การนุ่งน้อยห่มน้อยของหญิงไทย : หน้า 97/126

คําบว่า กับที่แล้ว โยมคำแสนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวขึ้นเป็นเชิง “แต่ผมเห็นว่า เรื่องการนุ่งน้อยห่มน้อยนี่หญิงไทย เราตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ก็นิยมนุ่งน้อยห่มน้อยเหมือนกัน เฉพาะอย่างยิ่งในเวลาทำงานหนัก ๆ เช่นตักน้ำ ตำ ข้าว หรือทำงานบ้าน หญิงไทยปิดส่วนบนของร่างกาย ด้วยผ้าสไบผืนเดียว บางทีก็เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง ไม่มี อะไรปิดเลย” “เป็นความจริง” อาตมายอมรับ “แต่อาตมาอยาก “จริงของท่าน” โยมคำแสนกล่าวเสริม “บางทีพวก เรายังพูดกันแบบตลก ๆ ว่า เมื่อถันทั้งสองเป็นถุงกาแฟ หรือเป็นรองเท้าแตะห้อยฝาแล้วก็หมดค่า” ว่าแล้วเขาก็ หัวเราะอย่างพออกพอใจคนเดียว ขณะที่เราสนทนากันมาถึงตอนนี้ โยมทองและ ชาวบ้านคนอื่น ๆ อีก ๔-๕ คน ก็ขึ้นมาบนบ้านพร้อม ด้วยขันข้าว “ผมคอยอยู่ตั้งนาน นึกว่าท่านจะไปโปรด” โยม ทองพูดขึ้น ขณะปูผ้าขาวม้าลงบนพื้นแล้วกราบ “เมื่อไม่ จะถามโยมดูก่อนว่า หญิงที่เปิดอวัยวะส่วนบนดังที่โยม เห็นท่านไป และมีคนเห็นท่านขึ้นบ้านนายคำแสน จึง เล่านั้นเป็นหญิงสาววัยรุ่น หรือเป็นหญิงสาววัยกลางคน ที่มีครอบครัวมีบุตรแล้ว?” “เป็นหญิงที่มีครอบครัวมีบุตรแล้ว” “นั่นแสดงว่าหญิงไทย รู้จักกาลเวลาที่ควรเปิดและ ไม่ควรเปิด ในวัยรุ่นสาว เมื่ออวัยวะยังสวยงามเต่งตึง เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัดยินดีแก่ผู้พบเห็น เขาจะปกปิด อย่างมิดชิด แต่เมื่อแต่งงานแล้ว มีบุตรหลายคนแล้ว อวัยวะหย่อนยาน หมดความสวยงามแล้ว เขาจึงจะเปิด เผย เพราะแม้คนจะพบเห็นเข้า ก็จะไม่เกิดความกำหนัด ยินดีแต่ประการใด" ตามมาทำบุญด้วย” “ขอโทษด้วยนะลุง” โยมคำแสนยกมือไหว้โยม ทองผู้อาวุโสกว่า “ผมมีเรื่องเดือดร้อนที่จะต้องขอความ ช่วยเหลือจากท่าน จึงได้นิมนต์ท่านขึ้นบ้าน” “เรื่องดวงตามันใช่ไหมล่ะ?” โยมทองถาม พลางยกขันข้าวถวายอาตมา “แล้วเป็นไงบ้าง?” “เรียบร้อยแล้ว” โยมคำแสนตอบ “หมายความว่ายังไง?” โยมแก้วถามทำท่าทาง ตกใจ “คำว่า “เรียบร้อยแล้ว” มันมีความหมายสองง่าม สองแง่อยู่นะ” กัลยาณมิตร ๙๗ กันยายน ๒๕๐๑