บทเรียนจากความดื้อรั้น : หน้า 129/140

ก้าวพลาดพาตัวเองตกวูบลงไปในบ่อ ดินท้ายสวนเสียแล้ว โชคยังดีที่บ่อดินนั้นไม่ลึกนัก และมีน้ำแห้งขอดติดก้นบ่อเท่านั้น แต่ ในส่วนที่เป็นเคราะห์ร้ายก็คือ เวลานี้ เท้าขวาของเพชรเจ็บมากจนขยับยันตัว ไม่ไหว จึงหมดโอกาสที่จะปีนป่ายขึ้น มาถึงปากบ่อได้ ไหนจะเจ็บเท้า ไหนจะ บุญและเคราะห์กรรมที่ตามมาทัน กับพลอยเดินมาถึงตรงนี้แหละค่ะ” ช่วงเวลาอันแสนเจ็บปวด ทรมานช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าและ เนิ่นนาน..... มันนานพอที่จะทำให้เพชร ได้หวนระลึกถึงความไม่ดี ความดื้อ ความซุกซน ที่ตัวเองได้กระทำมาใน อดีต เพชรเริ่มนึกเสียใจ.... เสียใจที่ไม่ ค่อยจะยอมเชื่อฟังคุณพ่อคุณแม่...... ในที่สุดน้องพลอยก็เป็นคนที่พา คุณพ่อคุณแม่มาช่วยชีวิตเพชรทันเวลา คุณพ่อเป็นคนอุ้มเพชรกลับมาบ้านพัก โดยมีน้องพลอยกับคุณแม่ตามมาติด ๆ ตอนที่น้องพลอยยื่นมือน้อย | ๆ มาแตะ ที่ข้อเท้าของเพชรแล้วถามด้วยเสียง ปนสะอื้นว่า ระบมจากพิษของผึ้งที่รุมต่อยจนหัว | เพชรสัญญาว่าต่อจากนี้ไปเพชรจะ หูบวมปูดเหมือนผลมะกรูด ทำให้เพชร เด็กผู้เคยใจแข็งมาตลอดถึงกับร่ำไห้คร่ำ ครวญ ตะโกนร้องเรียกคนช่วยจนเสียง แหบเสียงแห้ง ในเวลาปกติ เสียงที่เพชรร้องตะ โกนเรียกหาคนมาช่วยนั้น ก็พอจะมีคน ได้ยินบ้างแม้จะอยู่ไกลถึงท้ายสวนก็ ตาม แต่สำหรับในวันที่มีการจัดงาน ฉลองบวชนาคซึ่งได้เปิดเพลงผ่าน เครื่องกระจายเสียงดังก้องไปรอบทิศ เช่นนี้ เสียงตะโกนอย่างเต็มที่ของเพชร นั้นหาได้มีความหมายแต่อย่างใดไม่ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าจาก บ่ายคล้อยจนถึงพลบค่ำ ก็ยังไม่มีวี่แวว ที่จะมีใครผ่านมาช่วยเพชรเลย โดย เฉพาะเมื่อถึงเวลาค่ำความมืดเข้าครอบ คลุม ทำให้เพชรทั้งเจ็บทั้งกลัว และ ว้าเหว่เสมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก นึก เสียใจที่ไม่ได้บอกให้ใครสักคนรู้ว่าตัวเอง ได้แอบมาที่นี่ ถ้าหากน้องพลอยมา ด้วย ป่านนี้คงจะไปตามคนมาช่วยแล้ว เพชรนึกถึงนกตัวที่ถูกยิงขา เมื่อบ่าย มันคงจะเจ็บขาไม่น้อยกว่า ที่เพชรกำลังเจ็บเท้าอยู่เวลานี้ เพชร ไม่ดื้ออีกแล้ว เพชรจะตื่นมาใส่บาตร จะไม่รังแกสัตว์ ไม่ยิงนก ตกปลาอีก เป็นอันขาด และเพชรจะสวดมนต์ก่อน นอนทุกคืนด้วย....... คุณพ่อคุณแม่อยู่ ที่ไหน.....มาช่วยเพชร.......อย่าให้เพชร ต้องมาตายที่นี่เลย....... เพชรเจ็บ...... เพชร......... เพชรกลัวจริง ๆ เสียงเพลงจากเครื่องกระจาย เสียงหยุดลง และเพชรได้ยินเสียงประ กาศตามหาตัวเพชร เพชรได้ยินแต่เพชร กลับไปเองไม่ได้ เมื่อไรจะมีใครมารับ เพชรสักที.... มารับเพชรเร็ว ๆ ด้วย.......... เพชรกลัวว่าจะมีงูมากัดเพชรตายเสีย ก่อน.... เพราะในบ่อดินนี้มีรูทั้งหลาย อาจเป็นรูงูจริง ๆ ก็ได้ - เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ เพชร ได้ยินเสียงคนเดินมาทางนี้ ได้ยินเสียง คนหลายคนตะโกนเรียกชื่อเพชร เพชร พยายามตะโกนตอบ.... แต่เสียงเพชร แหบแห้งจนตัวเองยังแทบจะไม่ได้ยิน..... นี่พวกเขาจะไปทางอื่นกันหมดแล้วหรือ ไม่มีใครมาทางนี้เลย..... ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น..... มี เสียงหนึ่งที่ทำให้เพชรดีใจอย่างสุดขีด นึกถึงนิทานที่คุณแม่เล่าให้ฟัง ตลอด เพราะเป็นเสียงที่คุ้นหูของน้องพลอย จนคำขู่ของพลอยและฝันร้ายเมื่อคืน.... นั่นเอง เมื่อนึกถึงความตายทำให้เพชรเย็น “คุณพ่อคุณแม่ขา ตรงนั้นแหละ “เจ็บมากไหมพี่เพชร?” เพชรเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าน้องพลอย เป็นน้องที่แสนดีและน่ารักเพียงไร ทำให้ นึกเสียใจที่ตัวเองเคยชิงชังและเฝ้าอิจฉา น้องพลอยมาตั้งนานสองนาน ต่อจากนี้ไปเพชรจะทำตัวเป็นลูกที ดีของคุณพ่อคุณแม่ จะเชื่อฟังคำสั่งสอน ตักเตือนของทุกคน จะขอเป็นพี่ชายที่ดี และยินยอม ฟังคำตักเตือนทักท้วงของน้องพลอย อีกด้วย เหตุการณ์ในวันนี้ช่วยให้ความ รู้สึกนึกคิดของเพชรเปลี่ยนไป บัดนี้ เพชรได้รู้ได้เห็นได้สัมผัสโทษของความ ดื้อรั้นว่ายากของตนแล้ว มันเป็นบทเรียนที่มีค่า และ เป็นบทเรียนที่ต้องจดจำ เพราะ กว่าที่จะได้บทเรียนนี้มา เพชรก็ แทบจะเอาชีวิตไม่รอดที่เดียว (อ่านต่อฉบับหน้า) ยะเยือกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ นึกถึงบาป ค่ะมีบ่ออยู่ เมื่อตอนกลางวันพี่เพชร Kalyanamitra.org ๑๒๗