การประชุมและการเยี่ยมเยียน : หน้า 80/126

๒. ประหลาด... "พรต ตายเพราะอะไร” จนเดี๋ยวนี้ผม ผมไปประชุมที่เชียงใหม่ครั้งนี้ก็ ยังจำคำถามของตัวเองได้” เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา คือพอเริ่มประชุม ปัญหาต่าง ๆ ก็เริ่มทยอยเข้ามาให้แก้ไข ทำให้ ผู้เข้าร่วมประชุมต่างหน้าตาเคร่งเครียดไป ตาม ๆ กัน ถ้ายังหาข้อยุติไม่ได้ ทานข้าวเย็น แล้วมานั่งถกกันต่อ จนกาแฟหมดไปหลาย เหยือก สมาชิกตาเริ่มปรือแล้วจึงได้แยกย้าย กันไปพักผ่อน เป็นสูตรของผมโดยเฉพาะ ไม่มีใครบอก ไม่ได้ลอกเลียมใครมา หากรู้สึกเพลียและ เครียด ผมชอบนอนแช่ตัวในน้ำเย็นสักพักหลัง จากนั้นจึงเปลี่ยนน้ำให้อุ่นขึ้นจนค่อนข้างร้อน ขณะเดียวกันก็ปล่อยใจให้คิดอะไรไปเรื่อย ๆ ที่ ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน หากเป็นที่บ้านผมมักจะ เปิดเพลงบรรเลงเพราะ ๆ ฟังไปเรื่อยๆ อาบน้ำสวมชุดนอนเสร็จ นาฬิกาข้อมือ ชี้บอกเวลาเที่ยงคืนพอดี ความเคยชินในช่วง หลังทำให้อดไม่ได้ที่จะหยิบหนังสือธรรมะ ขึ้นมาจากกระเป๋า เปิดหน้าที่คั่นไว้ยังไม่ทันจะ อ่านต่อก็ต้องเงยหน้าขึ้น “โรจน์ เราตายแล้วนะ เสื้อขาวผ้าด้ายดิบผ่าหน้าแบบเชือกผูก และกางเกงขาก๊วยผ้าอย่างเดียวกัน เป็นเครื่อง แต่งกายที่แปลก แต่นอกเหนือจากนั้นทุก อย่างไม่ว่ารูปร่างหน้าตาและแม้กระทั่งน้ำเสียง คือพรต..... เพื่อนที่ผมมักจะนึกถึงเขาอยู่ เสมอ ป่วย ผมมองไปทั่วทั้งตัวเขา จะดูว่าตรงไหน บ้างที่แสดงอาการว่าเขาป่วยอย่างที่บอก ทัน ใดนั้นเองร่างที่ผมเห็นอยู่เบื้องหน้าก็ถอย หลังออกไป แล้วค่อย ๆ จางลง ๆ....... เดี๋ยวเดียวเท่านั้น ผมก็ถูกทิ้งให้อยู่ใน ห้องเพียงลำพังตามเดิม มือยังถือหนังสือค้างอยู่ นาฬิกาบอกเวลา ๒๔.๑๐ นาฬิกา ปิดหนังสือ ไว้แล้ววางลงบนโต๊ะ กวาดสายตาไปรอบ ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพเดิม ประตู ห้องก็ปิดล็อคกุญแจเรียบร้อย เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ ๆ ผมจึงเปลี่ยน ใจเอาหนังสือไปเก็บ ลดความเย็นของห้องลง ด้วยการปรับปุ่มแอร์แล้วจึงปิดสวิทช์ไฟฟ้า หลับตาลงพร้อมกับบอกตัวเองว่า พรุ่งนี้จะไปเยี่ยมพรต... นาน ๆ มีเหตุให้ต้อง ไปเยี่ยมเยียนกันบ้างก็ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้น ต่างคนก็ต่างอยู่ ต่างก็วุ่นวายด้วยเรื่องทำมา หากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ไม่ค่อยได้สนใจกัน ทั้ง ๆ ที่บางครั้งผมก็มาอยู่ใกล้เขาแค่นี้เอง ออกจากห้องประชุมแล้ว ผมก็คว้า กระเป๋าเดินลิ่วไปขึ้นรถที่เขาจัดไว้ให้ใช้โดย เฉพาะ บอกชื่อถนน บริเวณที่จะไปอย่าง คร่าว ๆ และชื่อร้านที่จำได้คลับคล้ายคลับคลา พอเป็นแนวทางให้คนขับรับทราบแล้ว ผมก็เอน หลังพิงเบาะ ถึงตอนนี้ก็นึกขำจึงหาคำพูดไว้คุย กับพรต กลัวเขาจะรู้ว่าผมมาเยี่ยมเพราะคิด อะไรบ้า ๆ ถ้าเขาจับความจริงได้ผมคงอายไม่ น้อยเหมือนกัน เพียงครู่เดียวรถก็มาจอดลงตรงหน้า ร้านพอดี หลายปีที่ไม่ได้ติดต่อกัน กิจการ ของครอบครัวเขาใหญ่โตก้าวหน้ามากกว่าที่ เคยเห็นสมัยเป็นนักคึกษาหลายเท่า พอผมบอกว่า “ขอพบคุณพรดด้วยครับ” พนักงาน หญิงหน้าตาดีก็มองผมแปลก ๆ แต่ท่าทาง อย่างผมบอกตรง ๆ ว่าถ้าตามีแวว ในศีรษะ มีสมองบรรจุอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดูแป๊บ เดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ระดับกระจอก ๆ “กรุณาเชิญข้างในเลยนะคะ เธอพาผมเดินทะลุหลังร้านผ่านสวน หย่อม ตรงไปยังเรือนไม้สักทรงไทยหลังเก่า ที่ผมกับเพื่อน ๆ เคยมาพักเที่ยวสงกรานต์กับ พรต “สวัสดีครับคุณแม่” แม้ท่านจะแก่ลง ไปมาก แต่ผมก็ยังจำได้แม่นยำว่าท่านคือคุณ แม่ที่แสนจะใจดีของพร "ผมชื่อโรจน์ครับ เป็นเพื่อนเรียนมหา วิทยาลัยเดียวกันกับพรต “คุณโรจน์หรือ... พรตพูดถึงคุณบ่อย ๆ ทราบข่าวเมื่อไหร่คะ” น้ำเสียงสั่นเครือและคำ ๗๘ เสื้อขาวผ้าด้ายดิบผ่าหน้าแบบเชือกผูก และ กางเกงขาก๊วยผ้าอย่างเดียวกัน เป็นเครื่องแต่งกาย ที่แปลก แต่นอกเหนือจากนั้นทุกอย่างไม่ว่า รูปร่างหน้าตาและแม้กระทั่งน้ำเสียงคือพรต... พฤษภาคม ๒dne