การปฏิบัติธรรม : หน้า 120/140

ได้เข้าร่วมกิจกรรมของวัดจน เสร็จพิธี จึงชวนอาจารย์สนั่น กลับบ้าน ขณะที่เตรียมตัวกลับ เห็นสาธุชนเป็นจำนวนมากแทน ที่จะกลับบ้าน กลับพากันไปจอง ที่หน้าโบสถ์ โดยไม่เกรงกลัว แสงแดดที่กำลังแผดจ้าในตอน บ่ายของเดือนมีนาคม เลยบอก อาจารย์สนั่นว่า ดูคนที่ไปจอง ที่มีทั้งเด็กและคนแก่ ทำไม เราวัยกลางคนกำลังแข็งแรงจึง ไม่ไปร่วมกับเขาด้วย อาจารย์ สนั่นก็ตอบตกลง วันนั้นเป็น วันแรกที่นั่งสมาธิ ตั้งแต่เช้า กลางวัน เย็น ค่ำ ปวดเมื่อยมาก ลืมตามองสาธุชนท่านอื่นทุกคน ไม่มีอาการเมื่อยล้าเลย เมื่อ เสร็จการนั่งสมาธิ เจ้าหน้าที่ ได้ปักประทีปรอบบริเวณโบสถ์ อย่างรวดเร็ว เป็นระเบียบ พอหลวงพ่อเริ่มทำพิธี มีความรู้สึกว่าเหมือนกับตนเอง ย้อนกลับไปสมัยพุทธกาล พวก เรานั่งอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ มีแสงไฟเริ่มมาจากที่โบสถ์ก่อน แล้วได้รับการต่อให้สว่างต่อ ๆ กันมาจนทำให้ทั่วบริเวณวัด สว่างด้วยแสงไฟ แสงไฟก็ เปรียบประดุจดังแสงธรรมเช่น กัน ขึ้นต้นเริ่มจุดจากหลวงพ่อๆ ต่อมาให้คณะสงฆ์ ๆ ต่อมายัง อุบาสก อุบาสิกา จนทำให้ทั่ว บริเวณสว่างไปหมด คืนนั้นกว่าจะกลับถึงบ้าน ก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว หลับตา ลงคราวใดก็เห็นแต่ภาพประทีป ธรรมสว่างรอบวัดไปหมด หลับ ตาลืมตาอยู่หลายครั้ง เห็นแต่ ภาพปีติใจที่ลืมไม่ลง ต้องรำพึง กับตนเองว่า “เราต้องกลับไป ทำบุญที่วัดพระธรรมกายอีก” จึงหลับตาลงได้ ไปวัดบ่อยจนคนเข้า ใจผิด “หลังจากวันนั้นจะต้อง ไปวัดแทบทุกอาทิตย์ แต่อา จารย์สนั่นไม่ยอมไปด้วย บาง ครั้งยังบ่นว่าจะต้องไปทำไม บ่อย เลยเปลี่ยนวิธีการขอ ๆ ไปวัด โดยเริ่มทำความดีอย่าง หนัก วันพุธ พฤหัส ศุกร์ งาน บ้านใดที่เป็นของอาจารย์สนั่น ก็จะเอามาทำเสียเอง ใจดีกับ อาจารย์สนั่นมากยิ่งขึ้น บ่นน้อย ลง พอถึงวันเสาร์ อาจารย์สนั่น จะถามดักคอว่า * ใช่ไหม” “อาทิตย์นี้จะขอไปวัดอีก เลยตอบไปว่า “ทำไมรู้ล่ะ” อาจารย์สนั่นจะตอบว่า “เค้ารู้ทันหรอก” เนื่องจากถ้าเดินทางไป วัดคนเดียว จะต้องแต่งชุดขาว ออกจากบ้านพักครูเดินผ่าน ตลาดจะเป็นเป้าสายตากับชาว ตลาดทุกคน ทุกคนที่รู้จักก็จะ ทักตลอดทางว่า “อาจารย์จะไปไหนคะ” มารู้สึกแปลกใจก็ต่อเมื่อ มีเพื่อนสนิทคนหนึ่งมาถามว่า อาจารย์สนั่นกับเธอจะเลิกกัน หรือ เห็นตกเย็นอาจารย์สนั่น ก็เข้าวงเหล้า ส่วนเธอก็ขยันไป วัดแทนที่จะไปด้วยกันที่ใดที่ หนึ่ง วันดีคืนดีเพื่อนในวงเหล้า จะถามลูก ๆ ทีละคนว่า ระ หว่างคุณพ่อไปวัดกับมาดื่มเหล้า หนูชอบอย่างไหนมากกว่ากัน ลูก ๆ จะตอบเหมือนกันว่าชอบ ให้คุณพ่อไปวัดมากกว่า ใน ตอนแรก ๆ เพื่อนหาว่าแม่สอน ให้ลูกพูด แต่ตอนนี้ทุกคนประ จักษ์แก่ใจว่าลูก ๆ พูดออกมา จากใจจริง” ปฏิบัติธรรมจนพบ ของดี “เคยถามตัวเองว่าชอบใจ อะไรที่วัดพระธรรมกายมาก ที่สุด ในตอนแรกชอบตรงที่ว่า พระวัดนี้มีวิธีการสอนที่ดี ทำ ให้สาธุชนจํานวนหมุน (ใน ตอนนั้น) มีระเบียบวินัย อ่อน น้อม รักษาความสะอาด และ รู้จักหน้าที่ของตน ซึ่งในสังคม ปัจจุบันนี้กำลังเดินสวนทางกัน นึกถึงสังคมของตนเองที่โรงเรียน ทุกเช้า เด็กนักเรียนที่เข้าแถว สองพันกว่าคนมีครูเป็นร้อย ก็ยัง ไม่สามารถทำให้เป็นระเบียบ และเงียบได้ ต้องให้อาจารย์ที่ คุมแถวดุด่าว่ากล่าวกันเป็นประ จำ แต่มาที่วัดนี้คนนับหมื่นคน แต่พระแค่สิบรูป ทุกคนต่างอยู่ ด้วยความสงบเงียบเป็นระเบียบ โดยหลวงพ่อไม่ต้องตะโกนให้ สาธุชนเงียบ แต่ทุกคนต่างสงบ เพื่อฟังคำสั่งสอนของหลวงพ่อ จนได้ความคิดว่า ต้องให้ คนรู้จักสงบภายในก่อนและ ความสงบภายนอกจะตามมา ต่อมาเมื่อได้มาติดต่อกับ วัดจนรู้จักบุคคลในวัดเช่น กัล ยาณมิตรสุเทพ ทองเจิม และ กัลยาณมิตรสมชาย คงใจ วัน หนึ่งคุณสมชายจึงพูดขึ้นว่า “พี่อยากรู้เรื่องอะไรหลาย อย่างใช่ไหม ถ้าพี่อยากรู้จริง ๆ ขึ้นไปปฏิบัติธรรมบนดอยสุเทพ ซิจะได้รู้คำตอบทุกอย่าง” ๑๑๘ Kalyanamitra.org