นิทานชาดกและการไม่ประมาท : หน้า 12/126

เล่านิทานให้หลานฟัง โดย น้าอี๊ด Sทยเทวด สวัสดีค่ะ หลาน ๆ ที่น่ารักทุกคน ผู้ไม่ประมาท ผู้ที่ไม่ประมาท คือผู้ที่รู้จักระแวงภัยที่ควรระแวง พญาครุฑดำลงไปจับพญานาคทางด้านหาง ภัยที่ควรระแวงนั้นก็ได้แก่ กิเลส หรือความโลภ โกรธ แล้วบินขึ้นเหนือน้ำ พญานาคถูกโฉบห้อยหัวลงอย่างนั้น หลง ซึ่งถ้าเราปล่อยให้มันเจริญเติบโตงอกงามในใจ ก็สำรอกอาหารที่กินออกมาหมดจนตัวเบา พญาครุฑ ของเราแล้ว มันก็จะทำลายคุณงามความดีในตัวเรา โฉบพญานาคไปยังที่อยู่ของตนในป่างิ้ว (สิมพลี) ขณะ เหมือนต้นไทรเล็ก ๆ ที่งอกอยู่บนต้นไม้อื่น แล้วเติบโต ที่พญานาคถูกโฉบหัวห้อยอยู่นั้น ก็บังเกิดความคิด ขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด มันก็ทำลายต้นไม้ที่มันเป็นผู้ อาศัยนั้นเสีย ดังนิทานชาดกเรื่อง “โกฏสิมพชาดก” ที่น้าอี๊ดกำลังจะเล่าให้ฟังนี่แหละค่ะ ขึ้นว่า “เราจะเอาตัวพันต้นไทรใหญ่ไว้ ไม่ให้พญา ครุฑพาเราไปได้...” ในอดีตกาล พญาครุฑตัวหนึ่งได้เนรมิตกาย ต้นหนึ่ง แต่เพราะการที่ทั้งพญาครุฑและพญานาค ตนเองให้ใหญ่โตถึง ๑๕๐ โยชน์ ก็ประมาณ ๒,๕๐๐ มีกำลังมากมายมหาศาล ก็กลับกลายเป็นว่า ทั้งสอง กิโลเมตรน่ะค่ะ ที่พญาครุฑต้องเนรมิตตัวเองให้ ได้ถอนต้นไทรใหญ่ติดไปด้วย แต่พญานาคก็ไม่ยอม ใหญ่ขนาดนั้นก็เพื่อจะได้บินดิ่งไปจับพญานาค ซึ่งมี คลายตนออกจากต้นไทร จนกระทั่งพญาครุฑบินไปถึง ลำตัวยาวถึง ๑,๐๐๐ วา ที่ในมหาสมุทรได้ ป่างิ้ว m gon ๑๐ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๔๓๑ kalyanamitra.ofe