ความซับซ้อนของไวยากรณ์สันสกฤต : หน้า 54/140

20 1992 9704 Amalfing | m สง่า จ afatrat carfas ธันว่า โตปเทค ซึ่งได้ฟังแล้ว ย่อมให้ ซึ่งความรู้เรื่องนี้ติ ให้ยิ่งความวิจิตร แห่งวาจาทั้งหลายใน ทุก ๆ ที่ และย่อมให้ ซึ่งความฉลาดปราด เปรื่อง ในคำพูดที่ ตกแต่งแล้ว อักษรส่วนนั้นนิด ส่วนนี้หน่อย และ สระที่อยู่ใกล้เคียงมาผสมผสานใน ขึ้นเป็นตัวอักษรใหม่ กลายเป็นลูก ผสมที่หน้าตายุ่ง ๆ ชอบกล บางครั้งตัว อักษรที่ต่อเติมขึ้นใหม่แตกต่างจาก ตัวอักษรเดิมจนจำเค้าเดิมไม่ได้ มี หนำซ้ำตัวหนังสือเหล่านี้ยังมีเส้น พาดอยู่ตอนบน พาดไปตลอดแนว - ให้คนอ่านตาลายเล่นอย่างนั้นแหละ อ่านแล้วก็งุนงงไม่รู้ว่าคำไหนเป็นคำไหน และจะจบคำตรงไหนก็ไม่บอก อ่าน พลาดไปนิดเดียวความหมายก็อาจจะ กลับตาลปัตรอย่างคาดไม่ถึงทีเดียว นอกจากนี้แล้วระบบไวยากรณ์ สันสกฤตยังยุ่งยากซับซ้อน มีกฎ ข้อบังคับทางไวยากรณ์เกือบ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ และคำแต่ละคำเมื่อนำมา ใช้ยังมีข้อยกเว้นอีกมากมาย ซึ่ง ภาษาไทยของเราไม่มีข้อบังคับเรื่อง เอกพจน์ พหูพจน์ กริยาในประโยค ที่กล่าวถึง อดีต ปัจจุบัน และอนาคต ก็ ยังใช้ค่ากริยาตัวเดิม ไม่ต้องมานั่ง แจกรูปกริยาให้เหนื่อย แม้ภาษาอังกฤษ ก็ยังนับว่าง่าย แม้จะมีหลักไวยากรณ์ จุกจิกกว่าภาษาไทย แต่ก็ไม่ซับซ้อนมาก ไม่ต้องแบ่งคำนามออกเป็นเพศชายหรือ หญิง เพียงเน้นหนักเฉพาะเรื่องการใช้คำ กริยาในประโยคให้ถูกต้องตามกาล เวลาที่ระบุ และตามลักษณะของคำนาม ในประโยคเท่านั้น ภาษาฝรั่งเศสยุ่งยาก กว่าภาษาอังกฤษ ที่จำแนกคำนามเป็น เพศชายหญิง นับว่าซับซ้อนขึ้นมาอีก หน่อยหนึ่ง แต่ภาษาสันสกฤตนั้น ยุ่งยาก ซับซ้อนไปหมด กฎทางไวยากรณ์ก็ บังคับตายตัวจนแทบจะกระดิกกระเดี้ย ไม่ได้เลย เพศของคำจำแนกเป็น ๓ เพศ คือ เพศชาย เพศหญิง และไม่ ใช้ทั้งชายและหญิง คำกริยา ในประโยคเพียงคำเดียวก็มีวิธีแจก แจงได้เกือบร้อยวิธี ประโยคที่มี กริยาตัวเดียวกัน และประธาน ในประโยคก็แสดงอาการแบบเดียว กันทุกอย่าง แต่ด้วยจุดมุ่งหมายที่ ต่างกัน ก็จะแจกไวยากรณ์คนละแบบ เช่น ตัวอย่างว่า นาย ก ทำพิธีบวง สรวงเทพเจ้า ถ้านาย ก กระทำพิธี เพื่อตนเอง ก็จะใช้คำกริยารูปหนึ่ง แต่ ถ้านาย ก รับกระทำพิธีให้คนอื่น ก็จะ ใช้คำกริยาอีกรูปหนึ่ง ที่ซ้ำร้าย หนักกว่านั้นก็คือ ถ้าคน 2 คนกินข้าว กับคนจำนวนตั้งแต่ 5 คนขึ้นไปกินข้าว กริยาที่ใช้ในประโยคจะไม่เหมือนกัน 3 ทั้งนี้เพราะไวยากรณ์สันสกฤตมีทวิพจน์ ใช้เฉพาะสำหรับกล่าวถึงประธาน ในประโยคที่มีจำนวน ๒ คนไว้ด้วย นี้เป็นเรื่องที่เห็นว่า ภาษาที่เรียกว่า ยาก เช่นภาษาบาลี ก็ไม่มีพิสดารเช่น นี้ ในการเขียน การอ่านและการทำ แบบฝึกหัดแต่ละคราว จึงต้องมานั่งวิตก วิจารณ์กันมากมาย ตรึกแล้วก็ตรองอีก ใคร่ครวญแล้วก็ทบทวนอีก กว่าจะแปล หรือแต่งสันสกฤตออกเป็นภาษาอังกฤษ สักประโยคหนึ่ง จึงต้องใช้เวลาเป็นชั่ว โมงหรือบางครั้งก็หลาย ๆ ชั่วโมง ระบบไวยากรณ์ที่รัดกุมและ ซับซ้อนเช่นนี้ เกิดขึ้นมาได้เพราะมี นักไวยากรณ์ชาวอินเดีย ผู้มีชื่อเสียงคน หนึ่งเมื่อประมาณกว่า ๒,๐๐๐ ปีมาแล้ว ท่านผู้นี้ชื่อ ปาณิน ได้สรุปกฎเกณฑ์ทาง ภาษาสันสกฤตไว้เป็นสูตรสั้น ๆ เหมือน กับสูตรคณิตศาสตร์หรือฟิสิกส์ ไว้เกือบ ๔,๐๐๐ สูตร ครอบคลุมไวยากรณ์สัน สกฤตอันเป็นที่สนใจของนักไวยากรณ์ Kalyanamitra.org