การสร้างบารมีและความหมายของชีวิต : หน้า 106/126

ถ้าเกิดมาเพียงแต่จะมาคิดหาอาหารกิน สืบพันธุ์ แล้วก็แก่ก็ตาย โดยไม่คิดสร้างบารมีทั้งสิบให้เพิ่มพูนขึ้น เพื่อจะมีโอกาสเลิกเวียนว่าย ตายเกิดแล้วละก็ ไม่จำเป็นต้องเกิดเป็นคนหรอก เกิดเป็นเดรัจฉานชนิดไหน ๆ มันก็ทำสิ่งเหล่านี้ได้ หรือคนดีเพียงใดล้วนแต่ทำให้เกิดความ กังวลห่วงใยไม่จบสิ้น เป็นเครื่องถ่วง ทำให้ สร้างกุศลกรรมไม่เต็มที่ ผู้ปรารถนาใช้ชีวิต สร้างสมบารมีธรรมให้เต็มเปี่ยมจึงมักบำเพ็ญ เนกขัมมบารมีคือครองตัวเป็นโสดตลอดชีวิต เป็นพื้นฐานรองรับการสร้างบารมีอื่น ๆ แต่เหตุผลดังนี้ พูดให้อีกฝ่ายฟัง อย่างไร เสียเขาก็คงไม่มีทางเข้าใจ เหมือนปลาที่มัน อยู่ในน้ำ ไม่เคยขึ้นมาเห็นบนบกเลย เต่าซึ่ง เคยขึ้นมาเห็นบนบกจะเล่าให้ฟังถึงสิ่งที่ตนเห็น ปลาก็นึกภาพไม่ออก ไม่เข้าใจอยู่นั่นเอง ข้าพเจ้า จึงกล่าวเพิ่มเติมแค่เพียงว่า “หลวงพ่อท่านเปรียบกับเรื่องล็อตเตอรี่ ท่านหมายถึงชีวิตครอบครัวที่เป็นสุขสมหวัง ก็มีอยู่ แต่จำนวนน้อยมากเหมือนคนที่ถูก รางวัลที่หนึ่งนั่นแหละค่ะ” อธิบายเพิ่มอย่าง อ่อนโยนตรงข้ามกัน หวังว่าเขาจะเข้าใจถูกต้อง ขึ้นมา แต่แววตาของเขาก็ยังแสดงความดื้อดึง เต็มไปด้วยความหวังลมๆ แล้ง ๆ เหมือนนักเลง การพนันที่ผีพนันตั้งอยู่ในสายเลือด นี่ข้าพเจ้า คงจะหมดหวังเสียแล้วกระมัง ทำให้พาลคิด ไปว่า “หนูเอ๊ย ถ้าต้องมีแม่ยังงี้ เป็นป่าก็อยาก ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเหมือนกัน ชาติหน้า เวลาจะเกิด ถ้ามีสิทธิ์เลือกได้ เลือกเอาแม่ ที่ใจบุญ เป็นสัมมาทิฐิเถอะ จะยากจนแค่ไหน ก็ยังไม่ตัดทอนโอกาสสร้างบารมีเราถึงขนาดนี้ ข้าพเจ้าไม่ถามต่อแล้ว ว่าเขาบ่นเรื่อง อะไรอีก ได้รับค่าตอบมาเรื่องเดียวก็เกินพอ คิดแล้วข้าพเจ้าอยากจะมีเงินให้หลาย ๆ ล้าน ทำทุนอุปการะเด็กที่ตกอยู่ในสภาพอย่างนี้ เราเอาเด็กมาอุปการะเสียเลย สนับสนุนให้เด็ก ทำงานส่วนตัวและส่วนรวมด้วยการตั้งหน้า ๑๐๖ กัลยาณมิตร บำเพ็ญคุณงามความดี โดยไม่ต้องกังวลว่า จะต้องขอเงินจากทางบ้าน และต้องตามใจ ผู้ปกครองไปในเรื่องโง่เขลาของชาวโลก คือคิดแต่เพียงว่าชีวิตนี้ ขอเอาเพียงหาเงินให้ มาก ๆ เพื่อแสวงหาความสุขทางรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส หาคู่ครอง แล้วก็นั่งทำมาหากิน เลี้ยงครอบครัวเลี้ยงลูก พอลูกโตก็เลี้ยงหลาน แล้วก็แก่ แล้วก็ตาย ถ้าข้าพเจ้าทำเรื่องทุน อุดหนุนได้ เราคงจะได้คนรุ่นใหม่จำนวนมาก ที่มีศรัทธาในพระศาสนา เป็นคนมีค่าที่หาได้ ยาก มาช่วยกันทำงานสืบทอด จรรโลง ฟื้นฟู งานรื้อสัตว์ขนสัตว์ให้พ้นจากความทุกข์ อันเป็น โครงงานใหญ่ของหลวงพ่อ ไม่ใช่เพียงเพื่อเกิด มาให้เสียชาติเพราะ “ถ้าเกิดมาเพียงแต่จะมาคิดหาอาหารกิน สืบพันธุ์ แล้วก็แก่ก็ตาย โดยไม่คิดสร้างบารมี ทั้งสิบให้เพิ่มพูนขึ้น เพื่อจะมีโอกาสเลิกเวียนว่าย ตายเกิดแล้วละก็ ไม่จำเป็นต้องเกิดเป็นคนหรอก เกิดเป็นเดรัจฉานชนิดไหน ๆ มันก็ทำสิ่ง เหล่านี้ได้” ข้อความข้างบนนี้ข้าพเจ้าชอบนำมาพูด ให้ผู้คนฟังอยู่เสมอ เพราะด้วยข้อความเหล่านี้ เองทำให้ข้าพเจ้าได้คิดมาถึง ๒๕ ปีแล้ว พอบทความที่ว่าคนกับสัตว์เหมือนกันอยู่ด้วย เรื่องกินอาหาร การนอนหลับพักผ่อน การเสพกาม การกลัวต่อความตาย ต่างกันอยู่เพียงเรื่อง เดียว คือคนเรามีธรรมสัญญา คือรู้ผิดชอบ ชั่วดี เรียกว่ารู้จักทำคุณงามความดีเป็น ถ้าใครไม่คิดสร้างสมคุณธรรมความดีแล้ว เขาผู้นั้นก็ไม่แตกต่างอะไรกับสัตว์ ข้าพเจ้าได้คิดเพราะข้อความนี้ จึงพยายาม น้ามาพูดบ่อย บางทีอาจจะพบคนที่มีบุญเก่า แต่เดิมเหมือนข้าพเจ้ามาบ้าง เกิดได้ยินแล้ว ได้คิดขึ้นมา ก็จะเป็นบุญกุศลทั้งของผู้ฟังและ ผู้พูดไม่น้อยทีเดียว วันนั้น แม้ในความรู้สึกของข้าพเจ้าจะ รู้ว่าไม่สามารถกลับใจให้มารดาของคนเจ็บ รู้ถึงความหมายและคุณค่าของชีวิตในเวลานั้น ได้ แต่ก็ยังสบายใจที่ได้ฟังคำพูดจากปากของ เขาว่า ๆ “เจ้าประคุณเอ๋ย ถ้ายายหนูแกไม่ เป็นอะไร รอดตายในครั้งนี้ ฉันจะไม่ว่า ไม่บ่นอะไร ๆ อีกแล้ว จะตามใจหมด ทุกอย่างเลย อยากไปวัด ให้ไป ไม่อยาก แต่งงานก็ไม่ว่า อยากเป็นลูกหลวงพ่อก็จะ ไปกล่าว ถวายด้วยตัวเองเลย จะขอยก ให้ท่าน ขออย่างเดียวให้ลูกมีชีวิตอยู่” ความรักของแม่ แม้จะเป็นแม่ที่ขาดปัญญา เป็นรักที่ประกอบด้วยโมหะ ก็ยังประกาศคุณค่า ของความรักแท้อยู่เสมอ คือเป็นรักที่พร้อมจะ เสียสละเพื่อลูกอยู่ตลอดกาล นึกถึงพระรัฐบาล เถระในสมัยพุทธกาล กว่าจะได้รับอนุญาตจาก บิดามารดาให้บวช ต้องอดข้าวปลาเสียหลายวัน ถ้าไม่ให้บวชก็ยอมตาย บิดามารดาจึงยินยอม ไม่ใช่เพราะศรัทธาแต่เพราะความรักลูก กลัวลูกจะตาย ถ้าให้ลูกบวชถึงอย่างไรก็ยัง ได้เห็นหน้า ในรายนี้ก็เป็นทำนองเดียวกัน ต่างกันแต่ว่า ไม่รู้เด็กสาวคนนี้จะรอดชีวิต หรือเปล่า อย่างไรก็ตามข้าพเจ้ากับกัลยาณมิตร ที่ไปด้วยก็ตัดสินใจช่วยเหลือเด็กจนสุดความ สามารถ โทรศัพท์ติดต่อเพื่อนที่เป็นแพทย์หญิง ท่านหนึ่ณเพื่อขอความช่วยเหลือ เราจัดรถรับ คนป่วยไปโรงพยาบาลเอง กัลยาณมิตรที่ เป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลถูกเรียกตัวมา น ายน ๒๕ Kalyanamitra.org