การแสดงคอนเสิร์ต : หน้า 90/126

ความคิดของโลแกนแล่นไปไกลถึงทุก ๆ อย่างที่อาจจะ อย่างแท้จริง เขาได้เห็น “กระท่อมที่สกปรกจวนพังเป็น ต้องเตรียมการด้วย เขาเลิกสงสัยในเรื่องใด ๆ ที่เสนอ จำนวนร้อย ๆ กระท่อมเหล่านั้นชาวนิโกรร่างกายผอม โดยนักวิทยาศาสตร์ผู้สงบเงียบและผอมบางที่มาจาก และจนกรอบอย่างหมดความหวังเป็นผู้เช่าอยู่ ผู้ซึ่งได้ ภาคเหนือผู้นี้ งานทั้งหมดของคาร์เวอร์เคยได้ผล ดังนั้นบัดนี้เขาจึงไม่รั้งรอเลยจนนิดเดียว เขาได้เขียนหนังสือเวียนส่งออกไป ในหนังสือ เหล่านั้นประกาศอย่างสั้น ๆ ว่า “ศาสตราจารย์คาร์เวอร์ จะร่วมแสดงในวงคอนเสิร์ท” ในวันนั้น ๆ ณ เมืองนั้น ๆ เขาบอกด้วยว่า ศาสตราจารย์คาร์เวอร์ เป็นนัก ดนตรีที่ได้รับการฝึกมาจากซิมป์สันวิทยาลัย เขา ได้สำเร็จการศึกษาจาก ไอโอว่า สเตต วิทยาลัย และ ดิ้นรนพยายามทำงานปีแล้วปีเล่าอยู่ในไร่ฝ่ายและในบึง ที่หมักหมมเชื้อโรคเพื่อยังชีพความเป็นอยู่อันทารุณนั้น เมื่อเสร็จงานประจำวันแล้วคนเหล่านั้นก็กลับมาพักที่ กระท่อมอันสร้างขึ้นอย่างหยาบ ๆ มีห้องเดียวหรือสอง ห้อง หรือมาพักที่เรือนไม้สนอันขรุขระ ครอบครัวเป็น อันมากมีจำนวนคนเกินกว่าหนึ่งโหลนับตั้งแต่ทารกที่ยัง ต้องอุ้มอยู่ขึ้นไปจนถึงคนชราแก่หง่อมทำอะไรไม่ได้ ในกระท่อมเหล่านั้นเป็นทั้งที่รับประทานอาหารที่นอน คอกหมูตามธรรมดาอยู่ที่ประตูบ้าน บ่อน้ำมากแห่งอยู่ที่ เชิงเขาห่างจากคอกหมูและที่อยู่ใกล้ก็มี หน้าต่างกรอบ หน้าต่างกับฉากกำบัง เหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้จัก บัดนี้เป็นอาจารย์อยู่ในคณะสถาบันฝึกหัดครูและ และที่อยู่รวมกัน มักมีเตียงนอนหนึ่งหรือสองเตียงเท่านั้น อุตสาหกรรมแห่งทัสคี ในระหว่างนั้น เมื่อเขาอาจเจียดเวลาได้จากชั้น เรียนจากห้องทดลอง และจากงานไร่นา เขาก็นำมาใช้ ในการฝึกซ้อม นิสิตได้ยินการฝึกซ้อมดนตรีก็หยุดฟัง ณ บัดนี้นิสิตทั้งหลายเลิกสงสัยในกิจการใด ๆ ที่คาร์เวอร์ กระทําด้วยเหมือนกัน ต่อมามีผู้พิศวงโดยที่เห็นเสื้อเต็มยศ เสื้อกั๊ก และ กางเกงลำลองแบบอังกฤษแขวนอยู่ในห้องน้ำของคาร์เวอร์ คาร์เว่อร์ไม่เคยสวมมันเลย และนิสิตก็ได้แต่หัวเราะ กันคิก ๆ ไปตามเคยในเมื่อมีการถูกถามกันขึ้น ที่จริงเขา ได้จัดมันไว้สำหรับใช้ในงานคอนเสิร์ทท่องเที่ยว เมื่อโรงเรียนปิดภาคฤดูร้อน คาร์เวอร์ก็ออก เดินทาง เขาได้แสดงครั้งแรกที่ในเมืองมอนต์กอเมอรี่ รัฐอาลาบาม่า เขาหลีกเลี่ยงจากเมืองใหญ่ ๆ เขาได้ ไปตามทางที่ไม่เจริญ (Black Belt) เข้าไปในมิส สลิปปี้ และกลับทางหลุยสิอาน่า เข้าในจอร์เจีย คาร์เวอร์ได้ แสดงในโรงสวดต่าง ๆ ทั้งที่เป็นของคนขาวและคนดำ ในโรงเรียน ในห้องประชุม บางทีก็ในฉางข้าว เขาเล่น อาในที่เก่าชำรุดเสียงผิดระดับ และบางทีก็เล่นออร์แกน ที่เลวเต็มที่ บทเพลงของเขาที่ได้เตรียมไปมีไม่กี่เพลง แต่ก็ครบถ้วนตามที่ต้องการ คือมีเพลง “ลาโก้” และ “เดอะ เฟลาเวอร์ ซอง” ของแฮนเต็ล (Handel's 'Largo" “The Flower Song”) เพลง “วู้ดแลนด์สเกตช์” ของ แม็กโดเวลล์ (McDowell's "Woodland Sketches) เขาได้ เล่นเพลงนำอย่างพื้น ๆ ก่อนเสมอ แล้วก็ผสมประสานกับ ทํานองเพลงทางภาคใต้ของเขาเอง ผู้ชมชอบทั้งทำนองดนตรีและศิลปิน ขั้นบันไดก็น่ากลัวอันตรายในเวลาก้าวขึ้นลง บ้านที่ไม่มี ห้องน้ำห้องส้วมมีมากจนนับไม่ถ้วน และแห่งที่มีห้องน้ำ ห้องส้วมก็ทำบานประตูด้วยกระดานสองสามแผ่น ตอกตะปูอย่างหยาบ ๆ ทำเป็นกรอบ และใช้ผ้ากระสอบ กรุแผ่นบานประตูนั้น" ครั้งหนึ่งคาร์เวอร์ถูกขว้างด้วย ก้อนหินที่ในเมือง เพราะสุนทรพจน์ของเขาส่อให้รู้ว่าเขา เป็นคนแปลกหน้า ราวกลางเดือนสิงหาคม คาร์เว่อร์ได้กลับมายัง ทัสดีก็ เขาได้เงินมาพอสำหรับซื้อหาเครื่องอุปกรณ์ในการ ไร่นาของเขา แต่เขายังได้สิ่งที่ดีกว่านั้นอีก คือแผนการซึ่ง กำลังเป็นรูปร่างขึ้นในความดำริของเขา ทัสดีก็จะต้อง ออกไปหาประชาชนเหล่านั้น เพราะประชาชนไม่ อาจจะมาหาทัสดีก็ได้ คาร์เวอร์กับวอชิงตันได้นั่ง สนทนากันถึงเรื่องนี้อยู่นาน เขาทั้งสองได้เดินไปด้วยกัน และคาร์เวอร์ได้ชี้ให้เขาชมงานที่ได้ทำสำเร็จไปแล้ว ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๕ (ค.ศ. ๑๙๙๒) เป็นต้นมา นายวอชิงตันได้จัดให้มีการประชุมประจำปีของพวก ชาวไร่ชาวนานิโกรขึ้นที่ทัสดีดี มีคนมาประชุมนับจำนวน เป็นร้อย ๆ เดินมาด้วยเท้า โดยมากเดินมาเป็นระยะทาง ไกล บ้างก็มาด้วยรถเทียมโต ความมุ่งหมายของนาย วอชิงตัน คือ “เพื่อนำคนเหล่านั้นมาร่วมประชุมกันอย่างเงียบ ๆ เป็นการร่วมประชุมระหว่างผู้แทนชาวไร่นาผู้ทำงานหนัก และช่างเครื่องจักรกล-อันเป็นกระดูกและเส้นเอ็นของเผ่า บัดนี้นับเป็นครั้งแรก ที่คาร์เวอร์ได้เห็นทางภาคใต้ นิโกร พร้อมทั้งพระผู้สอนกับครูบาอาจารย์” ในการ ๐ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org นายน พdo