การจากไปของพรต : หน้า 81/126

ถามของท่าน ปลุกประสาทรับรู้ของผมให้ หวั่นไหว “พรต เป็นอย่างไรบ้างครับ” ผมใช้ คำถามกำกวม ระมัดระวัง “เขาก็ไปอย่างสบาย ๆ ไม่ทรมานหรอก ค่ะ ฉันเป็นแม่จะให้ตัดใจง่าย ๆ ก็ทำไม่ได้ คิดดูซิ เขาไม่ใช่คนขี้โรค ความชั่วความบาปก็ ไม่เคยแตะ อายุก็เพียงแค่นี้ ยังหนุ่มยังแน่น อยู่แท้ๆ ... หากเรายากจนเงินทอง ถ้าเขา แก่หง่อมขนาดฉันก็ว่าไปอย่าง นี่อยู่ดี ๆ .... ผมนั่งตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ ขณะฟัง ท่านเล่าพร้อมกันนั้นสมองก็พล่านคิดหาเหตุผล เกี่ยวกับพรต " ประหลาด...ถ้าอย่างนั้นคงเป็นพรตจริง ๆ ที่ไปหาผม พูดกับผม เชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร” ผมพึมพำไม่อยาก “พวกเราก็คิดอย่างคุณกันทั้งบ้าน แต่ มันก็เป็นความจริง....มาเถอะค่ะ ฉันจะพาคุณ ขึ้นไปเอาหนังสือ” ทั้ง ๆ ที่สงสัยเต็มประดาแต่ผมก็ปิดปาก เงียบไม่ซักถาม อยากจะรู้ว่ามีอะไรอีกที่จะทำ ให้ผมประหลาดใจมากไปกว่าที่กำลังเป็น อยู่ขณะนี้ ผมค่อย ๆ ประคองท่านให้ก้าวขึ้นบันได ไปทีละขั้นอย่างช้า ๆ ภายในห้องของพรตมีหลายอย่างที่ผม ยังจำได้ แต่ตู้กระจกที่เคยมีหนังสืออยู่เต็มนั้น กลับว่างเปล่า พอเขาจากไปแล้วพวกพี่ ๆ เขาจะให้เด็กมาซื้อ ของออกจัดใหม่ ฉันก็เลยขอร้องไว้ รอให้ นานกว่านี้สักหน่อยค่อยเปลี่ยน” ท่านพูดพลางหย่อนตัวลงนั่งบนเตียง ซึ่งคลุมไว้ด้วยผ้าคลุมลูกไม้สีขาวดูสะอาด ตา “เช้า ๆ ฉันให้เด็กขึ้นมาเปิดหน้าต่าง ทำความสะอาดทุกวัน เด็กมันกลัวก็ขอให้ฉัน ขึ้นมาเป็นเพื่อน ไม่รู้เหมือนกันทำไมฉันจึงรู้ สึกว่าเขายังอยู่..." อีก ผมกลั้นใจ รอฟังว่าท่านจะพูดอะไร “เปิดตู้ทึบสิคะ ห่อหนังสือในนั้นเป็น ของคุณ” ท่านเปลี่ยนเรื่องพูด “ลายมือของพรตนี่ครับ” ผมโพล่งออก มาอย่างประหลาดใจ เมื่อเห็นชื่อของผมบนกระ ดาษห่อหนังสือ “ค่ะ เขาห่อเอง ปลายปีที่แล้วเขารวบรวม หนังสือไปให้ห้องสมุดหลายแห่ง เหลือไว้ เฉพาะที่ห่อไว้ให้คุณ เขาชอบอ่านหนังสือมาก สมัยเด็กก็อ่านนิทาน โตขึ้นก็หันมาอ่านประวัติ ศาสตร์ วิทยาศาสตร์ วิทยาการต่าง ๆ ไม่ ทราบว่าที่ให้คุณเป็นประเภทไหน ฉันไม่เห็น ตอนที่เขาห่อ” ผมเดินไปนั่งคุกเข่าลงข้าง ๆ ท่าน ประ คองมือของท่านไว้ “กรุณาเล่าให้ผมฟังได้ไหมครับว่า พรตจากไปเพราะอะไร” มือของท่านในมือของผมกระตุกเล็กน้อย ให้ผ่าตัดลอกเอาเยื่อที่หุ้มออก บังเอิญระหว่าง การผ่าตัดเขาเกิดอาการสำลัก มันสุดวิสัย ที่หมอจะช่วยทัน.....” เสียงของท่านขาดหายไป ขณะที่ร่อง แก้มมีน้ำตาไหลออกมาเป็นทางยาว ผมใช้นิ้ว เขียน้ำตาจากแก้มให้ท่านเบา ๆ “เมื่อไหร่ครับ” ทั้ง ๆ ที่สงสาร แต่ความ สงสัยทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะถามต่อ “ครบ ๒ อาทิตย์พอดีเมื่อวานนี้ “ผมเพิ่งกลับจากเบลเยี่ยมเมื่อวัน อาทิตย์ ไม่อย่างนั้นคงได้มาร่วมพิธีด้วย มี เพื่อน ๆ มากันเยอะไหมครับ” “มีเฉพาะเพื่อนชาวเชียงใหม่ เขารู้ก็มา กันเอง มันกะทันหัน อีกอย่างฉันก็มัวแต่เสีย ใจพวกพี่เขาพากันเป็นห่วงก็เลยไม่ได้ส่งข่าว ไปบอกใคร” “ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีใครทราบ กลับ ไปผมจะบอกเขาเองครับ” “แค่ส่งข่าวให้รู้กันก็พอ ขอโทษขอโพย แทนฉันด้วย ไม่ต้องโทรมาเสียใจกับฉัน ฉัน ไม่อยากให้ใครมาย้ำว่าเขาตายไปแล้วจริง ๆ ทุกวันนี้ฉันอยู่ได้ก็เพราะหลอกตัวเอง” ท่าน พูดพลางสะอื้นไห้ “โธ่...คุณแม่....” ผมจนปัญญา ไม่รู้จะ หาคำพูดใดมาปลอบใจท่าน อ่านต่อฉบับหน้า “ห้องนี้พรตอยู่มาตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่เคย ผมจึงบีบมือท่านเบา ๆ “กรุณาเถอะครับ” เปลี่ยนแปลงหรือตกแต่งเพิ่มเติมเลยสักครั้ง “ตาเขามัวมาหลายปีแล้ว หมอแนะ พฤษภาคม ๒๕๓๑ ๗๙ Kalyanamitra.org