นิทานชาดกเรื่องพระเจ้าพรหมทัต : หน้า 39/140

เล่านิทานให้หลานฟัง กัลยาณมิตรสุวรรณี สุวรรณนภาศรี พระธรรม ราชา สวัสดีค่ะ หลาน ๆ ที่น่ารักทุกคน วันราชบูชาที่ผ่านมานี้ น้าอึดดีใจเหลือเกินที่เห็น หลาน ๆ นับพัน ๆ คน พร้อมใจกันมาปฏิบัติธรรม ถวายเป็น ราชสักการบูชาแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเราที่วัด พระธรรมกาย ในหลวงของเราทรงมีน้ำพระทัยเอื้อเฟื้อเผื่อ แผ่ต่อราษฎรมากเหลือเกิน ทรงอดทนต่อความเหนื่อยยาก ทรงตรากตรำพระวรกาย เสด็จไปเยี่ยมเยียนดูแลทุกข์สุขของ ชาวไทยทุกท้องถิ่น ไม่เลือกว่าที่นั้นจะทุรกันดาร เดินทาง ลำบากลำบนเพียงไร แม้แต่ในกรุงเทพฯ เอง พระองค์ ก็ทรงเอาพระทัยใส่อยู่เสมอ (ซึ่งหลาน ๆ ย่อมทราบได้ดีจาก การติดตามดูข่าวพระราชกรณียกิจของพระองค์ทางโทรทัศน์ บ้าง ฟังวิทยุบ้าง หรือจากการอ่านหนังสือพิมพ์บ้าง) ความ มีน้ำพระทัยของพระองค์นั้น ย่อมเป็นที่ประจักษ์แก่พวก เราชาวไทยทุกคน พวกเราทุกคนก็เคารพรักและเทิดทูน พระองค์มากเช่นกัน ในอดีตกาล ก็มีกษัตริย์ที่เป็นที่เคารพของประชาชน เช่นนี้เหมือนกัน พระองค์ทรงเป็นผู้ที่มี ขันติธรรม คือ มีความอดทนมากทีเดียว สิ่งที่พระองค์ทรงอดทนอย่าง มากนั้นก็คือ “อดทนต่อความเจ็บใจ” หลาน ๆ ทราบไหมคะว่า พระองค์ทรงอดทนอย่างไร มาฟังนิทาน ชาดกเรื่องนี้สิคะ ในอดีตกาล พระเจ้าพรหมทัตกษัตริย์แห่งกรุง พาราณสี ทอดพระเนตรเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้ารูปหนึ่ง มี กิริยามารยาทเรียบร้อย สำรวม สง่างาม กำลังบิณฑบาตอยู่ ในเมือง พระองค์ทรงเลื่อมใส จึงนิมนต์พระปัจเจกพุทธเจ้า ให้มาพำนักอยู่ในเขตพระราชอุทยาน ทรงให้จัดอาศรม อย่างดี มีความร่มรื่น สะอาดตา มีน้ำดื่มน้ำใช้บริบูรณ์ให้ เป็นที่พักอาศัย พระเจ้าพรหมทัต ทรงเลือก นายสุมังคละ คนดู แลพระราชอุทยาน ซึ่งเป็นผู้ที่เลื่อมใสพระปัจเจกพุทธเจ้าเช่น เดียวกัน เป็นผู้อุปัฏฐากรับใช้ นายสุมังคละก็รับหน้าที่นี้ ด้วยความยินดียิ่ง อยู่มาวันหนึ่ง พระปัจเจกพุทธเจ้าบอกนายสุมังคละ ว่า จะไปธุระที่อื่นสัก ๒-๓ วัน ให้ช่วยกราบทูลพระราชา ด้วย นายสุมังคละก็ทำตามทุกประการ เมื่อพระปัจเจก พุทธเจ้าไปธุระเสร็จตามที่บอกไว้แล้ว จึงเดินทางกลับมายัง พระราชอุทยานในเวลาใกล้ค่ำ เมื่อเก็บบาตร เก็บจีวรแล้ว ก็ออกมาเดินจงกรมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนั่งพักบนแผ่นหินไม่ไกล จากอาศรมนัก ในวันนั้นเอง มีเพื่อน ๆ มาเยี่ยมนายสุมังคละหลาย คน เขาคิดว่า ค่ำนี้จะฆ่าเนื้อมาแกงเลี้ยงเพื่อน ๆ สักหน่อย จึงคว้าธนูขึ้นสะพายบ่า เดินตุ่มออกไป ขณะที่นายสุมังคละกำลังเดินมาทางอาศรมของพระ ปัจเจกพุทธเจ้า เขาเห็นพุ่มไม้ไหว ๆ อยู่ข้างหน้า ก็คิดว่าคง จะเป็นเนื้อตัวใหญ่มาเล็มหญ้าอยู่ จึงยิงธนูออกไปยังพุ่มไม้ นั้นทันที “โอ๊ย!” เสียงร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด “เอ๊ะ! อะไรนั่น?” นายสุมังคละตกใจ เมื่อรู้ว่าไม่ใช่เนื้อ จึงรีบวิ่งเข้าไปดู “สุมังคละ เธอเองหรอกหรือ” พระปัจเจกพุทธเจ้านั้น มาเรียกชื่อเขา “โธ่ พระคุณเจ้า! กระผมไม่ทราบว่าพระคุณเจ้ากลับ มาแล้ว เห็นพุ่มไม้ไหว ๆ อยู่ ก็คิดว่าเป็นเนื้อ จึงยิงออก ไป กระผมได้ทำกรรมหนักเสียแล้ว ขอพระคุณเจ้า โปรดยกโทษให้กระผมด้วยเถิด” นายสุมังคละประคอง พระปัจเจกพุทธเจ้าพร้อมกับกล่าวด้วยความเสียใจอย่าง สุดซึ้ง “เราไม่ถือโทษเธอหรอก สุมังคละ เธอจงถอนลูกศร นี้ออกเถิด” “ครับ” นายสุมังคละยกมือไหว้เพื่อจะถอนลูกศร เมื่อ ศรถูกถอนออกจากร่าง พระปัจเจกพุทธเจ้าก็ปรินิพพาน นายสุมังคละรู้สึกเสียใจและหวาดหวั่นใจยิ่งนัก เขา รีบกลับบ้านบอกข่าวร้ายให้ลูกเมียทราบ แล้วพากันหนีไป .Kalyanamitra.org ๓๗