การเดินธุดงค์ : หน้า 113/126

เสียงระฆังดังกังวาน ท่ามกลาง ความเงียบก่อนอรุณจะรุ่งของวันที่ ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๓๐ คือสัญญาณเตือน ให้พระภิกษุธรรมทายาทลุกขึ้น เพื่อ เตรียมตัวให้พร้อมก่อนจะถึงเวลาออกไป รับบุญใหญ่...ด้วยการออกเดินธุดงค์ ปทุมธานี-เขาใหญ่ ครั้นเสียงสนทนากันเบา ๆ ลอยมาตาม สายลม ซึ่งพัดผ่านมาอ่อน ๆ ข้าพเจ้ากับ คุณป้าพยอมซึ่งพักอยู่ ณ บริเวณธุดงคสถาน ก็กระวีกระวาดลุกขึ้นบ้าง ขณะนั้นเป็นเวลา ๔ นาฬิกาเศษเล็กน้อย ทั้ง ๆ ที่นอนดึกแถมยัง ต้องมาตื่นในเวลาเช้าจัดกว่าที่เคย แทนที่จะ รู้สึกง่วงหรือเพลีย ข้าพเจ้ากลับมีอาการตรงกัน ข้าม คือมีแต่ความชุ่มชื่นเบิกบานใจ และออก จะตื่นเต้นมากด้วยซ้ำไป ที่จะได้มีโอกาสตาม ไปเก็บบุญในครั้งนี้ด้วย หลังจากพระภิกษุจำนวนทั้งหมด ๔๐๐ รูป นำอัฐบริขารซึ่งบรรจุไว้ในถุงพลาสติก สีดำไปวางรวมกันไว้เป็นหมวดเป็นหมู่แล้ว ท่านก็มานั่งเข้าแถวรวมกัน พลันเสียงสวดมนต์ อันหนักแน่นได้จังหวะก็ดังขึ้น เสียงนี้ก่อให้เกิด ความเย็นกายเย็นใจกับข้าพเจ้าเป็นอย่างมาก ความเย็นนี้ยังได้แผ่เข้าไปทุกอณูของร่างกาย ทะลุถึงหัวใจ แล้วจึงเอ่อล้นเย็นซ่านกลับออกมา รมทายาทเดินธุดงค์ พฤษภาคม ๒๕๖๑ ๑๑๑