การประชุมประจำปี : หน้า 91/126

กันยายน ๒๕๓๑ ประชุมนี้เขาได้ค้นหาจากประชาชนเอง เพื่อให้ได้ข้อ เท็จจริงแห่งสภาพของคนเหล่านั้น และเพื่อจะสอบถาม ความคิดเห็นจากคนเหล่านั้นเอง ถึงวิธีการที่จะเยียวยา ความเสื่อมโทรมที่เป็นอยู่ในเวลานั้น การประชุม ประจำปีครั้งที่สี่ได้กำหนดนโยบายสั้น ๆ ไว้ดังนี้ ๑. ลบล้างและเลิกระบบการจำนำจำนอง ให้เร็ว ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ๒. เพิ่มปริมาณการผลิตอาหารของเรา เช่น ข้าวโพด มันฝรั่ง น้ำเชื่อม ถั่ว หมู ไก่ ฯลฯ ขึ้นในบ้านของ เราเองให้มากกว่าที่จะซื้อเชื่อมาจากร้านขาย ๓. งดการใช้เวลาและจ่ายเงินให้หมดไปเปล่าใน วันเสาร์จากการเที่ยวเตร่ตามในเมือง จากการดื่มสุรา และกระทำตัวให้ชั่วช้าอย่างอื่น ๆ อีกหลายประการ ๔. ต่อต้านอยู่ตลอดเวลา ต่อการนำเที่ยว และ การตั้งค่ายพักแรม และพยายามจัดให้มีโรงเรียนที่ดีขึ้น โรงสวดที่ดีขึ้น ครูและผู้แสดงธรรมที่ดีขึ้น ๕. พยายามซื้อบ้าน จูงใจให้ชาวนิโกรทั้งหมด แลเห็นความจำเป็นที่จะต้องเป็นเจ้าของบ้านและไร่นา หรือไม่อาจมาเข้าโรงเรียนเกษตรศาสตร์ได้ นายมอริส เค. สัป แห่งนิวยอร์คผู้ล่วงลับไปแล้ว ได้บริจาคเงินให้ ซื้อรถเพื่อขนเครื่องนิทรรศการและเครื่องแสดงตัวอย่าง ไปยังบ้านประชาชน วิทยาลัยทัสดีก็ได้จัดรถเกษตร ศาสตร์จีสัป (The Jesup Agricultural Wagon) ขึ้น และ ออกปฏิบัติการในเดือนมิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๙ (ค.ศ. ๑๙๐๖) นายธอมัส เอม. แค็มป์แบลล์ ซึ่งเรียนสำเร็จ วิชาการเกษตรศาสตร์ในปีนั้น ได้รับหน้าที่เป็นผู้แสดง ตัวอย่าง รถได้บรรทุก เครื่องมือแยกครีม เครื่องตรวจน้ำนม เครื่องทำเนยอย่างปั่นด้วยมือ ไถเหล็กกล้าเทียมม้าคู่ ไถเหล็กกล้าเทียมม้าเดี่ยว เครื่องกระจายดินและถอน วัชพืชต่าง ๆ (a diverse caltivator) คราดชนิดฟันแหลม มิดเดิล เบิสเตอร์ (a middle burster) และชุดเครื่องมือ ทำสวน ภายหลังได้ถอนเครื่องแยกครีมออกไปเสีย (เพราะไม่มีครีม) แล้ววาง กรงใหญ่ใส่แม่โคพันธุ์ มาตรฐานแทน เดิมคณะนี้จะออกปฏิบัติการเฉพาะใน จังหวัดเมคอนเท่านั้น แต่ข่าวเรื่องโรงเรียนเกษตรเคลื่อนที่ และมิใช่แต่เพียงจะมีเป็นกรรมสิทธิ์เท่านั้น หากต้องทำ ได้แพร่สะพัดออกไป เป็นเหตุให้มีคำเชิญจากคนผิวดำ ให้สวยงามและทำให้เจริญขึ้นด้วย ฉะนั้น จะเห็นได้ว่า จุดหมายของวอชิงตันนั้น สูงส่ง เขาได้กำหนดแผนการขึ้น แต่คาร์เว่อร์ได้ชี้แจงให้ เห็นว่า จะอำนวยการตามแผนการไปจากทัสดีก็เพียงแห่ง เดียวนั้นไม่พอ เขาเน้นว่า “เราต้องออกไปหาเขาและแสดงให้เขา เห็น ไม่ใช่จะผลิตอย่างไรเท่านั้น หากให้รู้ว่าจะผลิต สิ่งใดแล้วจะใช้มันทำประโยชน์อย่างไรด้วย” “เราต้องสร้างเรือนให้แก่เขาขึ้นในชุมชนของเขา และสอนเขาให้รู้วิธีที่จะอยู่ในเรือนนั้นอย่างถูกต้อง เราต้องนำไม้ดอกมาจากป่าและปลูกลงในลานบ้าน ของเขา และพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า เขาเองก็สามารถเลี้ยงแม่ โคที่ให้นมแก่เขาได้” รับรอง ถ้อยคำทั้งหมดนี้ นายบูเก้อร์ ที. วอชิงตันพยักหน้า ด้วยเหตุนี้ โรงเรียนเกษตรศาสตร์เคลื่อนที่จึง ได้กลายเป็นความจริงขึ้น นายบุกเกอร์ วอชิงตัน ได้ตั้ง กรรมการขึ้นคณะหนึ่ง ให้ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์เป็น ประธานกรรมการ มอบให้วางแผนการเฉพาะขึ้นสำหรับ รถแสดงตัวอย่าง รวมทั้งรายการเครื่องมือเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่จะขนให้ไปถึงประตูบ้านของชาวไร่ชาวนาที่ไม่ได้มา เข้ามาอย่างรวดเร็ว จึงจำเป็นต้องขยายกิจกรรมให้ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๙๑