การพบกันในเส้นทางธรรม : หน้า 131/140

ปล. หวังว่าเราคงได้พบกันใน “เส้น ทางสีขาว” เส้นทางธรรมสายนี้อีกนะ ครับ... ๒๔ อินทามระ ๗ สุทธิสาร พญาไท กทม. ๑๐๙๐ 4 พฤศจิกายน ๒๕๒๙ เรียน คุณสุธรรม ตีระวนิช ทราบ ดิฉันได้มาวัดพระธรรมกายมา หลายปีแล้ว เพิ่งจะได้เข้ามาอยู่ธุดงค์ | เมื่อตอนทอดกฐินปีนี้เอง หลังจากพิธี เลิกแล้วดิฉันก็เก็บของเตรียมกลับบ้าน โดยสะพายกลดทั้งนิ้วและหอบของเต็ม สองมือ เดินมาขึ้นรถตรงจุดที่ปล่อยรถ ในที่ใหม่ เจ้าหน้าที่เขาถามว่าป้าจะ ไปไหน ดิฉันก็บอกว่าจะไปอนุสาวรีย์ เขาบอกว่าวันนี้ต้องไปขึ้นที่หน้าวัด ดิฉัน ได้ยินแล้วรู้สึกเหมือนว่าเข่าจะพับลงตรง นั้น เพราะวัย ๗๒ ปีของดิฉันกว่าจะ เดินไปถึงหน้าวัดได้ ผู้ที่หนุ่มสาวเขาก็จะ ไปถึงก่อนและขึ้นพ้นหน้า ๆ เต็มไปหมด แล้ว กว่าจะมีที่ว่างจะต้องเดินจากหน้า วัดไปอีกเป็นกิโล ๆ เป็นแน่ แต่ก็ต้อง จำใจเดินย้อนกลับไป ก็ได้มาพบธรรม ทายาทผู้หนึ่ง ดิฉันจึงได้ถามว่ารถไป อนุสาวรีย์ชัยจอดที่ไหน ท่านผู้นี้ได้ถาม ดิฉันว่า "คุณป้ามาคนเดียวหรือและจะ ไปลงที่ไหน” ดิฉันได้บอกว่าจะไปลง สะพานควาย ท่านผู้นี้ได้บอกว่า ไปทางเดียวกัน งั้นผมจะไปส่งให้ ดิฉัน ได้ฟังแล้วรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาไหล และรำพึงอยู่ในใจว่าอาจจะเป็นบารมี ของหลวงพ่อมาช่วย บวกกับบุญกุศลที่ ได้มาร่วมเป็นเจ้าภาพทอดกฐินและอยู่ ธุดงค์นี้ก็ได้ จึงได้บันดาลให้ได้ มาพบยอดกัลยาณมิตรผู้อารีนี้เข้า ท่านผู้นี้ก็ได้นำรถมาส่งดิฉันจน ถึงที่บ้านพร้อมกับให้นามบัตรไว้และสั่ง ว่า “ถ้าคุณป้าจะไปที่วัดอีกเมื่อไหร่ ให้ โทรไปบอกแล้วจะมารับ เพราะผมไปที่ วัดทุกวันอาทิตย์” ดิฉันซาบซึ้ง ในความมีน้ำใจของท่านผู้นี้มาก ตั้ง ใจเก็บนามบัตรนี้ไว้เป็นอย่างดี แต่เวลา จะเขียนจดหมายได้ไปหาก็หาไม่พบเป็น ที่น่าเสียดายยิ่ง ดิฉันตั้งใจเขียนมาให้ คุณกรุณาลงในวารสารกัลยาณมิตรด้วย เพื่อให้เพื่อนกัลยาณมิตรทั้งหลายได้รู้จัก ท่านผู้นี้ ถ้าจำไม่ผิดว่าท่านผู้นี้ชื่อ คุณ สมชัย เปียแก้ว ผู้ที่ควรแก่การยกย่อง สรรเสริญ ดิฉันไม่สามารถจะหาสิ่งใดมา ตอบแทนความมีน้ำใจอันประมาณค่ มิได้ของท่านผู้นี้ นอกจากขอให้คุณ พระศรีรัตนตรัย และบุญกุศลที่ได้บำเพ็ญ มาในชาตินี้และนับด้วยร้อยชาติ, พัน ชาติ จงประมวลกันเป็นตบะ เดชะ พละ ปัจจัย ส่งผลดลบันดาล อภิบาลรักษา ให้ท่านผู้นี้ตลอดทั้งครอบครัว จงประสบ แต่ความสุขความเจริญ ปรารถนาสิ่งใด ในทางที่ชอบขอให้สำเร็จทุกประการ, มี อายุยิ่งยืนนานพร้อมด้วยเกียรติคุณ ให้ สำเร็จมรรคผลในปัจจุบันชาตินี้ด้วยเถิด ขอให้วัดพระธรรมกาย และวาร สารกัลยาณมิตร จงเจริญรุ่งโรจน์ยิ่ง ๆ ขึ้นไป ขอขอบพระคุณ คุณสุธรรม มา ณ ที่นี้เป็นอย่างยิ่ง จากป้า ถนอม ตันติกุล เรียน คุณป้าถนอม ตันติกุล ที่เคารพ ธรรมทายาท คือทายาททาง ธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธ เจ้า ผู้ที่เป็นธรรมทายาท คือบุคคลที่ ได้รับการฝึกฝนทั้งทางร่างกายและจิตใจ ให้มีความอ่อนน้อมถ่อมตน มีเมตตาจิต มีความโอบอ้อมอารี และมีจิตใจที่กล้า หาญพร้อมที่จะเป็นกัลยาณมิตรให้กับ ทุกคน อาจกล่าวได้ว่า “ยามอ่อน เขา เหล่านั้นจะอ่อนนุ่มประดุจสำลี ยาม เข้มแข็ง เขาเหล่านั้นจะแข็งแกร่งประดุจ เหล็กเพชร ตามที่คุณป้าได้พบกับธรรมทายาท และได้รับความช่วยเหลือจากธรรม ทายาทสมชัย เปียแก้ว นั้น เพราะเป็น ด้วยบารมีธรรมของหลวงพ่อ และคุณป้า ที่ได้ร่วมเป็นเจ้าภาพทอดกฐินพร้อมทั้ง ได้ปักกลดอยู่ธุดงค์ในครั้งนี้ เราเหล่า กัลยาณมิตร ใคร่ขอเพิ่มเติมอีกอย่างว่า อาจเป็นเพราะบารมีของคุณป้าและคุณ สมชัย ที่เคยได้ให้ความช่วยเหลือซึ่งกัน และกันมาแต่อดีตชาติก็เป็นได้ จึงผูกพัน กันมาถึงปัจจุบันชาติ สินค้าเมื่อแลกเปลี่ยนกันด้วยสินค้า แล้ว ย่อมหมดข้อผูกพันกันไป แต่น้ำใจ หากได้แลกเปลี่ยน ด้วยน้ำใจแล้วหาใช่ จะหมดข้อผูกพันกันเพียงเท่านั้นไม่ แต่ จะผูกพันกันไปจนชั่วนิรันดร อีกทั้งจะ ทำให้ทั้งสองฝ่ายมีความยินดีในค่าตอบ แทนของกันและกันเป็นยิ่งนัก การที่คุณป้าได้กล่าวว่า “ไม่ สามารถหาสิ่งใด เพื่อตอบแทนความมี น้ำใจของธรรมทายาทสมชัยนั้น” ทา เป็นเช่นนั้นไม่ ยังมีอยู่อีกสิ่งหนึ่งที่ สามารถทดแทนกันได้ และจะทำให้เกิด ความยินดีทั้งผู้ให้และผู้ได้รับ สิ่งนั้น คือน้ำใจของคุณป้านั่นเอง ขออนุโมทนาบุญมา ณ โอกาสนี้ กองบรรณาธิการ Kalyanamitra.org 959