ความสัมพันธ์ในครอบครัว : หน้า 94/124

"ถ้าคุณชอบคิดแทนแม่ไปหมด "ภูมิ มานั่งใกล้ ๆ แม่ลูก” ถามข่าว อีกหน่อยคุณจะแก่หน้าเหี่ยว เหี่ยวยิ่ง | แม่ตบมือลงบนฟูกข้าง ๆ ตัว พอผม "ดอกเตอร์คะ" เสียงของเธอมา กว่าป้าพรอีกนะ คุณไม่ได้บอกเรื่องนี้กับ หย่อนตัวลง แม่ก็โอบมือทั้งสองข้างรวบ ถึงก่อนตัว ต่อไปฉันจะไม่พูดอีก" ศีรษะของผมเข้าไปแนบอก สักครู่จึง "แม่เสียดายที่ลูกไม่เห็นวันนี้ หนู “แม่เป็นยังไงบ้าง” ผมรีบถาม เสียงของเธอ “คุณหญิง....” สะดุดหาย น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย แล้วเสียงร่ำไห้ก็ดังรอดออกมา "ท่านสิ้น ลมเมื่อห้าโมงเย็น...” แม่ใช่ไหม” ผลักห่างออกมา แล้วจ้องผมตาไม่กระพริบ “จะขอบใจมากถ้าไม่มายุ่งกับเรื่อง ส่วนตัวของผม” หน้าเธอแดงแล้วซีด “ขอโทษค่ะ วดีสวยมาก ทั้งตอนเช้าและตอนเย็น ยิ่งอยู่ด้วยกันนาน ๆ แม่ก็ยิ่งรักแก ถ้า แม่มีลูกสาวน่ารัก ๆ อย่างนี้สักคนก็ดี” "คุณหญิง..." ป้าพรกับเด็กแป้ง เธอผลุนผลันลุกขึ้น ผม เสียงแนะนำของผมเหมือนเทปผิดสปีต ผมแตะแขน ค่อย ๆ จูงวดีให้นั่ง รีบคว้าข้อมือของเธอไว้ ท่า นิ่งวิ่ง ตัวตรง จ้องหน้าเขม็ง ดี ๆ ยาก แม่เจ็บมานาน จะตายวัน อยากโอบเธอแนบอกเพื่อปลอบใจ ทำให้ผมรีบคลายมือออก เธอ "อยากร้องก็ร้องเถอะวดี ร้องให้ ก้าวเดินจากไปทันที เดือด ๆ “แม่ขอแกเป็นลูกบุญธรรมสิครับ” | อุทานลั่น จากนั้นก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น แม่ส่ายศีรษะ "สมัยนี้หาผู้หญิง ลง ตัวเธอสั่นพยายามกลั้นสะอื้นไว้เต็มที่ ตายพรุ่งก็ไม่รู้ เอาเข้าจริง ๆ แล้ว แทบขาด... เงินทองสมบัติพัสถานมันไม่มีความหมาย... “เฮอะ! เด็ก!” ผมคิด ในใจชัก หากคิดจะมีเมียแม่อยากให้ลูกดูหนูวดีให้ พอใจ จากนั้นค่อยเล่าให้ผมฟัง เรื่อง ดี ๆ น่าเสียดายถ้าจะปล่อยให้แกหลุด เป็นมาอย่างไร” มือไป แม่เงยหน้าขึ้น ยิ้มทันทีที่เห็นผม "แม่ก็พูดเป็นตุเป็นตะ” ผมแสดง "ปืนกลับดึก อย่างนี้ ๆ ตื่น 1 ทุกวันอีกหน่อยสุขภาพลูกจะแย่ เข้ามา จะ มาดูรูปแม่ถ่ายกับหนูวดี” "จะจบแล้วหรือครับแม่ นี่แค่ลอง แม่สบายใจได้นะครับ” ใส่เสื้อครุยใช่ไหมครับ” “จบแล้วจ้า วันนี้แกไปรับปริญญา กลับมาแล้ว เย็นนี้ออกไปฉลองกับเพื่อน ขออนุญาตไปค้างกับเพื่อนด้วย แกกลัว จะกลับล่ามาก" "ทำไมไม่ให้ลุงแสงขับไปรับ” เสียงผมหงุดหงิด "แม่บอกแล้ว วันนี้วันศุกร์แกกลัว ว่าลูกจะไปสัมนาต่างจังหวัด ระหว่าง ที่ตาแสงขับไปรับแกหากแม่จำเป็นต้อง เวลาผ่านไปสักครู่เธอจึงลุกขึ้นยืน "ฉันจะออกไปล้างหน้า" แล้วเธอก็เดิน หัวเราะกลบเกลื่อน ตัวดีน่ะเด็กจะตาย รอให้แกโตเป็นสาวเต็มที่ก่อน แล้วผมจะ ออกไป ผมในน้ำเย็นใส่แก้วเตรียมไว้ ยื่น พิจารณาดูนะครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีใคร ให้เมื่อเธอกลับมานั่งที่เดิม “ดื่มน้ำก่อนวดี ดื่มให้หมด” เธอทําตามอย่างว่าง่าย ป้าพรกับ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เด็กแป้งรีบเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ผมกลับเข้าบ้าน สิ่งแรกที่เห็น "ฉันพยายามติดต่อกับดอกเตอร์ คือ สนามหญ้า ได้กลับเข้าออฟฟิตใช่ไหมคะ” "คุณวดีกับลุงแสงพาคุณหญิงไป "ผมไปประชุมข้างนอกตั้งแต่เช้า “ตั้งแต่เมื่อไหร่” ป้าพรกับเด็กแป้งนั่งกอดเข่าที่ข้าง ตั้งหลายครั้ง ให้เลขาจดโน้ตไว้ด้วย ไม่ โรงพยาบาลค่ะ" เด็กแป้งวิ่งเข้ามาบอก "ตอนบ่าย ๆ คะ คิดว่าถามต่อก็คงไม่ได้เรื่องไม่ได้ ไปหาหมอกะทันหันจะลำบาก” ผมเห็น ราวอีกตามเคย ส่งกระเป๋าเอกสารให้แล้ว ว่าเสียงอ่อน 1 ของแม่เป็นการแก้ตัว ผมรีบเดินตรงเข้าบ้าน กะจะโทรศัพท์ แทนให้มากกว่า “ข้อแก้ตัว อยากไปเที่ยวนะไม่ว่า แม่แข็งแรงดีออกใช่ไหมครับ” เห็นแววตา แม่แปลก ผมจึงรู้สึกตัวรีบกลบเกลื่อน ๙๒ ก ล ย า ณ มิตร ไปถามข่าวจากทางโรงพยาบาลดู เสร็จแล้วก็ตรงกลับบ้านเลย นึกสังหรณ์ ใจชอบกล แต่มันเลี่ยงออกมาไม่ได้จริง ๆ อีกอย่างเมื่อคืนก็เห็นแม่ปกติดี “ท่านบ่นว่าปวดตั้งแต่เช้า ชวนไป หาหมอท่านก็ไม่ยอม ตกบ่ายฉันเห็นอาการ ไม่ค่อยดีก็เลยแอบโทรไปหาดอกเตอร์ กะจะให้มาช่วยพูด... แต่ดอกเตอร์ไม่อยู่ เสียงกดออดหน้าประตูและเสียงรถ | สักสามโมงเย็นนั่นแหละท่านถึงได้บอก แล่นเข้ามา ผมวางโทรศัพท์ลงบนเครื่อง ให้ลุงแสงเอารถออก... ถึงโรงพยาบาล รับตามเดิม ก้าวยาว ออกมาเพื่อจะ ท่านก็ช็อก หมอพยายามช่วยเต็มที่ ใน Kalyanamitra.org