บทเรียนจากความโลภ : หน้า 20/126

๑๘ ถ้าเพื่อนอยากได้ก็ให้พราหมณ์ร่ายมนต์ให้ นายโจรจึงซักถามพราหมณ์ “จริงรีพราหมณ์” “จริงจ้ะ” “ดีละ ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องร่ายมนต์ให้ข้าบ้าง” “แต่มนต์วิเศษของข้าจะร่ายได้เพียงปีละครั้งเดียว เท่านั้น ถ้าท่านต้องการก็ต้องรอปีหน้าถึงจะได้ จะเหลือพวกเดียวเพียง ๒๕๐ คนก็ยังแตกคนกัน อีก จึงตะลุมบอนฆ่าฟันกันเองตายไปตาม ๆ กัน เหลือ อยู่เพียง ๒ คนเท่านั้น โจรทั้งสองจึงช่วยกันขนทรัพย์สมบัตินั้นมาซ่อน ไว้ใกล้หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ให้โจรคนหนึ่งเฝ้าไว้ ส่วนโจร อีกคนเข้าไปหาอาหารในหมู่บ้าน โจรที่เฝ้าทรัพย์สมบัติอยู่คิดว่า “ถ้าไอ้เจ้าเชือกนั้นมันกลับมา เราจะต้อง แบ่งสมบัติให้มันตั้งครึ่งหนึ่ง จัดการเก็บมันเสีย เลยดีกว่าจะได้หมดเรื่องหมดราว ฝ่ายโจรที่เข้าไปหาอาหารก็คิดเช่นเดียวกัน “เราเอายาพิษใส่ให้มันกินดีกว่า สมบัติจะ ได้เป็นของเราคนเดียว” คิดแล้วจึงรีบกินอาหารเสียก่อน แล้วแบ่งอาหารที่ เหลือใส่ยาพิษนำไปให้เพื่อน ทันทีที่วางอาหารลง เพื่อนโจรก็สวนดาบออกไปทันที เมื่อฆ่าเพื่อนแล้วจึง นำศพไปทิ้งไว้ในพงหญ้า จากนั้นจึงลงมือกินอาหาร ด้วยความกระหยิ่มใจ เมื่ออาหารเข้าปาก ยาพิษร้าย แรงก็แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายสิ้นใจตายทันที ในเวลานั้นเอง ศิษย์ของพราหมณ์ได้นำเงินค่า ไถ่มาให้นายโจร แต่ไม่พบใครเลย ครั้นเห็นเพชรนิล จินดาที่ตกเรี่ยราดอยู่ก็รู้ว่าอาจารย์ไม่ฟังคำเตือนของ ตนเสียแล้ว เมื่อเดินไปอีกสักหน่อย ก็พบศพอาจารย์ ถูกตัดขาด ๒ ท่อน เขารู้สึกสลดใจยิ่งนัก เมื่อจัดการ นายโจรได้ฟังรู้สึกฉุนเฉียวขึ้นมาทันที ร้องขึ้นว่า ทำเชิงตะกอนเผาศพอาจารย์แล้วจึงออกเดินทางต่อไป “ชะช้า ไอ้พราหมณ์เจ้าเล่ห์ ที่พวกนั้นจับแกไป ก็เห็นศพของโจรทั้ง ๕๐๐ คน ในสภาพที่น่าอนาถ ไม่ทันข้ามคืนก็ร่ายมนต์ให้แล้ว แต่ที่ข้าจะให้รอตั้งปี ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วป่า ครั้นเดินต่อไปก็เห็นศพ พูดกวนโมโหนักตายเสียเถอะ” สองท่อนกลิ้งอยู่ข้างทางนั้นเอง พร้อมกันนั้นก็สั่งสมุน ก็พบสมบัติที่โจรซุกซ่อนไว้ มีโจรคนหนึ่งถูกยาพิษ พูดไม่ทันขาดคำ ก็ตวัดดาบฟันพราหมณ์ขาด โจรอีก ๒๕๐ คน เดินต่อไปอีกก็พบศพอีก ๒๕๕ คน แสดงว่ารอดไปได้ ๒ คน จึงเดินทางไปเรื่อย ๆ แบกทรัพย์ไว้สู้ไม่ได้ ถูกฆ่าตายจนหมด นอนตายอยู่กับห่อข้าว เมื่อเดินสำรวจดูบริเวณใกล้ ๆ ก็พบศพโจรอีกศพหนึ่งถูกทิ้งไว้ในพงหญ้า จึงได้แต่ เข้าตีชิงทรัพย์ของโจรอีกกลุ่มทันที โจรกลุ่มที่ เมื่อโจรกลุ่มหลังได้ทรัพย์ของโจรกลุ่มแรกมา ฟังว่า แล้วก็ออกเดินทางต่อไป ขณะเดินทางต่างเกิดความ “ไม่น่าเลย เพราะอาจารย์ไม่เชื่อฟังคำของ โลภอยากได้ทรัพย์นั้นมาเป็นของตนแต่ผู้เดียว จึงแตก เราจึงต้องมาตายในป่านี้ มิหนำซ้ำยังทำให้คน กันเป็น ๒ พวก ต่างสู้รบกันจนพวกหนึ่งตายสิ้น แม้ อีกตั้งพันพลอยตายไปด้วย” Kalyanamitra.org พฤษภาคม ๒๕๑