การเดินทางสู่การพบพ่อ : หน้า 111/126

พฤษภาคม ๒๕๓๑ เศรษฐีทองและก้านแก้วนั้น นับแต่ยึดพระพุทธ พระ ธรรม พระสงฆ์ เป็นที่พึ่งแล้วก็ได้พยายามวางตัววางใจ ให้อยู่ในธรรมมากที่สุดเท่าที่จะสามารถ การปิดบัง หลานเรื่องพ่อแม่ของเขาจึงเป็นบาปประการเดียวที่บอก แสยงหัวใจอยู่จนทุกวันนี้ ครั้นได้เปิดเผยความจริงไป แล้ว ความรู้สึกผิดจึงค่อยเบาบางลง เหลือเพียงความ กังวลใจในสภาพจิตของหลานทั้งสอง และทั้ง ๆ ที่ห่วง แสนห่วง กลัวแสนกลัว และเช็ดขยาดต่อการพลัดพราก อย่างไรก็ตาม เศรษฐีทองกับก้านแก้วก็จำต้องอนุญาต ให้หลานไปหาพ่อ เมื่อถูกรบเร้ามาก ๆ เข้า มโนธรรม ได้เตือนให้เห็นใจในความรัก ความเกรงต่อบาปทำให้ไม่ สามารถกีดกันพ่อลูกไม่ให้พบกันได้ หลังจากได้พรากลูก พรากพ่อเขามาเนิ่นนานแล้ว ปัญญาคุณ บุญกัญญา ออกเดินทางพร้อมด้วย คนของเศรษฐีทอง ๒-๓ คน ระหว่างทางเต็มไปด้วย ความยากลำบาก แสงแดดที่แผดจ้า อากาศที่ร้อนระอุ หนทางที่ยาวไกล ความเหนื่อยล้าบังเกิดแก่ทุกคนไม่ ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน บุญกัญญาที่น่าสงสารก้าวขาช้าลง ทุกทีๆ ผิวขาวละเอียดอ่อนถูกแดดลมจนขึ้นผดผื่น เธอ ต้องใช้ความอดทนอย่างสูงในชีวิต บางขณะหยาดน้ำใส ได้เอ่อออกมารอบดวงตาอย่างช้า ๆ เงียบ ๆ ด้วยความ คิดถึงตายายผู้ให้ความสุขสบายมาโดยตลอด ปัญญาคุณ หันมาดูน้องสาวคู่แฝดด้วยความห่วงใยบ่อยครั้ง เวทนา ก็เวทนา แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ก็เพราะจุดหมาย ปลายทางนั้นคือ “พ่อ” มิใช่หรือ พ่อ...ที่ลูกเข้าใจว่า ตายจากไปแล้ว ช่างน่าดีใจอะไรเช่นนี้กับการที่ยังมี โอกาสได้เรียกขานใครสักคนว่า “พ่อ” “อดทนหน่อยนะจ๊ะอดทน เรากำลังจะได้รู้จัก พ่อนะ” ปัญญาคุณให้กำลังใจน้องสาวคู่แฝด ทุกครั้งที่ใครพูดถึงเรื่องความอดทน บุญกัญญา จะระลึกถึงสิ่งที่เคารพบูชาสูงสุด "พระบรมศาสดา” ท่านทรงมีขันติบารมีอย่างไม่มีใครเสมอเหมือนตลอด พระชนม์ชีพของพระองค์ ท่านถูกกระทบกระทั่งด้วย มารร้ายสารพัดทั้งโดยกาย วาจา และใจ แต่ก็มิทรง หวั่นไหวใด ๆ ได้ใช้ความดีเอาชนะความชั่วและกิเลส ร้ายทั้งปวงได้ในที่สุด เพราะความอดทนโดยแท้ ท่าน สมภารที่วัดก็เคยยกเอาพุทธวจนะมากล่าวว่า “ยกเว้นปัญญาแล้ว เราสรรเสริญว่าขันติเป็น คุณธรรมอย่างยิ่ง และเพราะความอดทนของพระพุทธองค์ จึงทำให้ ชาวโลกมีหลักธรรมอันอมตะเป็นเครื่องยึด หัวใจ พระพุทธศาสนาสถิตสถาพรอยู่มาได้ทุกวันนี้ก็เพราะ ความอดทนของพระองค์ “ท่านผู้ให้” และพุทธศาสนิกชน ผู้น้อมรับด้วยใจศรัทธา บุญกัญญาตระหนักดีว่าตัวเอง คงไม่มีความพยายามพอที่จะอดทนถึงขั้นนั้น หวังเพียง อดทนเพื่อรักษาหัวใจของตนก็พอ หากอ่อนแอ หวั่นไหว จะทำอะไรในปัจจุบันหรืออนาคตก็จะไม่มีวันพบกับ ความสําเร็จได้เลย พอผิดหวังก็จะเสียใจ จิตตก หมอง เศร้า เท่ากับว่าหัวใจไม่ได้รับการถนอมรักษา เมื่อปัญญาคุณตักเตือนให้อดทน ความสำนึก รู้จึงเกิดขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่เหงื่อท่วมตัว ปวดเมื่อย ระบม เด็กหญิงก็รวบรวมพลังใจพยักหน้ารับคำ ส่งมือให้พี่ชาย แล้วก้าวเดินไปพร้อม ๆ กันอย่างมี ความหวัง อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org ๑๐๘