ความสัมพันธ์ในครอบครัว : หน้า 71/140

แม่เคยเห็น ผู้หญิงที่ไหนบ้าง ในสมัยนี้ที่จะ ทั้งสวยทั้งดี อย่างที่แม่เป็น “ผมเพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัย ทราบแล้วก็รีบมานี่แหละครับ” “อือ....ช่วยตัวเองนะ พ่อไม่มีเวลา แล้ว เดี๋ยวจะไปไม่ทัน” “โธ่....งดสักวันไม่ได้หรือครับ อย่างน้อยอยู่กับผมสักครู่ก็ยังดี” ผมพูด เสียงละห้อย ทำตาปรอย ๆ กะพริบตา ปริบ ๆ พ่อหัวเราะเสียงดังลั่น “ไม่ได้ งานนี้พ่อเป็นเจ้าภาพ แก อยากมาช้าเอง พ่ออุตส่าห์รอตั้งนาน ใช้ความกะล่อนช่วยตัวเองก็แล้วกัน” ทันทีที่เห็นผม แม่ก็รีบบอกให้เด็ก ไปปิดทีวีและออกไปจากห้อง ท่าทาง ท่านดูเอาจริงเอาจัง ผมยกมือไหว้แล้ว ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ “บอกความจริงกับแม่นะ เรื่องมัน เป็นมาอย่างไร” “เรื่องอะไรครับ แม่เล่นจู่โจมเป็น สายฟ้าอย่างนี้ผมก็แย่สิครับ” “เอ้า....หนังสือพิมพ์นี่อ่านซะ หรือจะแก้ตัวว่าเลขาแกเขาไม่ตัดข่าวให้ ลูกหนอลูก ทำไมถึงเป็นอย่างนี้” เห็นท่าไม่ค่อยดี ผมก็เลยแกล้ง อ่านข่าวนั้นซ้ำอีกครั้งอย่างที่แม่ว่า เป็น การอ่านเพื่อตั้งหลัก ดูว่าแม่จะใช้บท ไหนผมจะได้แก้ไขถูก ผมอ่านช้า ๆ อ่านซ้ำ ๆ แม่ขยับตัว หลายครั้ง พอแม่เผลอผมก็แกล้งหลับตา เอาหนังสือพิมพ์ปิดหน้า เอนตัวลงพาด ศีรษะกับพนักโซฟา “แกจะให้พ่อกับแม่เอาหน้าไปไว้ ไหน ใคร ๆ คงลือกันให้แซด” “โธ่ แม่...คนมีหลานเขาก็ดีใจกัน ทั้งนั้น ทำไมแม่จะต้องไปห่วงเรื่องความ คิดของคนอื่นด้วยครับ” “นี่...นี่แกจะบอกว่าที่หนังสือ พิมพ์ลงมันเรื่องจริงอย่างนั้นใช่ไหม!” “คงงั้นมั้ง....” ผมตอบยานคาง เล่นลิ้น แม่ก็เลยโวยวายลั่น “ลุกขึ้นมานะ พูดให้รู้เรื่อง บอก ความจริงมาว่าแกถูกใครเขาดักเอา” “แม่ก็พูดแปลก ผมไม่ใช่แมลง สาบสักหน่อย ใครจะมาดักจับผม” “โอ้ย!....ผู้หญิงสมัยนี้เขาไม่โง่ ไปจับแมลงสาบมาไว้เกาะหลังตัวเอง หรอก รู้ตัวด้วยว่าแกมันประเภทข้าวสาร อยู่ในกระสอบ หนูที่ไหนมันก็อยากจะ แทะทั้งนั้นแหละ” “หนูกินข้าวสารมันไม่ฮิทแล้วนะ แม่” หนูทันสมัยก็ต้องเป็นหนูกินข้าว เปลือก.....” “แกอย่าไถลออกนอกเรื่อง ไปถามเขานะว่าจะเอาเท่าไหร่ ให้เขา เรียกร้องมา” “ค่าอะไรหรือครับ” ผมนึกไม่ถึง เลยจริง ๆ ว่าแม่จะคิดใช้วิธีนี้ “ค่าฟักไข่ของแกให้เป็นตัวนะสิ” แม่เจตนาออกมาอย่างชัดเจน “แม่ครับ....!!” ปากเรียกแม่ แต่ใจ ผมกลับไปนึกถึงเธอ แล้วผมก็พูดไม่ออก “ทำไม....หลงเสน่ห์เขาหรือไง คน อื่นเขาจะคิดอย่างไรที่แกได้เมียอย่างนั้น” “แม่ไม่ได้รู้จักเขาสักหน่อย ผม เป็นลูกของพ่อ จะมีเมียทั้งที่ผมก็ต้อง เอาพ่อเป็นตัวอย่าง ถามจริงๆ นะครับ แม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนบ้างในสมัยนี้ที่ จะทั้งสวยทั้งดีอย่างที่แม่เป็น...” แม่มาแนบแก้ม พูดพลางผมก็เอามือสองข้างของ “แม่คงพอใจถ้าได้เห็นเขา....” “ทำไมไม่พาเขามาหาแม่ล่ะลูก” เสียงของแม่อ่อนลง “ผมขอเวลาอีกสักระยะนะครับ” คิดถึงความถือดีของเธอแล้วผม ก็อดถอนใจไม่ได้ “อย่ากังวลเลยลูก ถ้าท่าทาง เธอพอไปไหวแม่จะสอนเขาเอง แม่ไม่ได้ คิดจะกีดกันอะไรหรอก ขออย่างเดียวให้ เขาเป็นคนดีเท่านั้นแม่ก็พอใจ....” แม่ปลอบใจผมยืดยาวเพราะเข้าใจ ไปอีกอย่าง แต่ก็ดีเรื่องมันจะได้ง่ายขึ้น ถ้าพูดให้เมียเปลี่ยนใจ ง่ายเหมือนอย่างที่ พูดกับแม่ได้ก็ดี! “วันนี้เล็กอยู่ทานข้าวกับแม่นะ” “ครับ ผมค้างที่นี่ก็ได้” ผมตอบ เอาใจ “โทรบอกเขาหน่อยนะลูก” “ครับ” ผมรู้สึกฝืด ๆ ในลำคอ (อ่านต่อฉบับหน้า) Kalyanamitra.org bar