พระธรรมเทศนา : หน้า 85/124

พระธรรมเทศนา โดย หลวงพ่อธัมมชโย (คัดมาจากหนังสืออนุสรณ์การฌาปนกิจ นางโนรี เอื้อทวีกุล ณ เมรุวัดธาตุทอง วันเสาร์ที่ ๑๙ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๓๒) การฝึกสมาธิตามแนววิชชาธรรมกาย สำหรับผู้เริ่มปฏิบัติ ต่อไปนี้ เราจะ นั่งหลับตาเจริญภาวนากัน ขอเชิญทุกท่านนั่งขัดสมาธิ ให้เอาขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย นิ้วชี้ มือขวาจรดนิ้วหัวแม่มือ ข้างซ้าย วางไว้บนหน้า ตักพอสบาย ๆ หลับตา เบา ๆ พอสบาย ๆ คล้ายกับเรานอนหลับ แล้วปรับร่างกายทุกส่วน ของเราให้ผ่อนคลายให้ เพื่อให้เลือดลมเดิน หมด เพอ ได้สะดวก อย่าให้มีการ ฝืนอิริยาบถจนเรารู้สึก เมื่อย ให้มีแต่ความรู้สึก ว่าร่างกายของเรานี้มั่นคง และเบาสบาย ไม่ว่าจะ นั่งนานสักเพียงใดก็ตาม เมื่อปรับร่างกาย และคำภาวนา เป็นสิ่งที่ มีค่าสูงสุด อันเปรียบได้ กับยานพาหนะที่จะนำใจ ของเราให้กลับเข้าสู่ภายใน แล้วดำดิ่งเรื่อยไปจนกระทั่ง ถึงธรรมกาย เมื่อใจของ เราเบาสบายดีแล้ว ก็ให้ เลื่อนภาพดวงแก้วอย่าง ช้า ๆ และละเอียดอ่อน มาที่หัวตา ท่านหญิงอยู่ที่ หัวตาด้านซ้าย ท่านชาย อยู่ที่หัวตาด้านขวา ตรึก นึกถึงความใสบริสุทธิ์ หยุด ที่กลางความใสบริสุทธิ์ของ ดวงแก้วนั้น พร้อมทั้งภาวนา “สัมมา อะระหัง ๆ ๆ ควบคู่กันไป ขอให้เรา - ภาวนาด้วยความรู้สึกที่ เมื่อกายและใจของเราเบาสบายดี | สดใส เบิกบาน และแช่มชื่นอยู่ภายใน 1 และท่านั่งให้ถูกส่วนเบาสบายแล้ว ต่อไป แล้ว ต่อจากนั้น ขอให้เราสร้างมโนภาพ จนรู้สึกว่าใจของเราเบาสบายอยู่ตลอด ก็ให้ปรับใจของเราให้เบาสบาย ด้วยการ ทางใจด้วยการใช้ใจอันละเอียดอ่อน เวลา แล้วจึงค่อย ๆ เลื่อนดวงแก้วอย่าง ปล่อยวางความคิดต่าง ที่แล่นไปใน เยือกเย็นและเบิกบาน นึกถึงภาพดวงแก้ว ช้า ๆ สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ สูงขึ้น การศึกษา ครอบครัว หรือธุรกิจการงาน ที่กลมใสรอบตัว บริสุทธิ์ประดุจเพชรลูก ไปช้า ๆ ใจเย็น ๆ ไต่ไปตามกะโหลก ต่าง ๆ เพราะสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นและตั้งอยู่ ที่เจียระไนแล้ว ไม่มีขนแมว โตเท่ากับ ศีรษะ แล้วค่อย เลื่อนต่ำลงมาอย่าง ชั่วคราว ในขณะที่เรามีชีวิตอยู่เท่านั้น แก้วตา ท่านหญิงให้นึกอยู่ที่ปากช่อง ช้า ๆ ที่กลางศีรษะระดับเดียวกับหัวตา ไม่มีแก่นสารสาระอันใดให้น่ายึดถือเลย จมูกข้างซ้าย ท่านชายให้นึกอยู่ที่ปากช่อง ของเรา ตรึกนึกถึงความใส หยุดเข้าไป เมื่อใจปล่อยวางจากสิ่ง จมูกข้างขวา ตรึกนึกถึงความใส บริสุทธิ์ ในกลางความใสบริสุทธิ์ พร้อมกับภาวนา เหล่านี้ได้แล้ว ก็จะเกิดความรู้สึกเบาสบาย หยุดอยู่ที่กลางความใสบริสุทธิ์ของดวงแก้ว สัมมา อะระหัง ๆ ๆ ภาวนาอย่างเบิก กายและใจที่เบาสบาย ย่อมเป็น แล้วภาวนา “สัมมา อะระหัง ๆ ๆ” บานใจทีเดียว อย่างแช่มชื่น อย่างสดใส อุปกรณ์ที่เหมาะสมที่จะทำให้เราสามารถ ให้เสียงคำภาวนาดังออกมาจากจุดกึ่งกลาง ทีเดียว พอใจหยุดดีแล้วก็ค่อย ๆ เลื่อน แสวงหาหนทางพระนิพพานได้ในที่สุด ของดวงแก้ว และให้นึกว่าภาพดวงแก้ว | ต่ำลงมาอีกอย่างช้า แม้แต่น้อย ๆ นึกเลื่อนอย่าง กัลยาณมิตร ๘๓ Kalyanamitra.org