ความสัมพันธ์ในครอบครัว : หน้า 110/126

กับคนขับรถแท็กซี่ พอหิ้วกระเป๋าเข้าบ้านเสียง ดิ้นรนต่อสู้ อีกอย่างที่ทนได้ทุกวันนี้ก็เพื่อลูก” หัวเราะของพ่อ เสียงร้องดีใจแบบเด็กก็ดังลั่น ขึ้นมาอีก “ไชโย ปุยกับคุณตาชนะแล้ว” ใจผมเต้นแรงแทบคับอก วางกระเป๋าได้ ก็รีบขึ้นไปสมทบ ในห้องมีพ่อ นรี สนธิ และ ตาปุยนั่งล้อมเล่นทายปัญหากันอยู่ อีกคนที่ผมหวังจะได้พบกลับไม่มี... “หนูกับคุณสนธิไปรับตาปุยมาเมื่อเช้านี้ ค่ะ เย็นนี้คุณปานไหมจะแวะมาทานข้าวด้วย” นรีบอกขณะที่ตาปุยยกมือไหว้สวัสดีผม ผ่อนลมออกจากอก “อีกไม่นานก็ได้ พบ เป็นเอามากเลยนะเรา” ผมทั้งปลอบทั้ง สมเพชตัวเองอยู่ในใจ “แม่มาแล้ว ๆ ๆ” ตาปุยตะโกนลั่นพลาง วิ่งออกไปรับ ไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างความ ดีใจของผมกับของตาปุย ใครจะมากกว่ากัน “สวัสดีค่ะ” ไหว้สวัสดีกับผมแล้วเธอก็ หันไปทักทายลูก “ทำอะไรแตกบ้างจ๊ะวันนี้” เออนะ ไม่ว่าจะพูดอะไรช่างถูกใจไปหมด ผมจึงยืนกอดอกฟังแม่กับลูกคุยกันไปเรื่อย ๆ “ไม่แตกเลยครับแม่ แม่รู้ไหมคุณตา ตอบปัญหาเก๊งเก่ง นารีก็เก่ง แต่น้าสนธิไม่เป็น เลยสู้น้ารีไม่ได้” “พูดอย่างนี้วันหลังคุณน้าสนธิก็ไม่ ไปรับปุยมาเล่นด้วยแล้ว” “ปุยว่าน้าสนธิก็เก่งเหมือนกันแต่น้า เก่งกว่านิดหน่อย” ตาปุยรีบเปลี่ยนคำพูด “แหม เรานี่เอาตัวรอดได้ทุกเรื่องเลย นะ” พ่อพูดพลางหัวเราะชอบอกชอบใจ “มีอะไรหรือเปล่าครับ ถ้าผมช่วยได้ผม ก็ยินดี อย่าเกรงใจคิดว่าผมเป็นเพียงคนอื่น ที่ผมฝากคำถามไว้ คุณปานไหมพอจะให้ คำตอบได้แล้วยังครับ” “ดิฉัน...” “ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ มีเวลาอีกถมเถ ไป บอกผมได้ไหมก่อนนอนคุณอธิษฐานขอ อะไรบ้าง” “มีอะไรหรือคะ” “เปล่า ผมเพียงอยากรู้เท่านั้นเอง” “ขอบารมีคุณพระศรีรัตนตรัยช่วย คุ้มครองปกป้องพ่อแม่ ดิฉันและลูกรวมทั้ง ญาติ ๆ ผู้มีพระคุณทั้งหลาย บรรดาเจ้า กรรมนายเวร สรรพสัตว์ทั้งปวงที่เคย เกี่ยวข้องผูกพันกันมาทุกภพทุกชาติทุก อนันตจักรวาล ให้มีแต่ความสุข ปราศจาก ทุกข์ มีสัมมาทิฐิ สามารถสร้างบุญบารมี เพื่อบรรลุมรรคผลนิพพานได้โดยง่ายค่ะ” “ฟังคล้ายกับที่ผมได้ยินหลวงพ่อที่วัด พระธรรมกายสอนนะครับ” มาแล้ว” “ค่ะ ดิฉันจำมาใช้เพียงบางส่วน” “ไม่ทราบว่าคุณเคยไปวัดพระธรรมกาย “ดิฉันเข้าวัดมาปีกว่าแล้วนะคะ ญาติ ของคนไข้พาดิฉันไป คุณวิโรจน์ล่ะคะเข้าวัด เพียงแค่ขอให้สามีที่ล่วงลับไปแล้วหมดทุกข์ มานานแล้วหรือคะ” “ไม่นานหรอกครับเพิ่งต้นปีนี้เอง” “ก่อนเข้าวัดดิฉันมักจะแผ่เมตตาซ้ำ ๆ หมดทรมานหมดความเจ็บปวด ภัยใด ๆ อย่า “ทำไมหรือครับ ขอโทษสามีคุณปาน ได้กล้ำกรายเขาอีก" ไหมตายเพราะเหตุใด” “เครื่องบินที่เขาขับเกิดขัดข้องระหว่าง การฝึกซ้อมค่ะ สภาพศพของเขายังติดตาดิฉัน มาจนทุกวันนี้ อุบัติเหตุไม่ว่าเพราะอะไรก็ให้ แต่ความเจ็บปวดนะคะ ทุกข์ทรมานอันใด ถ้าแบ่งมาได้ดิฉันขอรับไว้เพียงผู้เดียว ไม่ อยากให้เขาเจ็บปวดต่อไปไม่ว่าชาติไหน ๆ” “ตั้งใจมากถึงขนาดนั้นเลยหรือครับ” “ค่ะ ถ้าดิฉันสามารถทำได้ ดิฉันอยาก จะให้คนที่ดิฉันรักมีความสุขทุก ๆ คน “ขออนุโมทนาด้วยนะครับ” บางทีถ้า เราเคยผูกพันกันมาก่อน “ค่ะ คุณวิโรจน์คะ พอปุ๋ยจบประถม 5 แล้วดิฉันจะให้ลูกบวชเณรค่ะ” “ช่วงปิดเทอมหรือเปล่าครับ แล้วเรื่อง สอบเข้าเรียนต่อมัธยมของแกล่ะ” “ดิฉันจะให้ลูกบวชตลอดไปไม่สึกค่ะ” “ทำไมเด็กตัวแค่นี้จะบังคับให้บวชโดย ไม่สึก ไม่โหดไปหน่อยหรือ ขอโทษ ผมว่าควร “เหนื่อยมากไหมครับ” ผมถามระหว่าง ขับรถพาเธอกับลูกไปส่งบ้าน “ชินแล้วค่ะ” “เก่งนะ ตัวคนเดียวยังช่วยตัวเองกับลูก ได้ถึงเพียงนี้" “ความจำเป็นบังคับน่ะค่ะทำให้ต้อง ๑๑๐ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๔๓๑ Kalyanamitra.org