การจดทะเบียนสมรส : หน้า 68/140

“รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา เรากำลังจะไปจดทะเบียนสมรสนะ ไม่ ใช่ไปหย่า พูดไม่เป็นมงคล “คุณแคร์เรื่องอย่างนี้ด้วยหรือคะ” | “ไม่เอา....ผมไม่อยากพูดกับคุณ แล้ว” เธอเงียบไป ผมประคองพวงมาลัย รถอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นรถบรรทุก คันใหญ่แซงรถคันอื่นพุ่งตรงมา เธอพิงศีรษะกับขอบประตูรถ ตามองตรงไปข้างหน้า ผมอดแปลกใจ ไม่ได้ว่า เธอนึกอย่างไรที่ให้ผมพามาจด ทะเบียนเงียบ ๆ ในอำเภอเล็ก ๆ อย่างนี้ จดทะเบียนเสร็จ เมื่อก้าวพ้นจาก ประตูห้องทำการฯ เธอก็ยื่นใบทะเบียน สมรสให้ผมทั้ง ๒ แผ่น “คุณเก็บไว้เถอะ” “เก็บไว้คนละใบไม่ดีหรือ เพื่อ ของผมหายจะได้มีเหลืออยู่ที่คุณ” “ดี...มันจะได้หายไปพร้อม ๆ กัน” ผมเริ่มปวดหัว ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร พูดแต่ละคำฟังดูแปลก ๆ วันรุ่งขึ้น ผมจึงเอาใบทะเบียน สมรสทั้งคู่ไปเก็บไว้ในตู้นิรภัยของธนา คาร “เรื่องยาก” ห้องรับแขกของหอพักดูเงียบเชียบ ผมนั่งรอยังไม่ถึง ๕ นาที เธอก็ผลักประตู เข้ามา ยกมือไหว้ แล้วเธอจึงนั่งลงข้าง ๆ “ขอโทษค่ะที่ใส่เสื้อคลุมลงมา กลัวจะช้าและไม่คิดว่าจะเป็นคุณ มีธุระ อะไรแต่เช้าหรือคะ” ผมมองดูใบหน้าที่เกลี้ยงเกลา ปราศจากเครื่องสำอาง ผิวของเธอบางใส มองเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงบนผิวแก้ม ได้ชัดเจน จมูกโด่งแหลมรับกับริมฝีปาก บางรูปกลีบกุหลาบสด ดวงตากลมโต ทั้งคู่เหมือนถูกเคลือบด้วยน้ำ ดูหวานซึ้ง ขณะที่ขนตางอนช้อยเรียง ตลอดเวลา ขณะ กันเป็นแผงเหมือนกำแพงกำมะหยี่ “คุณสวยมากกว่าทุกครั้งที่ผมเคย เห็น อันที่จริงคุณไม่ควรแต่งหน้าเลย” ผมพูดไม่ตรงคำถาม พลางเขี่ยแก้มของ เธอเล่น “ฉันจำเป็นต้องมีหน้ากากเมื่ออยู่ ต่อหน้าคนอื่น ไม่ใช่อาย แต่ไม่อยาก ให้คนมักมากเกิดการกำเริบในตัวฉัน” ผมไม่ทันพิจารณาคำพูดของเธอ “ถ้าอย่างนั้น ผมก็อยู่ในข่ายที่ได้ รับการยกเว้น” “ค่ะ ถ้า...ใบทะเบียนสมรสของ เรายังมีความหมายสำหรับคุณ” ผมเริ่มสะดุด จึงเปลี่ยนไปพูด เรื่องอื่นที่คิดว่าจะถูกใจเธอ เอาอย่างนี้ ไหมคะ ฉันขอ บ้าน ๑ หลัง กับเงินอีก ๒ ล้านบาท “ผมจะพาคุณไปดูบ้านน่ารัก ๆ สัก เน้นเสียงหนัก ผมก็เลยได้ที่ หลัง” “บ้าน.....สำหรับใครคะ” “สำหรับคุณ” แววประหลาดฉายออกมาจาก ดวงตาของเธอ แต่ไม่ใช่เครื่องหมายของ ความดีใจอย่างที่ควรจะเป็น “อันที่จริงฉันอยู่อย่างนี้ก็สะดวก ดี ไม่สิ้นเปลืองมากด้วย” “แต่มันไม่ดีสำหรับผม” “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ต้องมา” เธอพูดเสียงห้วน “ผมไม่ได้รังเกียจ แต่ผมมาค้างที่ จะรอ" “นั่นนะ ผมถึงมาชวนคุณไปดู บ้านไง ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะผม เธอส่ายศีรษะ พลางจ้องหน้าผม “ถึงอย่างไรฉันก็ยังไม่พร้อม” ผมสงสัย คิดว่าเธอคงเข้าใจผิด “บ้าน...ผมจะซื้อให้คุณด้วยเงินสด ไม่ใช่ดาวน์ให้เป็นภาระที่คุณต้องผ่อน” “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้” “แล้วมีเรื่องอะไรอีกที่คุณต้อง กังวลถึง” “ฉัน.....ยังไม่พร้อม....คือว่าช่วงนี้ ฉันยังไม่อยากมีลูก” สามี” ผมอดยิ้มไม่ได้ หน้าเธอแดงเป็นสีชมพู “ก็ไม่เห็นจะเป็นไร คุณจะคุม “ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับที่นี่” เธอ ด้วยยากินหรือยาฉีดก่อนก็ได้” นี่ไม่ได้ หรือเขายกเว้นให้สำหรับคนมี ๖๖ Kalyanamitra.org