การทำงานและการพัฒนาจิตใจ : หน้า 75/126

ทำให้ไม่มีเวลาไปวัด ซึ่งก่อนบรรจุเข้าทำงาน เธอจะไปฟังธรรมตามวัดต่าง ๆ ในกรุงเทพฯ ทุกวันอาทิตย์ ขณะนั้นเธอยังปรารถนาจะทำงาน เกี่ยวกับพระศาสนา เพราะเธอประเมินผลว่า “หมูเห็นว่าการศึกษาของเราหลายด้าน ล้มเหลว เด็กจบออกไปแล้วไม่ได้ทำงานตาม ที่เรียนเป็นส่วนใหญ่ เช่นจบวิศวะบางคนก็ ไปเป็นครู จบการศึกษาก็ไปเป็นโฆษก ยิ่งวิชาที่ เขาเรียนกับเราไปนี่ยิ่งไม่ค่อยมีโอกาสได้ใช้ อีกหน่อยก็ลืมหมด จริง ๆ แล้วหมูเห็นว่าพระพุทธศาสนา เป็นสิ่งที่สามารถพัฒนาจิตใจคนอย่างแท้จริง เพราะหมูถือว่าการกระทำทุกอย่างมาจาก จิตใจ ก็เลยรู้สึกว่าจิตใจมันดิ้นรน อยากจะ ไปทำงานพระศาสนามากกว่า” - ถ่ายหน้าระเบียง อาคารเรียนของแผนกการดนตรี (Department of Music Education) ณ มหา วิทยาลัยเรดดิ้ง ประเทศอังกฤษ มีกัลยาณมิตร... รู้จักเป้าหมายชีวิต ขณะที่เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่ภาควิชา ชีววิทยา นักศึกษาในคณะวิทยาศาสตร์ได้ ร่วมกันจัดตั้งชมรมพุทธศาสตร์ขึ้น ประธาน ชมรมได้มาเชิญให้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรม ดร.ศิริพรก็รับด้วยความเต็มใจ จากนั้นจึงได้มี โอกาสมาวัดพระธรรมกายอีก เธอกล่าวว่า “ตอนช่วงแรก ๆ ที่มาวัดกับนักศึกษา หมูก็รู้สึกว่าวัดนี้ดี เหมาะกับวัยรุ่นมาก เพราะ นำศาสนามาสู่วัยรุ่น แต่คงจะไม่เหมาะกับ หมู” เธอรำลึกถึงความหลังอย่างมีความสุข “ทั้ง ๆ ที่หมูเป็นที่ปรึกษาชมรม แทนที่ เราจะเป็นคนให้ธรรมะแก่เด็ก แต่เด็กกลับเป็น คนพูดธรรมะให้ฟัง แล้วก็พยายามชวนให้หมู ไปร่วมปฏิบัติธรรมพร้อมกลุ่มกัลยาณมิตร กับหลวงพ่อธัมมชโยที่เชียงใหม่ ที่จริง เมื่อ ตอนก่อนหมูก็เพียงแต่สนใจพุทธศาสนาในแง่ ที่สามารถพัฒนาจิตใจคนเท่านั้น ยังไม่ถึงกับ เชื่อเรื่องนรก สวรรค์ หรอกค่ะ แต่พอไป ปฏิบัติธรรมครั้งแรก ก็เกิดความเชื่อมั่นตาม - หน้าหอประชุมที่ใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีมอบปริญญาบัตร ของมหาวิทยาลัยเรดดิ้ง กันยายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๗๔