การเยี่ยมเด็กสาวนักศึกษา : หน้า 101/126

กันยายน ๒๔๓๑ เรองสน โดย อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล ยังไม่สายเกินไป หลังจากเราไปทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ป้าก็ไม่ว่างซักที” น้ำเสียงที่พูดสะดุดใจข้าพเจ้า ตามปกติ เมื่อวันอาทิตย์ต้นเดือน วันที่ ๕ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๓๑ มีการรักษาศีล ถวาย สังฆทาน เจริญภาวนา และปล่อยสัตว์ปล่อย ปลาให้ทานชีวิตแล้ว กัลยาณมิตรผู้หนึ่งมา ชวนข้าพเจ้าไปเยี่ยมเด็กสาวนักศึกษาที่คุ้นเคย กันซึ่งป่วยอยู่ที่บ้านแถว ๆ ลาดพร้าว เขา บอกว่า “คนป่วยบ่นอยากพบหลวงพ่อ อยากพบ ป่า ตามที่หนูเห็นเขามีอาการหนักมาก หน้าตา เหมือนศพที่ขึ้นอืด เห็นแล้วน่ากลัวจังเลยค่ะ” ข้าพเจ้าฟังแล้วนึกไม่ออกว่าเด็กเป็น โรคอะไร จึงถามเขาไปว่า “เขาไม่สบายเป็นโรคอะไร ทำไมจึงว่า หน้าตาขึ้นอืดเสียก่อนตายยังงั้นล่ะ” “หนูยังไม่รู้เรื่องแน่นอนนัก อยากให้ คุณป้าลองคุยด้วย เขาอาจจะบอกอะไรละเอียด เพราะเขารักคุณป้าอยู่ เท่าที่ไปเยี่ยมมา หนูพอ จับเค้าๆ ได้ว่าเป็นการทำร้ายตัวเอง เหมือน จะประท้วงอะไรซักอย่างน่ะค่ะ” คนเล่าอธิบาย อาการและสาเหตุโดยย่อ พอได้ยินคำว่า “ประท้วง” ข้าพเจ้า รู้สึกใจหายวูบ เพราะนึกถึงภาพเหตุการณ์ ครั้งสุดท้ายที่ได้พบกันเมื่อวันวิสาขบูชา ๓๐ พฤษภาคม เด็กสาวผู้นี้วิ่งเข้ามาหา ข้าพเจ้า ทำความเคารพแล้วพูดว่า ทั้งอ่อนเศร้าแฝงความหดหูประหลาด แต่ขณะ นั้นมีอาจารย์จากวิทยาลัยเทคนิค จังหวัด เชียงใหม่กำลังไต่ถามปัญหาธรรมปฏิบัติ บางอย่างอยู่หลายคน ข้าพเจ้าจึงได้แต่กล่าว กับเธอว่า อีกสักครู่ให้มาพบกันใหม่ แต่แล้ววันนั้นเราก็ไม่ได้พบกันอีก เพราะ ผู้คนมากมาย และข้าพเจ้าก็ย้ายที่นั่งใหม่ตอน กลางวัน ทั้งผู้คนที่ข้าพเจ้าต้องพูดคุยทักทาย ด้วยก็มีจำนวนมากจนจำไม่ไหว ทำให้ลืมเรื่อง ของเธอไปเสียสนิท เมื่อต้องมานึกถึงใหม่ ในเวลานี้ ความคิดคำนึงจึงย้อนทวนไปถึง วันเก่า ๆ ที่เคยได้พบกัน คำพูดซ้ำ ๆ ประโยค หนึ่งที่ข้าพเจ้านึกออกขึ้นมาทันที คือเด็กสาว ผู้นี้ชอบพูดกับข้าพเจ้าว่า “ป้าจ๋า ทำไมหนูจึงไม่เกิดเป็นลูกของป้า เป็นน้องพี่ยิ้มก็ได้” (ยิ้ม เป็นชื่อเล่นลูกสาว ของข้าพเจ้า) หรือมิฉะนั้นก็จะเป็นประโยคว่า “หนูอยากให้ป้าเป็นแม่ของหนูจัง ขอให้ หนูเรียกป้าว่าแม่นะคะ” แล้วหลายครั้งหลายหน ที่เธอจะเรียกข้าพเจ้าว่า “แม่” เวลาเราพูด คุยกัน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าพเจ้าไม่เคยคิด จริง ๆ ถึงเรื่องคำสรรพนามต่าง ๆ ที่ตนเองถูก คนนี้เรียกอย่างนั้น คนนั้นเรียกอย่างนี้ ใน กัลยาณมิตร ๑๐๑