ภัยจากกิเลสและการทำดี : หน้า 13/126

พญาครุฑได้กดพญานาคให้นอนลงที่คาคบของ เมล็ดพืชที่นกกินก็จะงอกงามเจริญเติบโตขึ้น ต้นงิ้วใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วแหวะท้องจิกกินตับไตไส้พุง ปกคลุม ทำให้ต้นไม้ของข้าพเจ้าต้องตาย ถึง ส่วนซากก็ทิ้งลงในมหาสมุทร สำหรับต้นไทรที่ติดมาด้วยนั้น ถูกทิ้งอยู่ในป่างิ้ว นั่นเอง ขณะนั้นมีนกตัวหนึ่งบินมากินลูกไทร แล้วบิน ไปเกาะที่กิ่งงิ้ว รุกขเทวดาที่สิงสถิตอยู่ที่ต้นงิ้วตกใจจน ตัวสั่น พลอยทำให้ต้นงิ้วหวั่นไหวตั้งแต่ใบถึงราก แม้พื้นดินก็มีอาการสั่นสะเทือนไปด้วย พญาครุฑเห็นต้นงิ้วสั่นสะเทือน จึงถามว่า “เราจับนาคตัวยาวถึง ๑,๐๐๐ วา แล้วเราก็มี ร่างกายใหญ่โต รุกขเทวาท่านยังรองรับเราได้ไม่ หวั่นไหว ไม่สั่นสะเทือน แต่ทำไมกับเจ้านกตัวเล็ก ๆ มาเกาะท่านกลับต้องสั่นสะเทือนด้วย” “ท่านพญาครุฑ ท่านกินเนื้อสัตว์อื่นเป็น อาหาร แต่นกตัวนั้น จิกกินเมล็ดมะเดื่อ, เมล็ด โพธิ์ เมล็ดไทรเป็นอาหาร เมื่อมันกินแล้ว มันก็ ต้นไม้อื่น ๆ ก็เช่นกัน นกพวกนี้จะเอาพืชอื่นมา ฆ่าเสีย ด้วยการที่ต้นไม้นั้นเติบโตขึ้นมาปกคลุม นี่แหละพญาครุฑ ข้าพเจ้าคิดถึงภัยที่จะเกิดขึ้น ในอนาคต จึงได้สั่นสะเทือน พญาครุฑได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวสรรเสริญรุกขเทวา ที่ต้นงิ้วป่าว่า เป็นผู้รอบคอบ รู้จักระแวงภัยที่ควรระแวง ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นในอนาคต จากนั้น พญาครุฑจึงขับไล่นกตัวนั้นให้ออก ไปจากต้นงิ้ว นิทานชาดกเรื่องนี้ เป็น อดีตชาติหนึ่งของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อครั้งที่ทรงถือกำเนิด เป็นรุกขเทวดา และพญาครุฑเป็นพระสารีบุตร หลาน ๆ คะ รุกขเทวดาที่ฉลาดรอบคอบ ย่อม มองเห็นภัยที่อาจเกิดขึ้นกับต้นไม้ที่ตนอาศัย พวกเรา อาจจะมาถ่ายอุจจาระรดต้นไม้ที่ข้าพเจ้าอยู่ เป็นคน เราเคยคิดถึงภัยในอนาคตของเราหรือเปล่า ในวัฏสงสารอันยาวนานนี้ เรายังต้องเกิด ยังต้องเสี่ยง ภัยอันตรายรอบด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภัยจากกิเลส คือความโลภ โกรธ หลง หลาน ๆ จงคิดและเริ่มทำดีเสียตั้งแต่วินาทีนี้ เถิดค่ะ ด้วยการให้ทาน รักษาศีล และเจริญภาวนา เพื่อลดภัยจากกิเลสให้เบาบางลง อย่าประมาทว่า หลานยังอายุน้อย ยังเรียนหนังสือไม่จบ ขอให้คิดว่า ยิ่งเริ่มเร็วเท่าไร ก็เป็นผู้มองเห็นการณ์ไกล มองเห็นภัย ในอนาคต และเป็นผู้ไม่ประมาทค่ะ น้าอี๊ด กันยายน ๒๕๐๑ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๑