การบวชและการศึกษา : หน้า 111/126

พูดจาตกลงกับลูกแล้ว ดิฉัน ก็พาลูกสวดมนต์อธิษฐาน ขอให้ลูกปลอดจากภัยทุกประการ เพื่อจะได้มีโอกาสบวชเข้าไปศึกษาพระธรรมตั้งแต่เด็ก ทุกวันนี้ดิฉันจึงอยู่ระหว่างการนับเวลาถอยหลัง เวลาของดิฉันกับลูกลดน้อยลงทุกที... ให้แกมีโอกาสตัดสินใจด้วยตัวเองจะดีกว่า นะครับ "ดิฉันไม่ได้บังคับ เพียงแต่ให้คำแนะนำ และชักจูงบ้าง ซึ่งลูกได้รับปากกับดิฉันแล้ว” “ทำไม ผมไม่เข้าใจเลย คุณทำอย่างนี้ เพื่ออะไร” “เป็นเหตุผลของเราสองคนแม่ลูกค่ะ เมื่อปีที่แล้วดิฉันไปวัดที่ปทุมฯ กับเพื่อน คุณแม่ เขาเป็นประธานทอดกฐิน วันนั้นพอพิธีเสร็จ ดิฉันพาลูกเข้าไปกราบลาท่านพระครูพร้อมกับ คนอื่น ใครกราบท่านก็ให้พร พอดิฉันกราบลง ท่านกลับเรียกเข้าไปใกล้ ๆ ถามว่า...คุณโยม รักลูกชายมากใช่ไหม ถ้ารักมากอาตมา ชอนะ จบ ป. 5 แล้วส่งมาบวชอยู่กับ อาตมา ปีนี้เรียนชั้นไหนแล้วล่ะ เอ้อ อีกสองปีส่งมายังทัน หมั่นใส่บาตรสวด มนต์ไหว้พระทุกวันด้วยนะ....ตอนนั้นดิฉันก็ ไม่ได้คิดอะไร เห็นว่าเป็นการชวนแบบธรรมดาๆ เท่านั้น ไม่กี่วันต่อมาดิฉันพาลูกไปซื้อของ ขากลับกำลังจะข้ามถนน รถแท็กซี่ไม่รู้วิ่งมา จากไหนหลบเราแล้วไปชนรถเมล์ ไม่มีใคร รอดชีวิตเลยสักคน ดิฉันกับลูกตกใจกลัว ยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น อีกไม่กี่วันต่อมาก็ประสบ เหตุแบบเดียวกันอีก ความกลัวคราวนี้ทำให้ นึกถึงคำพูดของท่านพระครูขึ้นมาได้ ก็เลย ปรึกษากันแม่ลูก ปุยเป็นเด็กก็จริงแต่บางครั้ง นยายน ๒๕ne บางเรื่องก็พูดจาเป็นผู้ใหญ่....ปุยบวชก็ได้แม่จะ ได้สบายใจ ปุยอยู่วัดแม่ไปเยี่ยมบ่อย ๆ ก็ได้ กว่าตายจากกันนะแม่... พูดจาตกลงกับลูกแล้วดิฉันก็พาลูก สวดมนต์อธิษฐานขอให้ลูกปลอดจากภัยทุก ประการ เพื่อจะได้มีโอกาสบวช เข้าไปศึกษา พระธรรมตั้งแต่ยังเด็ก ทุกวันนี้ดิฉันจึงอยู่ ระหว่างการนับเวลาถอยหลัง เวลาของดิฉัน กับลูกลดน้อยลงทุกที เห็นแกดื้อหรือชนมากก็ ไม่อยากว่าไม่อยากดี เพราะอีกไม่นานก็จะ ไม่มีโอกาสเล่นชนเป็นเด็กให้ดิฉันเห็นอีก” “คิดบ้างไหมว่าเพราะคุณตกใจมาก เกินไปก็เลยถูกทักเอาว่าเป็นลางบอกเหตุ” “ก็คงมีส่วนด้วย หลังจากเหตุการณ์นี้ ผ่านไปแล้ว ก็มีเหตุอย่างอื่นเกิดขึ้นมาซ้อน ๆ ความเดือดร้อนมันคลุมไปหมดทั้งที่บ้านและที่ ทำงาน เพื่อตัดปัญหาดิฉันจึงต้องลาออกจาก งานมาเป็นพยาบาลพิเศษเพียงอย่างเดียว” “เกิดอะไรขึ้นพอจะเล่าให้ผมฟังบ้าง ใต้โหม “ก่อนนี้ชอยบ้านของดิฉันเปลี่ยวมาก คนงานหญิงถูกฆ่าข่มขืนในซอย ขโมยก็ชุกชุม วันหนึ่งดิฉันตื่นขึ้นมากลางดึกเห็นคนกำลังงัด บ้าน กลัวจนพูดไม่ออก ไม่ใช่เสียดายของ เพราะในบ้านไม่มีของมีค่า แต่กลัวถูกข่มเหง กลัวลูกถูกทำร้าย พอตั้งสติได้ก็ปลุกลูกจะให้ Kalyanamitra.org แกเตรียมตัวไว้เผื่อเกิดอะไรขึ้น บังเอิญแก่ตัวเงีย มือไปปัดกระป๋องออมสินที่หัวเตียงหล่นลงมา แล้วร้องดังขึ้น เสียงงัดบ้านก็เลยเงียบไป ดิฉัน นอนไม่หลับทั้งคืนได้ยินเสียงจิ้งจกร้องยังผวา หลายวันที่ดิฉันติดประกาศแบ่งห้องให้เช่าแล้ว คอยเฝ้ารอคนมาติดต่อ การงานแทบไม่เป็น อันทำ ช่วงนั้นคุณแม่ก็ล้มป่วย พอได้คนเช่า ดิฉันก็เลยตัดสินใจลาออกจากงานไปเฝ้าไข้ คุณแม่” “แล้วตาปุยล่ะครับ” “เอาไปด้วยค่ะ พอดีเป็นช่วงโรงเรียน "คิดจะกลับไปอยู่ต่างจังหวัดกับท่าน บ้างไหมครับ- “ไม่ค่ะ คุณพ่อเห็นลำบากก็ชวนให้ กลับไปอยู่ด้วยกัน ดิฉันเห็นว่าจะเป็นการ สร้างปัญหาให้ท่านหนักใจเปล่า ๆ เพราะพี่ สะใภ้ของดิฉันค่อนข้างใจแคบ เราเรียนหนังสือ มาด้วยกันดิฉันรู้จักเขาดี จึงปฏิเสธคุณพ่อไป ส่วนคุณแม่ท่านเข้าใจจึงไม่เอ่ยปากชวน “ผมเห็นใจคุณจริง ๆ” "ขอบคุณค่ะ แต่ก็ดีเหมือนกัน ความ ลำบากทุลักทุเลนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของความ ทรงจําของดิฉันต่อไปในภายหน้า ก่อนอธิษ ฐานให้ลูกบวช ดิฉันคิดแล้วคิดอีก คิดว่าเมื่อ ลูกบวชแล้วดิฉันจะอยู่อย่างไร" “ทางชีวิตที่คุณเลือกให้ตาปุยนี้จะ เปลี่ยนแปลงได้ไหม" “คงไม่ได้เพราะเราอธิษฐานต่อหน้า พระพุทธรูปแล้ว คุณวิโรจน์คะ เสาไฟฟ้า ข้างหน้าคือบ้านของดิฉันค่ะ" รอจนสองคนแม่ลูกเข้าบ้านแล้วผมจึง ถอยรถกลับออกมา สักครู่จึงนึกถึงคำพูดของ เธอที่ว่า...ก่อนอธิษฐานให้ลูกบวชดิฉันคิดแล้ว คิดอีก คิดว่าเมื่อลูกบวชแล้วจะอยู่อย่างไร... เวลานี้เธออธิษฐานไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นเธอต้อง รู้แล้วสิว่าจะอยู่อย่างไร.... “ทำไมเพิ่งมานึกได้ตอนนี้นะ..." อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ลดล