การออกแบบจีวรของพระอานนท์ : หน้า 96/140

RA และเย็บแบบที่ท่านอานนท์ออกแบบนั้น พร้อมกันนั้นได้ตรัสชมเชยท่านอานนท์ ท่ามกลางสงฆ์ว่า “ภิกษุทั้งหลาย! อานนท์เป็นคน ฉลาดมีปัญญา สามารถเข้าใจในคำที่ เราพูดแต่โดยย่อได้โดยทั่วถึง พูดถึงเรื่องประหยัด หรือใช้ สิ่งของให้คุ้มค่า พระอานนท์ก็เป็นผู้ ประหยัดและฉลาดในเรื่องนี้มาก ดัง พระอานนท์นี่เอง เป็นผู้ออกแบบจีวรของพระ สงฆ์ ซึ่งใช้มาตั้งแต่สมัยพระพุทธเจ้าดำรงชีวิต อยู่มาจนบัดนี้ นับว่าเป็นแบบเครื่องแต่งกายเก่า แก่ที่สุดในโลก จีวรเก่าคร่ำคร่า พระหัวดื้อตามรับสั่งของพระผู้มีพระภาค ขึ้นจากเรือ แล้วท่านเข้าอาศัยพัก ณ อุทยานของพระเจ้าอุเทนราชาแห่งนคร นั้น ขณะนั้นพระเจ้าอุเทนและพระมเหสี ประทับอยู่ ณ พระราชอุทยาน พระ มเหสีทรงทราบว่า พระอานนท์มาก็ทรง “เอาไปทำผ้าปูที่นอน” “จะเอาผ้าปูที่นอนเก่าไปทำอะไร?” “เอาไปทำผ้าปูพื้น” “จะเอาผ้าปูพื้นเก่าไปทำอะไร?” ครั้งหนึ่งหลังพุทธปรินิพพาน ท่านเดิน ไม้ชำระฟัน ปัดกวาดเสนาสนะ ที่อาศัย ทางโดยทางเรือไปสู่นครโกสัมพี เพื่อ “จะเอาจีวรเก่าคร่ำคร่าไปทำ ประกาศลงพรหมทัณฑ์แก่พระฉันนะ อะไร?” “เอาไปทําเพดาน “จะเอาผ้าเพดานเก่าไปทำอะไร? เวจจกุฎี เรือน ไฟ นวดมือนวดเท้า เป็นต้น แปลว่าศิษย์ผู้นี้ปฏิบัติดีต่อ ท่านมากกว่าศิษย์อื่น ๆ และปฏิบัติอย่าง สม่ำเสมอ ท่านจึงมอบจีวรที่ได้มาทั้ง หมดแต่ศิษย์รูปดังกล่าวนี้ เนื่องจากพระภิกษุรูปนี้เป็นพระ ดีจริง ๆ จึงน่าจีวรที่อุปัชฌายะมอบให้ ไปแจกภิกษุผู้ร่วมอุปัชฌายะเดียวกันจน หมดสิ้น ดูเหมือนจะเป็นความประสงค์ “จะเอาผ้าเช็ดเท้าเก่าไปทำอะไร? "เอาไปทําผ้าเช็ดธุลี" ของพระอานนท์ที่จะให้เป็นเช่นนั้นด้วย ภิกษุทั้งหลายไปเฝ้าพระผู้มีพระภาค “จะเอาผ้าเช็ดธุลีเก่าไปทำอะไร?” ทูลถามว่า "เอาไปโขลกขย่ากับโคลนแล้ว “พระเจ้าข้า อคติ หรือความเห็น ฉาบทาฝา” พระเจ้าอุเทนทรงเลื่อมใสว่า โสมนัส ทูลลาพระสวามีไปเยี่ยมพระ อานนท์ สนทนาพอเป็นสัมโมทนียกถา แล้ว พระอานนท์แสดงธรรมเป็นที่ เลื่อมใสจับจิตยิ่งนัก พระนางได้ถวาย จีวรจำนวน๕๐๐ ฝันในเวลาต่อมาแต่พระ อานนท์ พระเจ้าอุเทนทรงทราบเรื่อง นี้แทนที่จะทรงพิโรธพระมเหสีกลับทรง ตำหนิพระอานนท์ว่ารับจีวรไปทำไม มากมายหลายร้อยผืน จะไปตั้งร้านขาย จีวรหรืออย่างไร เมื่อมีโอกาสได้พบ พระอานนท์ พระองค์จึงเรียนถามว่า “พระคุณเจ้า! ทราบว่า พระมเหสี ถวายจีวรพระคุณเจ้า ๕๐๐ ผืน พระ คุณเจ้ารับไว้ทั้งหมดหรือ?” “ขอถวายพระพร อาตมภาพรับ ไว้ทั้งหมด” พระอานนท์ทูล "พระคุณเจ้ารับไว้ทำไมมากมาย นัก?” "เพื่อแบ่งถวายภิกษุทั้งหลายผู้มี “เอาไปทำผ้าเช็ดเท้า” สมณศากยบุตรเป็นผู้ประหยัด ใช้ของไม่ ให้เสียเปล่า จึงถวายจีวรแก่พระอานนท์ อีก ๕๐๐ ผืน พระอานนท์นอกจากเป็นผู้กตัญญู ต่อผู้ใหญ่แล้ว ยังสำนึกแม้ในอุปการะ ของผู้น้อยด้วย ศิษย์ของท่านเองที่ กระทำดีต่อท่านเป็นพิเศษ ท่านก็อนุ เคราะห์เป็นพิเศษ เช่น คราวหนึ่งท่าน ได้จีวรมาเป็นจำนวนร้อย ๆ ผืน ซึ่ง พระเจ้าปเสนทิโกศลถวาย ท่านระลึก ถึงศิษย์รูปหนึ่งของท่านซึ่งทำอุปการะ ปฏิบัติต่อท่านดี มีการถวายน้ำล้างหน้า แก่หน้ายังมีแก่พระโสดาบันหรือ?” “มีเรื่องอะไรหรือภิกษุ ?” เมื่อภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่อง นั้นให้ทรงทราบแล้ว พระพุทธองค์จึง ตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย! การทำเพราะ เห็นแก่หน้าหรืออคติ หามีแก่อานนท์ไม่ แต่ที่อานนท์ทำเช่นนั้น ก็เพราะระลึกถึง อุปการะของศิษย์ผู้นั้นซึ่งเป็นผู้ปฏิบัติติ ปฏิบัติชอบต่อเธอเหลือเกิน ภิกษุทั้ง หลาย! ขึ้นชื่อว่าอุปการะผู้อื่นแม้แต่ น้อย อันบัณฑิตพึงระลึกถึงและหา ทางตอบแทนในโอกาสอันควร” อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org