเรียนคันถ ธุระ เรียนเรื่อยไป จากสำนักนี้สู่สำนัก โน้น ที่ไหนใครว่าดีเป็นต้องพยายามขอ รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากใบ เข้าเป็นศิษย์ศึกษาธรรมปฏิบัติด้วย เช่น หน้าอิ่มเอิบเต็มไปด้วยความปรีดาปรา โมทย์ รำพึงออกมาเบา ๆ “เออ.....มันยากอย่างนี้นี่เอง ถึงได้ ไม่บรรลุกัน ความเห็น ความจำ ความคิด ความรู้ ต้องรวมเป็นจุดเดียว กัน เมื่อหยุดแล้วจึงดับ เมื่อดับแล้วจึง เกิด” เสียงรำพึงเงียบลงในฉับพลัน ขยับกายเล็กน้อยกลับคืนสู่ท่าสงบ ขับ ความปีติที่บังเกิดขึ้นให้หมดสิ้นไป หลับ ตาเพ่งพิจารณาธรรมทบทวนให้แน่ใจ ทั้งอนุโลมและปฏิโลม ความปีติเป็นศัตรูของสมาธิ แต่ ก็เป็นการยากแก่พระภิกษุรูปนี้ที่จะระงับ มิให้ความปีติเกิดขึ้นได้ เพราะเป็นความ สำเร็จในความพากเพียรที่ได้พยายาม มาเป็นเวลานานตลอด ระยะเวลา ๑๑ ปี ในชีวิตสมณเพศ นับตั้งแต่สละฆราวาส วิสัยจากหนุ่มพ่อค้าข้าว ซึ่งในสมัยโน้น พอเอ่ยชื่อ “สด มีแก้วน้อย” บรรดา พ่อค้าและชาวนาอำเภอสองพี่น้อง จัง หวัดสุพรรณบุรี ต่างรู้จักกันดีว่าเป็น พ่อค้าข้าวที่ขยันหมั่นเพียร สัตย์ซื่ออารี อารอบ น่าจะเป็นพ่อค้าที่มั่งคั่งและมี อนาคตไกลคนหนึ่ง แต่สิ่งเหล่านี้มิใช่ พระมงคลทิพมุนี (มั้ย) อดีตเจ้าอาวาส วัดจักรวรรดิ พระครูฌานวิรัต (โป๊) วัด พระเชตุพนฯ พระอาจารย์สิงห์ วัด ละครทำ จังหวัดธนบุรี พระอาจารย์ ปลื้ม วัดเขาใหญ่ อำเภอท่ามะกา จัง หวัดกาญจนบุรี พระอาจารย์ที่กล่าว มานี้ทรงคุณวิเศษทางธรรมปฏิบัติ เป็น เยี่ยมทางปริยัติ งามทั้งศีลาจารวัตร มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย พระภิกษุสด หรือในระยะต่อมาคือ “หลวงพ่อวัด ปากน้ำ ภาษีเจริญ” ก็เรียนจนหมดสิ้น ความรู้ของครูอาจารย์ทุกสำนักที่ผ่านมา “มีต่อไปอีกไหมครับ” คำถามนี้ เกิดขึ้นภายหลังจากบรรลุผลสำเร็จตาม ขั้นสูงสุดของแต่ละสำนักกรรมฐาน เมื่อ ทำได้อย่างครูบาอาจารย์แล้วมักจะถาม เช่นนี้ แต่ทุกคำตอบที่ได้รับมีทำนอง คล้ายคลึงกัน “หมดแล้ว เธอเรียนจนหมดความ รู้ของฉันที่สู้ศึกษามานาน ต่อนี้ไปเธอมา ช่วยฉันสอนศิษย์กันต่อไปเถอะ” พระ อาจารย์ท่านกล่าว ความรู้เพียงหางอึ่งแค่นี้จะไปสอน ใครได้ ตัวเราเองยังจะเอาไม่รอด ท่านเป็นแต่เพียงดำริขึ้นในใจโดยไม่ สิ่งปรารถนา เพราะได้ตั้งจิตมุ่งจะตัด กล่าววาจาใดออกมา แล้วก็ลาจากทุก ปลิโพธและอาลัยเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ | สำนักตระเวนข้ามเทือกเขาหลายลูก ทั่ว อันเป็นธงชัยของพระอรหันต์ ศึกษา ทุกทิศเพื่อจะหายอดกัลยาณมิตรสั่งสอน ธรรมของพระผู้พิชิตมารให้บรรลุจนได้ พระภิกษุสดบวช ณ วัดสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี ครั้นบวชได้เพียงวัน อบรมใจ ภายหลังที่ได้ศึกษากัมมัฏฐาน จากพระคณาจารย์ต่าง ๆ มามากพอ สมควร ก็ไม่บรรลุธรรมดังที่หมาย มี ความรู้สึกในใจเสมอว่า ทางเหล่านั้น ยังอ้อมเกินไป ควรจะมีทางที่ตรงกว่านี้ เมื่อเป็นเช่นนั้นในที่สุดก็หันกลับมาเรียน ด้วยตนเอง โดยศึกษาจากตำราวิสุทธิ มรรคซึ่งเป็นแบบของการปฏิบัติ ตราบ กระทั่งท่านมาจำพรรษา ณ วัดบาง คูเวียง และวันนี้เอง อยู่ระหว่างกลาง พรรษาพอดี ท่านเริ่มปรารภความเพียร ในใจแต่เช้าตรู่ ก่อนออกบิณฑบาต “เราบวชมานานนับได้ ๑๑ พรรษา เข้านี้แล้ว วิชาของพระพุทธเจ้าเรายังไม่ ได้บรรลุเลย ทั้งที่การศึกษาของเราก็ไม่ เคยขาดสักวัน ทั้งคันถธุระ และวิปัส สนาธุระ อย่าเลยเราควรจะรีบกระทำ ความเพียรให้รู้เห็นของจริงทางพระพุทธ ศาสนา หากไม่เริ่มปฏิบัติก็จะได้ชื่อว่า เป็นผู้ตกอยู่ในความประมาท” เมื่อ กลับจากบิณฑบาต ก็รีบจัดการภารกิจ ต่าง ๆ จนหมดความกังวลใจ จึงได้เข้า ไปสู่โบสถ์วัดบางคูเวียง โดยตั้งปณิธาน ไว้ในใจว่า หากเราไม่ได้ยินเสียงกลอง เพลละก็จะยังไม่ลุกจากที่ ขณะนั้นประมาณเวลา ๒ โมงเช้า เศษ ๆ ภิกษุ “สด” เริ่มทำความเพียร ทางใจหลับตาภาวนา “สัมมา อะระ หัง” เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เพิ่ม ความเป็นเหน็บ และปวดเมื่อยขึ้นมาที ละน้อย ๆ ถี่ขึ้นหนักเข้าจนมีความรู้สึกว่า กระดูกทุกชิ้นส่วนเริ่มเขม็งเกลียวลั่น กรอบแทบจะระเบิดหลุดออกมาเป็นชิ้น ๆ เพราะความเมื่อย ความกระวนกระวาย ใจเริ่มตามมา เอ....แต่ก่อนเราไม่เคย รู้สึกเช่นนี้เลย พอตั้งสัจจะลงไปว่าถ้า กลองเพลไม่ดังจะไม่ลุกจากที่ เหตุใด มันจึงเพิ่มความกระวนกระวายใจมาก มายอย่างนี้ ผิดกว่าครั้งก่อน ๆ ที่นั่ง ภาวนา เมื่อไหร่หนอกลองเพลจึงจะดัง Kalyanamitra.org