การศึกษาและความเพียร : หน้า 107/126

พฤษภาคม ๒๕๓๑ เขาเที่ยวหางานทำ ได้ไปขอที่ดินจากรัฐบาลตามแผนการ ภูมิลำเนาสงเคราะห์เพื่อเป็นเครื่องประกอบอาชีพ หาก การพยายามเข้าวิทยาลัยไม่สมประสงค์ อย่างนี้เป็น ความเพียรที่พุทธธรรมสนับสนุน ยอร์ชรักวิชาศิลปกรรม เขาเก่งในทางวาดเขียน ดนตรี ขับร้อง และเป็นช่างประดิษฐ์ของ นิสัยอย่างนี้ได้ นำเขาไปสู่ความเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ สมดัง มงคลสูตรประการที่ ๔ ว่า การศึกษาศิลปศาสตร์ เป็นมงคลสูงสุด ยอร์ชไม่ยอมรับของจากผู้อื่นข้างเดียว เขาพยายาม ตอบแทนเสมอ เมื่อได้อาศัยอยู่กับใครก็ทำงานให้เขา ทุกแห่งไป ซึ่งปรากฏว่าไม่มีใครรังเกียจ เมื่อต้องจาก ไปก็มีความอาลัยกันเป็นอย่างมาก ในตอนนี้เขาได้รับ ความกรุณาให้ไปอาศัยอยู่ในที่ทำงาน เขาก็ตอบแทน ด้วยการซ่อมแซมสถานที่นั้นให้สวยงาม และรับใช้ การงานทุกอย่างเป็นที่ไว้วางใจได้ ตรงกับ มงคลสูตร ประการที่ ๑๖ ว่า ประพฤติเป็นธรรมเป็นมงคล สูงสุด เมื่อเขาอยู่ที่ซิมป์สันวิทยาลัย เพื่อนนิสิตชอบพอ เขามาก ในเวลาที่เขากำลังทำงานซักรีด มักมีนิสิต มาร่วมสังสรรค์ด้วย ยอร์ชสามารถเล่าเรื่องขบขันและ หลักแหลมให้ฟัง เป็นการให้ความรู้และความเพลิดเพลิน ไปพร้อมกัน ตรงกับ มงคลสูตรประการที่ ๑๐ ว่า มีวาจาภาษิตเป็นมงคลสูงสุด ยอร์ชเป็นผู้รักษาระเบียบวินัย ในเวลารับการฝึก วิชาทหารก็ดี เวลารับการศึกษาอยู่ในชั้นเรียนก็ดี ปรากฏ ว่าเขามีความสงบเสงี่ยมและรักษาระเบียบวินัยเป็น อย่างมาก แต่ในเวลาแต่งเครื่องแบบเขากลับมีท่าทาง องอาจสมภาคภูมิ ตรงกับ มงคลสูตรประการที่ ๙ ว่า มีระเบียบวินัยดี ประการที่ ๒๒ ว่า มีสัมมาคารวะ และประการที่ ๒๓ ว่า ไม่เย่อหยิ่ง ทั้งหมดนี้นับเป็น มงคลสูงสุด ยอร์ชตั้งใจแน่วแน่ลงไปที่จุดหมายแห่งเดียว ไม่ส่งใจแพร่ไปในที่อื่น ๆ ด้วย นับว่ามี สมาธิ ดี ใน เวลาเรียนก็มุ่งอย่างเดียวแต่จะเรียนให้สำเร็จ อดีตอนาคต จะเป็นอย่างไรไม่คิดถึง เขารวมกำลังทั้งหมดลงไป ตรงจุดที่ต้องการแห่งเดียว ทำนองรวมแสงพระอาทิตย์ ด้วยกระจกตาวัวลงไปที่จุดหนึ่งบนกระดาษ นิ่งอยู่ ชั่วขณะแล้วกระดาษก็จะไหม้ได้เป็นต้น เหตุที่เขาไม่ กังวลในเรื่องอื่นนี้เอง จึงทำให้เรียนข้ามหน้าคนอื่น ๆ ไปได้อย่างรวดเร็ว ถึงขั้นเป็นนิสิตที่เด่นได้รับความ ชมเชยเป็นอันมาก เรื่องนี้ทำให้นึกถึงพุทธวจนะกถาหนึ่ง ที่ว่า “สิ่งที่ล่วงไปแล้วอย่าคำนึงถึง สิ่งที่ยังไม่ถึง ก็อย่าเป็นห่วง ให้พิจารณาธรรมที่เป็นปัจจุบันในที่ นั้น ๆ ในกาลนั้น ๆ" มีอรรถาธิบายเป็นใจความว่า สิ่งที่ล่วงไปแล้วจะ แก้ไขอะไรย่อมทำไม่ได้ สิ่งที่ยังไม่มาถึงก็ขึ้นอยู่กับธรรมที่ เป็นปัจจุบัน ถ้าการกระทำในปัจจุบันดี ก็หวังได้แน่นอน ว่าอนาคตย่อมจะต้องดีด้วย เพราะฉะนั้นการคิดวิตก กังวลถึงอดีตก็ดี อนาคตก็ดี ย่อมทำให้เสียแรงงานไป เปล่าๆ กำลังที่รวมพุ่งไปตรงเนื้อหาอันควรจะแรงก็จะ อ่อนลง จึงไม่ควรคิด ตั้งหน้าประกอบกรรมในปัจจุบันให้ ดีอย่างเดียวก็จะได้ทั้งหมด คือได้ใช้หนี้กรรมในอดีต ได้ประโยชน์ในปัจจุบัน และจะมีผลดีส่งไปถึงอนาคตด้วย การกระทำของยอร์ชพิสูจน์ความจริงข้อนี้ ในวัยศึกษา ยอร์ชก็คิดถึงแต่การศึกษาอย่างเดียว เรื่องงาน อาชีพไม่เคยคิดถึงเลย เรื่องเก่าแก่อันได้รับความ ผิดหวังหรือความขมขื่นมา ก็ไม่คิดถึงเหมือนกัน แล้วเขาก็ได้รับผลสมหวัง เรื่องนี้นักศึกษาและผู้ประกอบการงานน่าจะ พิจารณาและนำมาใช้ด้วยดี อ่านต่อฉบับหน้า ๑ ๑๐๕ Kalyanamitra.org