ธรรมนิยาย : หน้า 108/140

ธรรมนิยาย— สุชีพ ปุญญานุภาพ กองทัพธรรม บทที่ ๑๕ บนบ่าของใคร “และตามความเห็นของข้าพเจ้า” ภีมเสนะ กล่าวต่อไป “เมื่อต่างฝ่ายต่างระแวง และ เตรียมหาช่องรุกรานกันและกันเช่นนี้ ก็มีวิธีเดียว เท่านั้นที่เราจะแก้ได้ คือรบกันให้แตกหักรู้ดีรู้ชั่ว กันไป อันหมายความว่าจะต้องแพ้กันลงไปฝ่าย หนึ่ง ไม่เช่นนั้นก็เสียเวลาคุมเชิงกันอยู่เปล่า ๆ” สีหเสนาบดียิ้ม เมื่อได้ฟังถ้อยคำของภีมเสนะ พลางกล่าวกะธนิยะว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ท่านนายกองเกวียน! ภีมเสนะผู้ช่วย ของข้าพเจ้าคนนี้ถ้าปล่อยให้เป็นผู้ว่าการสิทธิ์ขาด เลือดก็คง จะเต็มสนามรบไปนานแล้ว บัดนี้ข้าพเจ้าจะกล่าวความคิด ของข้าพเจ้าเองให้ฟังต่อไป นายกองเกวียนผู้เจริญ! แม้ทีมเสนะจะมีความคิดเห็น ขัดกับข้าพเจ้าบ้าง แต่ก็เป็นคนดีอยู่อย่างหนึ่ง คือรับฟังความ คิดเห็นของคนอื่นและโดยเฉพาะในฐานะที่ข้าพเจ้าเป็นเสนา บดี ภีมเสนะก็เชื่อฟังและร่วมมือด้วยดีตลอดมา การที่ต่างฝ่ายต่างไม่ไว้ใจกัน และเตรียมสงครามอยู่ นั้น ข้าพเจ้าเห็นด้วยกับภีมเสนะในข้อที่ว่า เมื่อมนุษย์ยังมี กิเลสก็ยากที่จะไว้ใจได้ว่าจะไม่รุกรานโจมตี เพราะฉะนั้น ถ้าเราจะเตรียมป้องกันบ้านเมืองไว้บ้าง ก็น่าเห็นว่าจำเป็น และดูจะไม่เสียหายอะไร เพราะถึงอย่างไรก็ชื่อว่ายังตั้งอยู่ ในความไม่ประมาท แต่ในฐานะที่เรารับผิดชอบต่อชีวิต และความผาสุก ของมนุษย์ทั้งหลาย เราจะต้องใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อมิให้ความคิดสั้นหรือความวู่วาม นำเราไปสู่สงคราม นักรบที่ดีนั้นหาใช่เพียงว่าล้างผลาญข้าศึกศัตรู ในสนามรบเท่านั้นไม่ เขาผู้นั้นควรจะต้องรบชนะความ Kalyanamitra.org ๑๐๖