ความสงบและการภาวนา : หน้า 27/140

สักที คิดไปจิตก็ยิ่งแกว่งซัดส่ายหนักเข้า เกือบจะเลิกนั่งก็หลายครั้ง แต่เมื่อได้ ตั้งสัจจะลงไปแล้ว จะแพ้ไม่ได้ เมื่อ กายไม่สงบใจจะไปสงบได้อย่างไร ในที่สุดก็อดทนนั่งต่อไป ใจเริ่มค่อย สงบลงทีละน้อยเพราะไม่แวบไปเกาะ ที่ปวดเมื่อย ช่างมันปะไร มันเป็นเรื่อง ของสังขาร ในที่สุดใจก็หยุดเป็นจุด เดียวกันเห็นเป็นดวงใสบริสุทธิ์ขนาด เท่าฟอง ไข่แดงของไก่ ติดอยู่ที่ศูนย์ กลางกาย ใจสบายอย่างบอกไม่ถูก ความปวดเมื่อยหายไปไหนไม่ทราบ ก็พอดีกลองเพลดังกังวานขึ้น วันนั้นฉันภัตตาหารเพลมีรสที่สุด | เพราะเหตุว่าไม่ใช่รสแห่งอาหารอย่าง เดียว หากเจือระคนด้วยรสแห่งธรรม ผสมผสานกันไปด้วย จิตจึงเกิดปรา โมทย์ ใจยังอิ่มเอิบชุ่มชื่นอยู่ ฉันภัตตา หารไปใจก็อดที่จะมองดูที่ศูนย์กลาง กายไม่ได้....อ้อ...ยังเห็นอยู่ เออ....นี้ ก็แปลก ลืมตาก็ยังมองเห็นชัด ความ สว่างเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อนเลยใน ชีวิตของการบำเพ็ญธรรม เราไม่เคย เห็นความสว่างใดที่จะเทียบเท่าได้ ความสว่างแห่งดวงอาทิตย์ก็ยังห่าง ไกล เท่าที่เห็นอุปมาเหมือนแสงหิ่งห้อย กับโคมไฟ ภิกษุ “สด” ฉันไปอดที่จะ อมยิ้มออกมามิได้ด้วยเปี่ยมสุข ทำให้ หวนระลึกถึงพุทธวัจนะบทหนึ่งที่ว่า “นตฺถิ สนฺติ ปร์ สุข” แปลว่า สุขอื่น นอกจากหยุดจากนิ่งไม่มี เมื่อใจหยุดก็ เกิดความสงบ เมื่อสงบก็เป็นสุข นี่เป็น แต่เพียงใจหยุดน้อยนิดเรายังสุขเช่นนี้ หากเราได้บรรลุธรรมสูงขึ้นไปอีกจะสุข ขนาดไหนหนอ ท่านรำพึงในใจ เพื่อนภิกษุถามด้วยสงสัยในอาการของ | เทลงมาประดุจฟ้ารั่ว เสมือนเป็นนิมิต ท่าน อันดีที่จะแสดงให้ภิกษุ “สด” เห็นว่า “เปล่าหรอกท่าน ผมกำลังระลึก ท่านจะบรรลุธรรมในคืนนี้ และจะได้ ถึงคุณของพระบรมศาสดาของเรา เลย โปรยปรายเม็ดฝนแห่งธรรมไปยังสรรพ ลงบ้าง อีกทั้งจะได้ขุดค้นนำเอา “วิชชา ธรรมกาย” ซึ่งสูญหายการถ่ายทอดมา นานนับเป็นพันปี ขึ้นมาเปิดเผยแก่ชาว อดที่จะยิ้มปีติโสมนัสใจไม่ได้” ท่าน | สัตว์ทั้งหลายที่มีธุลี กิเลสจะได้เบาบาง ตอบเลี่ยง ๆ “ท่านสดนับว่าเป็นผู้ไม่ประมาท แม้แต่ฉันจังหัน ยังภาวนาระลึกถึงคุณ ของพระบรมศาสดาเป็นพุทธานุสติ หาก พระองค์ยังมีพระชนม์อยู่ คงจะต้องตรัส สรรเสริญท่านท่ามกลางพระขีณาสพทั้ง หลายเป็นแน่” ทั้งคู่ต่างกล่าวมธุรสวาจา ซึ่งกันและกัน ทำให้จิตที่เปี่ยมสุขอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก วันนั้นท่านมีสุขทั้งวัน ดวงธรรม ขั้นต้นซึ่งเป็นดวงใสก็ยังเห็นติดอยู่ตรง ศูนย์กลางกายไม่ขาด พักผ่อนครู่หนึ่ง เพื่อเอาแรงไว้ปฏิบัติกัมมัฏฐานในยาม ราตรี วันนี้เป็นไงเป็นกัน หากเราไม่ บรรลุธรรมที่พระบรมไตรโลกนาถได้ ทรงบรรลุละก็ เราจะถวายชีวิตเป็นพุทธ บูชา หากเราจะต้องตายไปในครั้งนี้ ก็จะ ได้เป็นเยี่ยงอย่างแต่ผู้ที่จะตามมาภาย หลัง จะได้ยึดถือเป็นแบบปฏิบัติต่อไป ก็ จะได้อานิสงส์อีกโสดหนึ่ง หลังจากลงพระปาฏิโมกข์กับเพื่อน โลกอีกวาระหนึ่ง ท่านเริ่มปรารภความเพียรทาง ใจขณะลงนั่งในพื้นโบสถ์ ต่อหน้าพระ ประธานผู้เป็นตัวแทนขององค์พระสัมมา สัมพุทธเจ้า ท่านเริ่มสวดอ้อนวอนเบา ๆ “ขอพระองค์ได้ทรงโปรด ประทาน ธรรม แก่ข้าพระพุทธเจ้าด้วยเถิด หาก ว่าการบรรลุธรรมของข้าพระพุทธเจ้า จะเกิดประโยชน์แก่พระศาสนาอย่าง มหาศาลละก็ ขอทรงได้ประทานเถิด ข้าพระพุทธเจ้าจะรับอาสาเป็นทนาย แก้ต่างให้แก่พระพุทธศาสนา หากว่าไม่ เกิดประโยชน์แล้วไซร้ ขออย่าได้ทรง ประทานเลย ข้าพระพุทธเจ้าขอถวาย ชีวิตอัตภาพนี้ เป็นพุทธบูชาแด่พระองค์” ขณะเมื่อนั่งฝนก็เริ่มตกลงมา ทำ ให้อากาศเยือกเย็นไปทั่วบริเวณ ท่าน เหลือบไปเห็นมดกำลังไต่ขึ้นมา ภิกษุ ท่านก็ยิ่งรู้สึกกายเบาใจเบายิ่งขึ้น ตามรอยแตกของพื้นโบสถ์ ก็เกิดความ ความแหนงใจเกี่ยวกับอาบัติเล็ก ๆ น้อย ๆ กริ่งใจกลัวมดนี้จะมากัดท่านทำให้ต้อง ถูกขจัดออกจากใจ ด้วยการฟังพระปาฏิ ถอนจากสมาธิ จึงเอานิ้วมือจุ่มน้ำมัน โมกข์ทบทวนดูว่า เรากระทำถูกต้อง | ก๊าดเพื่อขีดวงล้อมรอบตัวกันมดขี้ขึ้นมา ธรรมวินัยหรือไม่ บกพร่องข้อใดก็ได้ ปลงอาบัติกับเพื่อนภิกษุด้วยกัน เมฆฝนตั้งเค้ามาแต่บ่ายและเริ่ม ครึ้มหนักไปอีก คาดว่าคงจะตกในไม่ช้า ท่านรีบสรงน้ำจัดการภารกิจส่วนตัว จนหมดความกังวลใจ แล้วก็เริ่มเข้า “ท่าน สด ทำไมวันนี้ท่านจึงฉัน จังหันไปอมยิ้มไป ท่านยิ้มกับผู้ใดหรือ” ประตูโบสถ์ในเวลาเย็น ในขณะนั้นฝนก็ แต่ต้องเลิกล้มความคิดนั้น เพราะฉุกใจ คิดได้ว่า ชีวิตนี้เราได้สละให้แก่พระ ศาสนาแล้ว จะกลัวไยกับมดขี้ จึงได้ เริ่มปฏิบัติธรรมทันที ดวงกลมโตใสบริสุทธิ์ ขนาดเท่า กับฟองไข่แดงของไก่ ซึ่งติดอยู่ที่ศูนย์ กลางกายเมื่อเพล ขณะนี้ยิ่งใสสว่าง Kalyanamitra.org ๒๕