การเดินทางและการค้นพบ : หน้า 79/126

เห็น ก็ผุดขึ้นและพรั่งพรูออกมาราวกับธารน้ำ ไหล..... เริ่มต้นก็ตื่นเต้นสับสน แล้วจึงเปลี่ยน เป็นคุ้นเคยเข้าใจ...ทัชมาฮาลในอินเดีย กำแพง เมืองจีน พระราชวังปักกิ่งในประเทศจีน พระ ราชวังเครมลินในรัสเซีย โคลอสเซียมในอิตาลี ล้วนเป็นสถานที่จำนวนหนึ่งซึ่งผมเห็น ไม่ใช่ เพียงด้วยตา หากทว่า ผมมีมโนภาพที่รับรู้ ได้ด้วยใจมากมายชนิดคาดไม่ถึง ชัดที่สุด ที่รับรู้ได้ก่อนคือความทุกข์ ความเดือดร้อนทรมาน ความกลัว และความ เกลียดชัง ซึ่งค่อย ๆ เลือนหายไปเมื่อภาพแห่ง ความตายปรากฏขึ้น โดยไม่คาดคิด หากผมเผลอวางมือลง บนส่วนหนึ่งส่วนใดของสถานที่เหล่านี้ ไม่ ว่าผนัง กำแพง หรือต้นเสา ....... ความเจ็บปวดรวดร้าว ความท้อแท้สิ้น หวัง จะจู่โจมเข้าเกาะกุมใจผมรวดเร็วจนตั้งตัว ไม่ติด สิ่งหนึ่งซึ่งช่วยผมไว้ ทันทุกครั้งก่อนที่ ใจจะขาดรอนลงไปจริง ๆ ก็คือ เสียงกระซิบ เตือนให้อดทนเข้มแข็ง และตั้งใจใช้สติเข้าต่อ ต้าน “ทำไมเราจึงเกิดอาการอย่างนี้ เราเคย เกี่ยวข้อง ผูกพันกับสิ่งเหล่านี้มาก่อนหรือ อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงผู้หญิงที่มา เตือนนั้นเป็นใคร....” ผมเริ่มคิด เริ่มถามตัวเอง ถามแล้ว ถามอีกซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น ร้อยหน พันหน...... ความสงสัยใคร่รู้ทำให้ผมเริ่มเสาะแสวง เพื่อ ค้นหาค่าตอบ หนังสือเกี่ยวกับเรื่องจิต วิญญาณ ตลอด จนประวัติความเป็นมาของสถานที่แต่ละ แห่ง ถูกผมซื้อหามาอ่านเล่มแล้วเล่มเล่า ในที่ สุดผมก็เริ่มไปอ่านหนังสือธรรมะ มาก ๆ แรก ๆ อ่านไปก็คิดไป ครั้นอ่านไป เข้าเห็นสิ่งใดก็อดไม่ได้ที่จะเอามาคิด ...จากนั้นก็เกิดความสนใจ อยากรู้เห็นความ เป็นมาและจะเป็นไปของบุคคลทั้งหลายที่เคย พบเห็นรู้จัก...... “โรจน์ ฉันกับศักดาหย่ากันแล้วนะ” มารศรีเพื่อนเก่าของผมเอ่ยขึ้นเป็นประโยค แรก ในเย็นวันหนึ่งที่จู่ๆ เธอก็โทรศัพท์มาหา ผม “มารศรีหรือ ลมอะไรทำให้คุณหมุน โทรศัพท์มาหาผมได้" “ลมบ้า บวกลมกลุ้ม คูณด้วยลมอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน” “มิน่าล่ะ หมู่นี้อากาศถึงอบอ้าวพิกล เพราะลมต่าง ๆ พากันไปรวมอยู่ที่คุณนั่นเอง ศักดากับลูกสาวคุณสบายดีหรือ” ถามไปแล้ว จึงนึกถึงประโยคแรกที่เธอพูดขึ้นมาได้ “เอ้อ..... เมื่อกี้คุณพูดถึงศักดาว่าอย่างไรนะ” “เราหย่ากันแล้ว วันนี้เอง ตอนนี้ฉัน เป็นหม้ายโดยสมบูรณ์ตามกฎหมายแล้ว” “เป็นไปได้อย่างไร” ผมเน้นเสียงไม่ยอม “ไม่เชื่อก็มาดูใบหย่าที่ฉันสิ” รับ “พูดเป็นเล่น” “อ้าว! พูดเรื่องจริงกลับไม่เชื่อ” เธอสวน ขึ้นมาทันควัน “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดกัน แล้ว” พูดจบ เสียงโทรศัพท์ก็กระแทกกับแป้น ดังกริ๊ก ผมวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ พลางนึกถึง มารศรี นิสัยโกรธง่ายเจ้าแง่แสนงอนเคยเป็น อย่างไรก็ยังคงอยู่อย่างนั้น แต่ทำไมความรัก ชนิดไม่ลืมหูลืมตาที่เธอมีต่อศักดาจึงเปลี่ยน ไป เวลารักกันก็หวานจ๋อย ไปไหนก็ไปด้วย กันเหมือนปาท่องโก๋ พูดคนละอย่างแต่ มาจบลงด้วยเรื่องเดียวกันก็ได้ แม้เวลาสอบ ไล่ ได้หรือตก ก็ยังวิชาเดียวกัน - เจี๊ยบถึงขนาดนี้ก็ยังไม่พ้นเปลี่ยนใจ ใครจะไปนึกว่าน้ำผึ้งที่ทั้งคู่แช่มาตลอดเป็น ของปลอม ชีวิตคู่ของทั้งสองก่อนจะถึงจุด อับปางเริ่มตั้งเค้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าย้อนเวลา กลับไปสู่อดีตสมัยที่เรายังเรียนหนังสืออยู่ ด้วยกัน มีเพื่อนคนไหนบ้างที่คิดว่าคู่นี้จะ ไปด้วยกันไม่ตลอดรอดฝั่ง ทรุดตัวลงนั่ง มองผ่านหน้าต่าง ไปที่ท้องถนนเห็นรถยนต์ติดกันเป็นแพ ควัน จากท่อไอเสียกระจายคลุ้งไปทั่วบริเวณ โอกาสที่ผมหรือใคร ๆ จะได้พบเห็นสิ่ง ต่าง ๆ มีมากเท่ากันไหม มีใครบ้างที่รู้ล่วงหน้า ว่าตนจะได้รับรู้พบเห็นหลายสิ่งหลายอย่าง ต่าง ๆ กันโดยไม่คาดคิด..... ถ้ามีคนนั้นก็......แปลก....... พฤษภาคม ๒๕๓๑ ๗๗ Kalyanamitra.org