ประสบการณ์การเรียนในอเมริกา : หน้า 112/140

๑๑๐ ของวารสารกัลยาณมิตร เล่มใดเล่ม ระดับได้อย่างไร โดยเฉพาะคอลัมน์ “จดหมายจากอังกฤษ” ของหลวงพี่ เมตตานนฺโทนั้นน่าอ่านและมีประโยชน์ มากค่ะ จอยและเพื่อน ๆ ชอบกันทุก คนเลย เหมือนกับว่าพวกเราได้เข้าไปนั่ง อยู่ในบรรยากาศที่มหาวิทยาลัย Ox ford ด้วยอย่างนั้นแหละ มาคิดถึง ตอนนี้แล้ว ชักจะไม่แน่ใจอีกแล้วว่า ถ้าเล่าเรื่อง “ชีวิตในอเมริกา” ด้วย สำนวนลูกทุ่งแบบจอย เขาจะยอมให้นำ ลงพิมพ์ไหมนะ ปัญหาอีกประการหนึ่งที่ทำ ให้จอยล่าช้าในการเล่าชีวิตในอเมริกา ให้แม่ฟัง ก็เพราะว่า จอยต้องพยายาม ปรับตัวปรับใจให้เข้ากับบ้านเมืองเขาให้ เร็วที่สุด นับตั้งแต่เรื่องวิธีการเรียน ความเป็นอยู่ และดินฟ้าอากาศ เมื่อ แรกจอยเข้าเป็นน้องใหม่ของมหาวิทยาลัย ก็ออกจะมีอะไรเชย ๆ อยู่มาก ดูจะเป็น เด็กก็ไม่ใช่ ผู้ใหญ่ก็ไม่เชิง นับแต่เรื่อง ที่อยู่อาศัย เวลาอยู่ในชั้นเรียนครูบา อาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นก็ถือคล้ายว่า เราเป็นเด็ก ๆ เพราะนอกจากจะเป็นผู้ หญิงไทยตัวเล็ก ๆ เสียงค่อย ๆ แล้ว ก็ดู เหมือนจะอายุน้อยที่สุดอีกด้วย มาเข้า เรียนใหม่ ๆ ก็คงจะมีคนประมาทหน้าอยู่ เหมือนกัน แต่พอผลการเรียน ๒ เทอม ละเล่มที่แม่ส่งมาให้ จอยก็ให้นึกระย่อ ผ่านไป เพื่อนฝรั่งตัวโต ๆ ที่เคยกลัว ท้อใจคิดว่า “โอ้โฮ? สำนวนของผู้ ว่าจอยจะไปขอลอกตำราของเขา ก็กลับ ประพันธ์แต่ละท่านช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ มายืมตำราที่จดงานของเราไปดูเสียด้วย สมกับเป็นลูกศิษย์วัดพระธรรมกาย แล้ว ซ้ำ จอยเลยมีเสียงดังฟังชัดขึ้นมาแล้ว จอยผู้อยู่ห่างรัศมีบุญอย่างนี้จะไปเทียบ ในตอนนี้ แต่โดยเหตุที่เป็นนักศึกษา หนึ่ง จอยก็จะพลอยได้บุญไปด้วยไง ล่ะคะเผอิญตอนนี้จอยสอบไล่เสร็จ ได้ ปริญญาโท Agricultural journalism จากมหาวิทยาลัย Wisconsin มา หมาด ๆ (ด้วยเกรดดีมากค่ะ) พอมี เวลาจะขีด ๆ เขียน ๆ อะไรได้บ้าง แล้ว แต่เมื่อพิจารณาทบไปทวนมา หลังจากได้อ่านวารสารกัลยาณมิตรแต่ ระดับปริญญาโท ทางมหาวิทยาลัยเขา ไม่อนุญาตให้พักที่หอพักใน Campus ของมหาวิทยาลัย จอยจึงต้องระเหเร่ ร่อนไปหาที่พักนอกมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่ ไกลนัก ใช้เวลาเดินประมาณ ๑๕ นาที ก็ถึงตึกเรียน แต่ในฤดูอากาศหนาวจัด เช่นขณะนี้ อุณหภูมิมักจะลงต่ำกว่าศูนย์ องศาเสมอ การเดินเผลอ ๆ จากตึก เรียนมาบ้านพักในยามค่ำคืน ท่ามกลาง พายุหิมะ อาจจะทำให้ถึงกับเป็นปอดบวม หนาวตายได้ จอยจึงต้องใช้วิธี “หลบ ฝนหิมะ” เช่นนักศึกษาอื่น ๆ คือเดิน กลับมาครึ่งทางตอน ๒ ทุ่ม พอหนาว จัดก็ต้องหลบเข้าพักหาเครื่องทำความ อุ่นในตึกต่าง ๆ เสียครั้งหนึ่ง แล้วจึง ออกเดินต่อไป และหากหลบเข้าหาไอ อุ่นสัก ๒ ครั้ง ชั่วโมงการเดินทาง กลับที่พักก็จะกลายเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ไปโดยปริยาย จำเพาะเวลาเรียนของชั้น ปริญญาโท เขากำหนดตั้งแต่เย็นถึงค่ำ เพื่อเปิดโอกาสให้คนทำงานที่ต้องการมา เรียนต่อระดับปริญญาโทหรือเอกได้มา เรียนร่วมด้วย จอยก็เลยต้องเดินท่อม ๆ ฝ่าหิมะอยู่เสมอในยามค่ำ โชคดีที่ มหาวิทยาลัยพยายามอำนวยความ สะดวกให้นักศึกษา โดยเปิดตึกเรียน ทุกตึกมีเครื่องทำความอุ่นเต็มที่ให้เข้า แวะพักได้ และเปิดไฟไว้สว่างไสวเกือบ ตลอดคืน จอยยังจำได้ว่าเมื่อมาใหม่ ๆ จดหมายทุกฉบับของแม่จะต้องเขียน กำกับว่า “ลูกต้องสวมเสื้อให้หนา ๆ สวด มนต์ไหว้พระทุกวัน และอาราธนาบารมี