นิทานเกี่ยวกับความดื้อ : หน้า 18/126

คนดื้อ เล่านิทานให้หลานฟัง "น้าอี๊" “นายค สวัสดีค่ะ หลาน ๆ ที่น่ารักทุกคน หลาน ๆ เคยเป็นอย่างนี้บ้างหรือเปล่าคะ เวลา ที่ผู้ใหญ่เดือนหรือสอนอะไรแล้ว หลาน ๆ ไม่ทำตาม ท่าน เพราะถือว่าหลานเองก็มีความคิด ไม่จำเป็นต้อง ทำตามคำพูดของใครก็ได้ จริงอยู่ที่ว่า หลานหรือคน ทุกคน หากไม่ปัญญาอ่อนเสียแล้ว ย่อมต้องการความ คิดของตนเอง แต่หากว่าคนเรายึดแต่ความคิดของตน นานมาแล้ว เมื่อครั้งพระเจ้าพรหมทัตครอง ราชสมบัติกรุงพาราณสี มีพราหมณ์คนหนึ่งรู้มนต์ วิเศษที่ชื่อเวทัพพะ เมื่อถึงคราวฤกษ์ดี คือจังหวะที่ ดวงอาทิตย์ ดวงดาว และดวงจันทร์ อยู่ในทิศทางที่ เหมาะสม ซึ่งปีหนึ่งจะมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น พราหมณ์ ผู้นี้ก็จะร่ายมนต์แล้วแหงนดูท้องฟ้า เพชรนิลจินดาอัน ประมาณค่ามิได้ก็จะร่วงหล่นลงมาราวกับสายฝน ทีเดียว อยู่มาวันหนึ่ง พราหมณ์เวทัพพะมีกิจธุระต้อง เองโดยไม่ใส่ใจฟังใครเขาบ้างเลย ไม่ว่าผู้ที่มาแนะนำ จะเป็นใคร ก็เท่ากับคน ๆ นั้นกำลังสะสมนิสัยดื้อรั้น เอาไว้ในตัว จนในที่สุดก็จะเป็นคนที่มองข้ามเหตุผล เดินทางไปยังแคว้นเจติ ซึ่งอยู่ห่างไกล จึงชวนศิษย์คน และความหวังดีของผู้อื่น และมักจะทำสิ่งที่ “ตรงกัน ข้าม” กับคำแนะนำที่ได้รับเสมอ คนเช่นนี้ไม่เป็นที่รัก ของใคร ๆ หรอกค่ะ ในบางครั้งก็เป็นการหาภัยใส่ตัว เองอีกด้วย ในอดีตกาลก็เคยมีคนดื้อมาก ๆ อย่างนี้มา แล้ว ความดื้อของเขา นอกจากจะทำร้ายตนเองแล้ว ยังทำให้ผู้อื่นอีกตั้งพันคนพลอยเสียชีวิตไปด้วย น้าอึด จะเล่าให้ฟังนะคะ ฟังแล้วจะได้ไม่ “แช่งดื้อ” กับเขา ไงล่ะ หนึ่งไปด้วย ขณะที่กำลังเดินทางอยู่ในป่า ได้มีโจร เรียกค่าไถ่ ๕๐๐ คน กรูกันเข้ามาล้อมจับพราหมณ์ อาจารย์และศิษย์ไว้ หัวหน้าโจรกล่าวแก่ศิษย์ว่า “เฮ้ย ไอ้หนุ่ม ข้าจะปล่อยเองไป ให้เอ็งหาเงินมา ไถ่ตัวอาจารย์ของเอ็ง ภายใน ๓ วันนี้นะเว้ย มิฉะนั้น อาจารย์เอ็ง....ตาย” ศิษย์จึงขอเข้าไปพูดกับอาจารย์ แล้วกล่าวเตือน อาจารย์ว่า *อาจารย์ครับ ผมจะรีบไปหาเงินมาไถ่ตัว Kalyanamitra.org พฤษภาคม ๒๕