การพักผ่อนและการปฐมพยาบาล : หน้า 116/126

ฉันภัตตาหารเพลของพระ เจ้าภาพอาหารวันนี้ คือกัลยาณมิตร จังหวัดปทุมธานี แขวงการทางปทุมฯ และ อาจารย์ในวิทยาลัยครูเพชรบุรี ต่างได้นำ น้ำเย็นและภัตตาหารมาถวาย ดูพระเมื่อ ฉันน้ำเย็นแล้วสดชื่นขึ้นมาก และพากันไป พักผ่อนฉันภัตตาหารมื้อเพลมื้อแรกใต้ร่มไม้ พวกเราที่มากับรถพยาบาลก็จอดรถใต้ต้น จามจุรี ต้นจามจุรีนั้นอายุมากร่มเงาใหญ่ ทอดเงาไปไกล พลอยได้ยกใจพวกเราขณะ เหน็ดเหนื่อยมาฉันใด เหมือนกับคนที่แก่บุญ บารมีก็พลอยให้คุณธรรมที่มีแก่คนอื่นฉันนั้น พวกเราปูเสื่อข้าง ๆ รถสำหรับนั่งพัก และ ปูเสื่อเตรียมให้พระองค์ที่ท่านอาพาธได้พัก เมื่อนำพระอาพาธพักแล้วก็จัดอาหารถวายพระ เสร็จแล้วก็ไปกราบอนุโมทนาบุญกับเจ้าภาพ อาหารที่กล่าวนามมาแล้ว ยาวมาปูนั่งในขณะที่ปฏิบัติธรรมและสวดมนต์ ของพระ ก็มากพออยู่แล้ว ในช่วงบ่ายสองโมง ถึงสี่โมงเย็น เป็นเวลาของการนั่งธรรมะตาม อัธยาศัยในวันนี้ คือนั่งใต้ร่มไม้นั่นเอง จุดแรกนี้น่าปีติมาก อาหารเหลือเฟือ หลังจากนั้นก็เป็นช่วงพักของพระ หน่วย พระฉันเสร็จแล้วยังมีอาหารเหลืออีก ๓ เข่ง พยาบาลไม่ได้พัก เพราะหลังจากเรารับประ ใหญ่เพื่อทำทานต่อไป หลังจากฉันอาหาร ทานอาหารเสร็จ พระก็เริ่มทยอยมาขอรับการ เสร็จ พระทุกรูปต่างพากันไปปักกลด และ ปฐมพยาบาล โรคที่อาพาธกันมากคือเท้าพอง สรงน้ำ กลดสีน้ำตาลค่อย ๆ ทยอยขึ้นในสนาม เท้าเจ็บ ทางพระเรียกกันว่า “ยางแตก” ตอน อันกว้างขวาง สัญลักษณ์ของธุดงค์ได้เริ่ม แรกข้าพเจ้าฟังแล้วขบขันเพราะเคยทำหน้าที่ ขึ้น กลดสีน้ำตาลคล้ายรูปเห็ดตามป่า เป็นสารถีอยู่บ่อย ๆ และรถเคยไปยางแตก ที่ผลิออกมาเพื่อรับความชุ่มชื้นของน้ำฝน แต่ยางรถที่แตกนี้ไม่มีอาการพองก่อนนะ ส่วน และเจริญเติบโต เหมือนการเกิดขึ้นของ มากจะแตกก็แตกไปเลย คือลมจะค่อย ๆ ซึม พระพุทธองค์ที่คอยแผ่ธรรมะไปยังหมู่ชน ให้เกิดความชุ่มชื้นในใจฉันนั้น ข้าพเจ้า มองดูกลดแล้ว ก็ให้นึกถึงสมัยพุทธกาล นึกถึง ความมีบุญของคนในยุคนี้ที่เกิดมาทันธรรมะ จนแฟบ ส่วนยางแตกที่เท้านั้นจะพองก่อน พองขนาดเท่าหัวแม่มือของเรา พองแล้วแดง วิธีพยาบาลก็คือ เช็ดด้วยแอลกอฮอล์หรือ น้ำเกลือแล้วเจาะด้วยเข็ม ส่วนมากก็ใช้เข็ม ของพระพุทธองค์ที่ยังมนุษยโลกให้หลุดพ้นจาก ชนิดเบ็ดเสร็จเจาะให้น้ำออก แล้วจึงใส่ยากัน สังสารวัฏ กลดที่ใช้เป็นกลดสีน้ำตาลใช้ไม้รวก เลาเดียว และจะปูพื้นด้วยผ้าพลาสติก ซึ่ง ทำให้ง่ายและสะดวกต่อการขนย้าย ผ้า พลาสติกก็เบาต่อการบรรจุ ในถุงอัฐบริขาร หลาย ๆ คนคงคิดว่าทำไมไม่นำเสื่อพับมาด้วย การนำเสื่อมานั้นเป็นการลำบากต่อการขนย้าย จากที่หนึ่งไปที่หนึ่ง เพียงแต่ได้นำเสื่อขนาด ๑๑๔ อักเสบแล้วปิดปลาสเตอร์ไว้ วันนี้เป็นวันแรกของการเดินธุดงค์ พวก เราทั้งพระทั้งโยมต้องปรับทั้งร่างกายและ จิตใจ สังเกตดูจะมีพระอาพาธกันมาก บางรูป เพลียมาก เราต้องถวายผงเกลือแร่ไปละลาย น้ำฉัน พระอาพาธมากกว่าสามเณรเสียอีก วันแรกนั้นข้าพเจ้านึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าจะพักยังไง อุบาสิกาปักกลดให้ไว้ใกล้ ๆ รถพยาบาลถัดไปก็เป็นกลดอุบาสก แล้วเลย ไปหน่อยก็เป็นกลดพระ ข้าพเจ้าเคยนอน ในกลดมาก็มาก ทั้งที่วัดและต่างจังหวัด แต่ ไม่เคยพักในสถานที่ลักษณะอย่างนี้ เวลา พูดกับพระทีก็ยกมือไหว้ที่ ยกมือตั้งแต่บ่าย จนถึง 5 ทุ่ม บุญหนักเอาการ ถวายยาไป ก็ยกมือไหว้พระไป ท่านนึกดูก็แล้วกัน ทำแผล ก็ไหว้ ถวายยาก็ไหว้ ทำแผลถวายยาพระ ๑๐๐ รูป ไหว้ ๒๐๐ ครั้ง จะได้บุญมาก แค่ไหน ข้าพเจ้าแม้จะเหนื่อย พอนึกถึงบุญแล้ว ก็หายเหนื่อยเหมือนปลิดทิ้ง มีแต่บุญล้วน ๆ ตลอดทางที่ผ่าน บุญจากการบอกบุญภัตตาหาร มาถวายพระ บุญจากการช่วยพยาบาลพระ อาพาธ กัลยาณมิตรที่รัก แม้กระทั่งยามนอน อยู่ในกลด หูข้าพเจ้ายังแว่วได้ยินเสียงพระ เรียก ป้าหมอ พระท้องร่วง ป้าหมอขอยาพระ หน่อย กระทั่งเวลาตี ๒ ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมา คุณป้าพยอมป้าหมอผู้มีน้ำใจอารียังตื่นมาจัด ยาถวายพระอยู่ ส่วนข้าพเจ้าความอดทน ยังด้อย ก็มุดเข้ากลดหลับผล็อยไปด้วยความ อ่อนเพลีย อ่านต่อฉบับหน้า พฤษภาคม ๒๔๓๑