การค้นหาความจริง : หน้า 110/126

ปัญญาคุณหันมาดูน้องสาวคู่แฝด ด้วยความห่วงใยบ่อยครั้ง เวทนาก็เวทนา แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ก็เพราะจุดหมายปลายทางนั้นคือ “พ่อ” มิใช่หรือ พ่อ....ที่ลูกเข้าใจว่า ตายจากไปแล้ว ช่างน่าดีใจอะไร เช่นนี้ กับการที่ยังมีโอกาส เรียกขานใครสักคนว่า “พ่อ” จะเอ่ยวาจาใดออกมา จะให้อธิบายได้อย่างไร มันเป็น เรื่องน่าพูดอยู่หรอกหรือ เหตุการณ์มันผ่านมาเนิ่นนาน นับสิบปีแล้ว แตงไทยก็หามีชีวิตอยู่ไม่ ใบบุญก็ไม่ เดือดร้อนในความเป็นอยู่ หลานฝาแฝดทั้งสองก็สุขสบาย จนเหลือล้น ผู้คนก็พากันลืมเลือนเรื่องของแตงไทยแล้ว ทุกอย่างน่าจะจบสิ้นเสียที ไม่น่ามีเหตุต้องมาหวนระลึก กันอีกเลย “ตาครับ ผมกับน้องอยากรู้ความจริง ได้โปรด เถิดครับ ปัญญาคุณกราบลงแทบเท้า ความสะเทือนใจ ทำให้ฟุบหน้านิ่งอยู่เช่นนั้น เศรษฐีทองและก้านแก้ว ก้มลงโอบหลานไว้คนละคน "ถูกแล้ว พ่อใบบุญของหลานยังไม่ตาย....” ยังไม่ ทันที่เศรษฐีทองจะพูดอะไรต่อไป ก้านแก้วก็อุทานด้วย ความตกใจ ใบหน้าเผือด ต “พี่ทอง อย่าจ๊ะ" “ถึงเวลาแล้วก้านแก้ว ให้เขาได้รู้ความจริงเถิด เราปิดบังเขามานาน อย่าทำร้ายเขาต่อไปเลย หลานโต และฉลาดพอที่จะเข้าใจอะไร ๆ ได้แล้ว” แล้วเรื่องราวแต่หนหลังก็ถูกถ่ายทอดสู่ปัญญาคุณ และบุญกัญญา เด็กทั้งสองนั่งฟังด้วยอาการสงบ ไม่ ตื่นเต้นตกใจใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ในส่วนลึกของหัวใจน้อย ๆ สองดวงนี้มีความปีติซาบซ่านต่อสายใยของทุกชีวิตยิ่งนัก ตั้งแต่ความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญของแม่ ความสัตย์ซื่อจงรัก ของพ่อ ความเป็น ผู้ให้ ของตายาย ตั้งแต่ ให้อภัย ให้ความรัก และให้ทุกอย่างในชีวิตไม่ว่าผลตอบ แทนจะเป็นเช่นไร คุ้มครองปกป้องให้พ้นจากภัย จากอาการเจ็บป่วย การ ข่มเหงรังแก ตายายให้ที่อาศัย ให้อาหาร ให้การศึกษา ทุกคนมีความรักใคร่ห่วงใยให้แก่หลานกำพร้าอย่าง เต็มเปี่ยม จนสองพี่น้องรู้สึกปกติสุขดี จะมีสะดุดใจ อยู่บ้างบางครั้ง เวลาไปไหนมาไหนแล้วชาวบ้านบางคน ใช้สายตาจับจ้อง พูดอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับครอบครัว ของตน ซึ่งปัญญาคุณและบุญกัญญาก็เก็บความสงสัย ต่าง ๆ มาเล่าให้ตายาย แม่อุ่นเรือน รวมทั้งพ่อครูมงคล ฟังอยู่เสมอ ตายายจึงหลีกเลี่ยงความรำคาญใจให้แก่ หลาน ด้วยการทำบ้านให้พรั่งพร้อมไปด้วยความสุข สำราญ หากไม่มีความจำเป็นเด็กทั้งสองก็จะไม่ออก ไปไหน -รักตา รักยาย ก็ต้องเชื่อตา อย่าไปฟังเสียงใคร ตาเคยบอกเช่นนั้นเสมอ เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้นครั้งใด สอง พี่น้องจึงไม่หวั่นไหวเพราะเชื่อมั่นในความรักของตายาย และแม่อุ่นเรือน นอกจากบางครั้งที่ความสงสัยทำให้เกิด ทุกข์ ความเชื่อมั่นเริ่มคลอนแคลน ปัญญาคุณและ บุญกัญญาก็จะไปหาพ่อครูมงคล เพราะท่านมักมีคติ เตือนใจที่น่าฟังอยู่เสมอ ข้อแนะนำที่ได้เหมือน ๆ กัน ทุกครั้ง เกี่ยวกับเรื่องนี้คือ “คนเรา จะทุกข์จะสุขอย่างไรมันอยู่ที่ใจ ทั้งนั้น ใจมันเป็นของเราก็ทำให้มันสุข เหมือน ช่างทาสีจะกำหนดให้ห้องเป็นสีฟ้าเย็นตา หรือสีเทา มัวซัวยังไงก็ได้ เพียงเรื่องแค่นี้ ทำไมนะ ทำไม ปล่อยให้ลมปากของคนอื่นมามีอิทธิพลจนเกิดทุกข์ อย่างนี้ ไม่เห็นเข้าท่าเลย เป็นทุกข์กินเปล่าโดยใช้ที่ ก็เพราะมีผู้แวดล้อมที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ความรัก และความหวังดีเช่นนี้ ปัญญาคุณ บุญกัญ นับแต่จ่าความได้ ปัญญาคุณ บุญกัญญาก็เห็น เพียงตา ยาย และแม่อุ่นเรือนเท่านั้นที่อยู่ในฐานะผู้ ญา จึงดำเนินชีวิตอยู่อย่างอบอุ่นเป็นสุขตลอดมา สำหรับ Kalyanamitra.org พฤษภาคม ๒deo