การเตรียมสัมภาระ : หน้า 114/126

ตามผิวหนัง ทำให้รู้สึกขนลุกตั้งชูชันด้วยความ ปีติอยู่ตลอดเวลาที่ข้าพเจ้านั่งหลับตารวมใจ เจริญภาวนาไปด้วย เสร็จจากการสวดมนต์ ก่อนที่พระพี่เลี้ยงจะเรียกกลุ่มเตรียมจัดขบวน แถว พระภิกษุทุกรูปต่างนำขบวนสัมภาระ ไปไว้ในรถปิคอัพ ๒ คัน ซึ่งมาจอดรอบรรทุก ของอยู่ ที่เรียกว่า สัมภาระนั้นประกอบไปด้วย ไม้รวก เป็นท่อน ๆ ยาวประมาณท่อนละ ๑๕๐ ซ.ม. สำหรับปักกลด ถังน้ำพลาสติกใบใหญ่ และเครื่องใช้ไม้สอยอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับ ใช้ในการเดินธุดงค์ครั้งนี้ ช่วงนี้เป็นเวลา ๕.๓๐ น. พอดี รถตำรวจทางหลวง ซึ่งได้ นัดหมายล่วงหน้าไว้ว่าจะมานำขบวน และคอย ดูแลความปลอดภัยจากการจราจรบนท้องถนน หลวงให้พระภิกษุก็มาถึง การจัดแถวในการเดินธุดงค์แบ่งออกเป็น ๕ หมวด หมวดแรก เป็นหมวดพระกองกลาง มีหลวงพี่ฐานวุฑโฒ หลวงพี่ตักกสรโณ หลวงพี่วศิล เดินนำขบวนอีก ๔ หมวด แต่ละ หมวดมีพระพี่เลี้ยงเดินนำ พร้อมกับคอยดูแล พระในหมวดและมีอุบาสก ๒ คนคอยเดินตาม อุปัฏฐากพระด้วย โดยสะพายถุงปัจจุบัน พยาบาล กระติกน้ำ และถุงพลาสติกเปล่า สำหรับเอาไว้ใส่รองเท้าแตะที่พระท่านถอดออก เพื่อเดินเท้าเปล่า นอกจากพระทั้ง ๕ หมวด ซึ่งตั้งใจ เดินธุดงค์โดยตรงแล้ว ยังมีพระเจ้าหน้าที่ อีกจำนวนหนึ่งแบ่งออกเป็น ๓ กลุ่มคือ พระ กลุ่มบุญอาหาร พระกลุ่มนี้มีหน้าที่เป็นภัตตุเทศก์ คือ รับอาหารที่ญาติโยมนำมาถวาย แล้วจัด แบ่งภัตตาหารออกเป็นหมวด ๆ ตามหมวด พระธุดงค์ที่จัดไว้ เพื่อให้ง่าย สะดวกและ รวดเร็วในการถวาย กลุ่มที่ ๒ คือพระกลุ่มบุญสถาน มีหน้าที่ ไปเจาะหลุมปักไม้รวกเตรียมให้พระธุดงค์ ปักกลด และดูแลความเรียบร้อยของสถานที่ เป็นต้นว่า เตรียมน้ำใช้ น้ำฉัน เป็นต้น โดย พระทั้ง ๒ กลุ่มนี้จะเดินทางไปรอล่วงหน้า อยู่ก่อนแล้ว ๑๑๒ ๓ กลุ่มที่ ๓ กลุ่มสุดท้าย คือกลุ่มเก็บบุญ สถาน มีหน้าที่คอยเก็บงาน เก็บของที่เหลือ แต่ละจุดเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงตามมาสมทบ ในภายหลัง ๓ พระทั้ง ๓ กลุ่มนี้จะเดินทางไปกับรถ ขนสัมภาระ ๒ คัน ซึ่งได้กล่าวถึงตั้งแต่แรก พระเริ่มเดินธุดงค์ พอพระเริ่มเคลื่อนขบวน น้ำตาของ ข้าพเจ้าก็คลอเบ้า จากจุดที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ ณ บริเวณลานธรรมธุดงคสถาน มุมหนึ่งของ ภาพที่ปรากฏในสายตาคือ “วัดพระธรรมกาย” ซึ่งห้อมล้อมด้วยทิวไม้สีเขียวขจี ชูยอดล้อเล่น กับแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องแสงเงินแสงทอง แผ่คลุมไปทั่วบริเวณ ส่วนอีกมุมหนึ่งไกล ออกไปสุดสายตา คือ ทิศทางอันเป็นเป้าหมาย ที่พระภิกษุธรรมทายาททุกองค์กำลังก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว...ก้าวไปให้ถึงจุดที่กำหนดไว้ คือ...เขาใหญ่ ซึ่งอยู่ไกลออกไปประมาณ ๒๐๐ กิโลเมตร นักรบแห่งกองทัพธรรมทั้ง ๔๐๐ กว่ารูป ซึ่งห่มคลุมไว้อย่างทะมัดทะแมงด้วยผ้า กาสาวพัสตร์อันสดใส เคลื่อนเรียงรายเป็น แถวยาวเกือบสองกิโลเมตร ท่ามกลางแสง แรกแห่งอรุณในวันนี้ ดูประหนึ่งสายแร่ทองคำ เนื้อดีบริสุทธิ์ผุดออกมาจากพื้นดิน ส่งประกาย ระยิบระยับงามแวววับ ตัดกับสีเขียวของหญ้า ในทุ่งนา ณ บัดนี้กองทัพธรรม ลูกของพระ ตถาคตเจ้ากำลังก้าวตามรอยบาทไปสร้าง ขันติธรรม เสริมบารมีธรรมให้ติดแน่น เพิ่มพูน และฝังรากหยั่งลึกลงในจิตใจของท่านเอง พอขบวนพระเคลื่อนไปหมดแล้ว ข้าพเจ้า กับคุณป้าพยอมก็พากันขึ้นรถ มีอุบาสกไปคอย ช่วยเหลือด้วย ๒ ท่าน ในรถคันนี้บรรทุก เครื่องเวชภัณฑ์ และเครื่องมือในการปฐม พยาบาลพระแบบฉุกเฉินไว้ด้านหลัง รถคันนี้ จึงถูกเรียกชื่อว่า รถพยาบาล และมีหน้าที่ คอยวิ่งตามขบวนพระ เวลาพระในขบวนแถว เจ็บป่วยอุบาสกก็จะให้สัญญาณ รถจึงจะวิ่ง เข้าไปเทียบและให้ความช่วยเหลือ เมื่อพระ เดินมาได้หนึ่งกิโลเมตร ก็พบอุบัติเหตุ สิ่งแรก พฤษภาคม ๒๕๖๑ Kalyanamitra.org